ျမန္မာျပည္တြင္ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္မ်ား ဖိႏွိပ္မွဳမ်ားခံစားေနရ

ျမန္မာျပည္တြင္ ခရစ္ယာန္သာသနာ လုပ္ငန္းလုပ္ေဆာင္ရာ၌ ျမန္မာစစ္အစိုးရမွ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ေဆာင္ခြင့္မေပးဘဲ သာသနာလုပ္ငန္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဖိႏွိပ္မႈမ်ားရွိေၾကာင္း ကရင္နီျပည္မွ သာသနာ ဆရာမ်ားက ေျပာသည္။
"ျမန္မာအစိုးရကေတာ့ ခရစ္ယာန္သာသနာကို လုပ္ဖို႔ အခြင့္အေရး မေပးပါဘူး၊ ဥပမာ သာသနာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေရးကိစၥေတြပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကေလးေတြ မိဘမဲ့ကေလးေတြကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ခ်င္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲတာေတြသူတို႔ အခြင့္အေရးမေပးဘူး၊ သူတို႔က လုပ္ပိုင္ခြင့္ မေပးဘူး၊ သူတို႔က ဒီလူမွဳ၀န္ထမ္း အဖြဲ႔ရွိတယ္ေပါ့ အဲဒီေအာက္ကေနပဲ လုပ္ကိုင္ရမယ္ဆိုၿပီး သူတို႔ အဲလိုေျပာတယ္၊ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လုပ္မယ္ဆိုရင္မရဘူး၊ ၀န္ထမ္းနဲ႔ဆက္သြယ္ရင္္လည္း ဒီလုပ္ငန္းလုပ္မယ္ဆိုရင္ ဘတ္ဂ်က္အရင္ျပရတယ္္" ဟု တနသၤာရီတိုင္းတြင္ သာသနာျပဳခဲ့သည့္ သာသနာဆရာေဒးဗစ္က ေျပာသည္။
တနသၤာရီတုိင္း၊ ဓႏုျဖဴၿမိဳ့တြင္ သာသနာျပဳခဲ့သည့္ ဆရာေဒးဗစ္သည္ ကရင္နီျပည္မွျဖစ္ၿပီး လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ့ ေဒါဥခူရပ္ကြက္ရွိ ဧ၀ံေဂလိအသင္းေတာ္တြင္ လုပ္ကိုင္ခဲ့စဥ္ ၄င္းတို႕ သာသနာလုပ္ငန္းအျဖစ္ ဖြင့္လွစ္ထားရွိသည့္ မိဘမဲ့ကေလး ေဘာ္ဒါေဆာင္ကိုလည္း ၿပီးခဲ့သည့္ ၂၀၀၆ခုႏွစ္က လံုး၀ဖ်က္ပစ္လိုက္ရသည္ဟု ဆိုသည္။
အဆိုပါေဘာ္ဒါေဆာင္တြင္ ရွားေတာခရိုင္အတြင္းရွိ ေတာင္ေပၚေတာစြန္ေတာင္ဖ်ားမွ လာေရာက္ေနထိုင္သည့္ ကေလးမ်ား အေနမ်ားၿပီး ၿမိဳ့ေပၚတြင္ ခက္ခက္ခဲခဲ လာေရာက္ေက်ာင္းတက္ၾကေၾကာင္း၊ အစိုးရမွ လာေရာက္၍ ကေလးမ်ားအား ရြာသို႔ျပန္ပို႔ခိုင္းၿပီး မပို႔ပါက ကေလးမ်ားအား ပရဟိတေက်ာင္းတြင္ ထားရွိမည္ဟု သူကယခုလိုေျပာျပသည္။
"အေၾကာင္းျပခ်က္ေပးတာက အဲဒီရပ္ကြက္မွာ ဆူဆူညံညံမလုပ္ရဘူး၊ သေဘာက ကေလးေတြရွိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ကေလးေတြ သီခ်င္းေတြဘာေတြဆိုရင္ ဆူညံတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီရပ္ကြက္က သူေဌး ရပ္ကြက္ ျဖစ္တယ္၊ ဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္ျဖစ္တယ္ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ဒီရပ္ကြက္မွာ ဘယ္သူက တရား၀င္ခြင့္ျပဳထားတာလည္းလို႔ ေျပာတယ္၊ ကေလးေတြကို သူတို႔ရြာျပန္ပို႔လိုက္ပါ။ မပို႔ရင္ ကေလးေတြအားလံုးကို သူတို႔ရဲ့ ပရဟိတေက်ာင္းထဲကို ထည့္မယ္လို႔ေျပာတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္မို႔ ကေလးေတြအားလံုးကို ေနရာေရြ႔ထားရတယ္" ဟု ေျပာသည္။
ျမန္မာစစ္အစိုးရက မိဘမဲ့ကေလးေဘာ္ဒါေဆာင္ ဖြင့္သည္သာမက အျခားသာသနာလုပ္ငန္းႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ ၃လ၊ ၆လ က်မ္းစာသင္တန္းမ်ား ဖြင့္ျခင္းကိုလည္း ပိတ္ပင္သည္ဟု ဆိုသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ၂၀၀၇ခုႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္၊ ေျမာက္ဥကၠလာပတြင္ က်မ္းစာသင္တန္းဖြင့္လွစ္ရာ သင္တန္းသူ/သား အေယာက္၄၀ အဖမ္းခံခဲ့ရၿပီး ၂ပတ္ ေထာင္ဒဏ္က်ခံခဲ့ရသည္ဟု ဆိုပါသည္။
အလားတူ ရွားေတာႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္ ဘုရားေက်ာင္းတြင္ သာသနာျပဳခဲ့သည့္ သင္းအုပ္ဆရာစတီဗင္ကလည္း စစ္တပ္မွ ဘုရားေက်ာင္းကို လာေရာက္ဖ်က္ဆီးခဲ့ၿပီး ၎အားလည္း ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခဲ့သည္ဟု Christian Freedom International အဖြဲ႔အား ေျပာဆိုခဲ့ေၾကာင္း အဖြဲ႔၏ သတင္းစာမ်က္ႏွာတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
"က်ေနာ္ပထမဆံုး သာသနာျပဳခဲ့တဲ့ ဘုရားေက်ာင္း ျဖစ္တဲ့ ရွားေတာႏွစ္ျခင္း ခရစ္ယာန္ဘုရားေက်ာင္းမွာ လူ ၂၅၀ ေက်ာ္ရွိတယ္ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာစစ္တပ္ေတြလာၿပီးတာ့ ဖ်က္ဆီးခဲ့တယ္၊ အဲတာ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္တုန္းကျဖစ္တာ စစ္တပ္ေတြက ရြာသားေတြရဲ့အိမ္ကို မီးရွဳိ့ဖ်က္ဆီးခဲ့တယ္၊ တုတ္ေတြ၊ ပုဆိန္ေတြနဲ့ လာၿပီးေတာ့ ဖ်က္ဆီးခဲ့တယ္၊ စစ္တပ္က က်ေနာ့္ကို သူတို႔စစ္တပ္ရံုးမွာ ေခၚသြားၿပီး ဖမ္းခ်ဳပ္ထားတယ္၊ သူတို႔က က်ေနာ့္ကို အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေလးလေလာက္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္အျဖစ္ ထားထားတယ္၊ က်ေနာ့္မိသားစုေတြနဲ႔လည္း က်ေနာ္အဆက္ အသြယ္မရခဲ့ဘူး" ဟု ဆရာစတီဗင္က ေျပာသည္။
ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္မွဳမွ လြတ္ေျမာက္အၿပီး ဆရာစတီဗင္သည္ ေဒါတေလးရြာသို႔ ေျပာင္းေရြ႔သာသနာျပဳခဲ့ေၾကာင္း ထုိအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာစစ္တပ္မွ မည္သည့္အေၾကာင္းျပခ်က္မွမေပးဘဲ တရြာလံုးကို တပတ္အတြင္းေျပာင္းေရြ႔ခိုင္းၿပီး ဘုရားေက်ာင္းအား မီးရွိဳ့ခဲ့၍ ယခုတြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံရွိ ဒုကၡသည္စခန္းမ်ားတြင္ ရြာသားမ်ား ေရာက္ရွိကုန္ၾကျခင္းျဖစ္သည္ဟု သူကေျပာသည္။ ဆရာစတီဗင္သည္လည္း သူ႔ဘ၀အတြက္ လံုၿခံဳမွဳမရွိေတာ့၍ တေနရာၿပီးတေနရာ ေျပာင္းေရြ႔ေနထုိင္ရသည္ဟု ေျပာသည္။
ခရစ္ယာန္သာသနာဆရာမ်ား ေျပာျပခ်က္အရ ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းတြင္ အမ်ားအားျဖင့္ ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္မ်ားမဟုတ္ၾကေၾကာင္း ၎တို႔က ခရစ္ယာန္ဘာသာအယူအဆမ်ားကို အေနာက္တိုင္း ယဥ္ေက်းမွဳ အယူအဆမ်ားသာျဖစ္သည္ဟု ျမင္ၾကေၾကာင္း၊ အဆိုပါ အယူအဆမ်ားေၾကာင့္ ျမန္မာ့ ရိုးရာယဥ္ေက်းမွဳကို ဖ်က္ဆီးသြားမည္ကို စိုးရိမ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရသည္။

"အဖိႏွိပ္ခံရတာကေတာ့ ျပည္နယ္နဲ႔တိုင္းအားလံုးပါပဲ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ေဖာ္ေဆာင္ဖက္ ေတြအားလံုးလိုလိုက ျပည္နယ္အႏွံ႔မွာရွိတယ္၊ ဥပမာ က်ေနာ့္ လုပ္ေဖာ္ေဆာင္ဖက္ တေယာက္ဆိုရင္ ဒီမိုင္းခ်တ္ (က်ဳိင္းတံု)နားမွာ သူလည္းက်ေနာ့္လိုပဲ ကေလးလုပ္ငန္းလုပ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္သူလည္း အဲဒီလိုပဲ အစိုးရေတြက လာဖ်က္ခိုင္းတာပဲ ဆိုေတာ့ ေနရာအႏွံ႔မွာကေတာ့ အတူတူပါပဲ။ ဘုရားကလူေတြကို လြတ္လပ္စြာေရြးခ်ယ္ပိုင္ ခြင့္ေပးထားတယ္၊ ဘုရားကလူကို ေပးထားတဲ့ အခြင့္အေရးျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အဲ့ဒီအခြင့္အေရးေတြကို ျမန္မာႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ လူေတြကိုခံစားေစခ်င္တယ္ေပါ့၊ ခက္တာက လက္ရွိက်ေနာ္တို႔ အစိုးရက အဲဒါေတြကို နားမလည္ဘူးေလ၊ နားမလည္ပဲနဲ႔ သူတို႔နည္းနဲ႔ပဲ သူတို႔လုပ္ေနေတာ့ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ လူျဖစ္ရတာ ျဖစ္ရက်ဳိးမနပ္ဘူးေပါ့" ဟု သာသနာဆရာ ေဒးဗစ္က ေျပာပါသည္။

A Moment of Nothingness by Min Ko Naing
Posted by AdminE on August 24, 2008
Being a dragon - evolving from having been a snake,However there is no dragon crest to raise high.
Having imprinted configurations
On ones’ palms,
Yet there is no sign of luck to be proud of.
Everybody enters the race in the river
through their own preparation,
However, when one meets the waterfull unexpectedly,
Some ‘free-riders’ downstream scream in shock,
And some struggling upstream against the tide finally become helpless.
Numbers are increasing year after year,
However, there is no actual age to show people.
It could be still be called a life
Because we are still living and struggling,
However, there is no actual meaning to express.
Min Ko Naing (wrote in Sittwe Prison)- Smuggled out of jail by another political prisoner.Posted under Literature

လမ္းမေပၚက ဇရာအိုမ်ား

Monday, 17 November 2008 18:24

ေအာင္သက္၀ိုင္း

ရန္ကုန္ျမိဳ႕၏ တရုတ္တန္းဟု အမ်ားက သတ္မွတ္ ေခၚဆိုၾကသည့္ လသာျမိဳ႕နယ္ မဟာဗႏၶဳလ ကားလမ္းမၾကီး ေဘးတေလွ်ာက္တြင္ ညေနခင္းအခ်ိန္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေၾကးအိုး ဆီခ်က္ ေခါက္ဆြဲဆိုင္မ်ား၊လမ္းေဘး မုန္႔ဆိုင္ မ်ား၊ အထည္ဆုိင္ေလးမ်ား၊ ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာေစ်းသည္မ်ား၊ လာေရာက္စားေသာက္ၾကသူမ်ားႏွင့္ ေစ်း၀ယ္ သူ မ်ားျပည့္ႏွက္ေနသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ တေနရာတြင္ တ၀မ္းတခါးအတြက္ ေတာင္းရမ္း ေနရေသာ အဘိုးအို ႏွင့္ အဘြားအို (ဓာတ္ပံု - ေအာင္သက္ဝိုင္း)
ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနသည့္လူအုပ္ထဲတြင္ ေရႊေပါကၠံျမိဳ႕နယ္ ဆင္ဖုံေက်းရြာမွအသက္၇၈ ႏွစ္အရြယ္ ေဒၚအုန္းျမင့္ ဆိုသည့္အမယ္အိုၾကီး တဦးလည္းအပါအ၀င္ျဖစ္ျပီး သူမသည္ တုန္တုန္ယင္ယင္ႏွင့္ တလွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္လွမ္း ေနသည္။ အမယ္အိုသည္ညစ္ေထးစုတ္ျပတ္ေနသည့္ အ၀တ္အစားကို၀တ္ဆင္ထားျပီး ေသးေကြးၾကဳံလွီလွေသာသူမ၏ကုိယ္ခႏၶာမွာ လူအမ်ားၾကားတြင္ တေရြ႕ေရြ႕ ေရြ႕လ်ားေနသည္။ သူမ၏လက္တဘက္တြင္ကား ေသးငယ္ လွသည့္ ႏွီးဖာစုတ္ေလးတခုကို ကိုင္ရင္းႏႈတ္ကလည္း တစုံတခုကို တတြတ္တြတ္ရြတ္ဆိုလ်က္ရွိသည္။အမယ္အို၏ႏႈတ္ခမ္းဆီက တိုးတိုးသဲ့သဲ့ တုန္ရီစြာထြက္ေပၚလာသည့္အသံမွာ“သားေလးတို႔ သမီးေလးတို႔ရယ္ ထမင္းဖိုးေလး၊ ဟင္းဖိုးေလးမ်ား သနားပါ”ဆိုသည့္အသံပင္။ သူမ၏ ႏွီးဖာစုတ္ေလးထဲတြင္ ေဟာင္းႏြမ္း စုတ္ ျပတ္ေနသည့္ ၁၀ တန္၊၂၀ တန္ ႏွင့္ ၅၀ က်ပ္တန္ေငြအေၾကြ စကၠဴေလးမ်ားက ဖရိုဖရဲ။“အဘြားေနတဲ့အိမ္ကေလးက ေလေတြတုိက္တုန္းက ျပဳိသြားတယ္၊ အဘြားကတေကာင္ၾကြက္၊ အရင္တုန္း က ေစ်းေရာင္းတယ္၊ အသက္ၾကီးလာေတာ့ ေစ်းမေရာင္းႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ ေလတုိက္လို႔ျပဳိသြားတဲ့အိမ္က ျပန္မေဆာက္ ႏုိင္ေတာ့ သူမ်ားအိမ္မွာ ကပ္ေနရတယ္”ဟု အမယ္အိုကေလသံေအးေအးႏွင့္ရွင္းျပသည္။၂၀၀၈ ခုနစ္ေမလဆန္းပိုင္း ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္၀င္ေရာက္တုိက္ခတ္သည့္ နာဂစ္မုန္တုိင္းေၾကာင့္ေနအိမ္ပ်က္စီး သြားျပီး ကယ္ကူသူမဲ့မုန္တုိင္းသင့္ဒုကၡသည္တဦးျဖစ္ေနရေသာ ေဒၚအုန္းျမင့္မွာေဆြမ်ဳိးအေထာက္အပံ့မရွိ ခိုကိုးရာမဲ့ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနရသည့္ သက္ၾကီးရြယ္အို အမယ္အိုၾကီးတဦး ဆိုလ်ွင္လည္းမမွားႏုိင္ေပ။ေဒၚအုန္းျမင့္ကဲ့သို႔ ကယ္သူမရွိ ခိုကိုးရာမဲ့ ျဖစ္ေနသည့္ သက္ၾကီးရြယ္အိုအေျမာက္အျမား ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္၏ လမ္းမၾကီးမ်ားေပၚတြင္သာမကတျခားျမိဳ႕ျပေဒသၾကီးမ်ားတြင္လည္း အေရအတြက္မ်ားစြာျဖင့္ ရွိလာပါသည္။ျမန္မာ့ရုိးရာထုံးတမ္းစဥ္လာအရ မိဘဘိုးဘြားမ်ား အိုမင္းမစြမ္း အသက္အရြယ္ၾကီးရင့္လာေသာအခါ သားသမီး ေျမးျမစ္မ်ားကျပန္လည္ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ၾကေလ့ရွိျပီး သားသမီးေဆြမ်ဳိးအေထာက္အပံ့မရွိခဲ့ပါက ရပ္ရြာလူ႔ အဖြဲ႕ အစည္းက အဘိုးအဘြားႏွင့္ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားကိုစား၀တ္ေနေရးလိုေလေသးမရွိ ေထာက္ပံ့ ကူညီၾကေလ့ ရွိျခင္းသည္ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာေသာျမန္မာ့ဓေလ့စရုိက္အျဖစ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတည္တံ့ေနလာခဲ့သည္။သို႔ရာတြင္ စီးပြာေရးၾကပ္တည္းျပီး အလုပ္အကုိင္ရွားပါးကာ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ၾကဳံရာက်ပန္း ရုန္းကန္ လုပ္ကုိင္ စားေသာက္ရသည့္ စစ္အစိုးရလက္ထက္တြင္မူ ထုိယဥ္ေက်းပ်ဴငွာေသာ ျမန္မာ့ဓေလ့မ်ားကြယ္ေပ်ာက္ ကာ သက္ၾကီးရြယ္အိုဘိုးဘြားမ်ားမွာလည္း ေထာက္ပံ့ေကၽြးေမြးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မည့္သူမရွိၾကဳံရာက်ပန္း အလုပ္ ၾကမ္းမ်ား လုပ္ကုိင္စားေသာက္ရင္း လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ေလလြင့္ေတာင္းရမ္းစား ေသာက္ရသည့္ အေျခ အေနသိို႔ ဆိုက္ေရာက္သြားေတာ့သည္။ပူျပင္းလွသည့္ ေန႔လယ္အခ်ိန္ ရန္ကုန္ေအာင္မဂၤလာအေ၀းေျပးကား၀င္းအတြင္းရွိ ကတၱရာလမ္းမၾကီးေပၚတြင္ သက္ၾကီးရြယ္အို ဘိုးဘြားစုံတြဲတတြဲ အမိုးအကာမရွိငုတ္တုတ္ထုိင္ေနသည္။အမယ္အုိႏွင့္ အဘိုးအိုမွာ အပူရွိန္ေၾကာင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းေနသည့္အျပင္ သူတို႔၏အရုိးေပၚအေရတင္ ပုံစံက ဇရာေၾကာင့္ ပိန္လွီျခင္းထက္ အာဟာရမျပည့္၀ျခင္းေၾကာင့္ ပိန္လွီေနသည့္ပုံစံေပါက္ေနသည္။သူတို႔၏အေရွ႕တြင္ အညဳိေရာင္ ေယာဂီ အ၀တ္ေခါက္ေလး တခုရွိေနျပီးအဆိုပါအ၀တ္ေခါက္ပုံေလးေပၚတြင္ ေငြစကၠဴေလးမ်ားက တြန္႔ေၾကလိမ္ေခါက္စြာရွိေနသည္။ အမယ္အိုႏွင့္ အဘိုးအုိကား ေဒၚအုန္းျမင့္ကဲ့သို႔ပင္ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနရသူမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။
ေယာဂီ တဘက္ ၊ ေယာဂီ လုံခ်ည္ ေလးမ်ားျဖင့္ ေတာင္းရမ္းေနေသာ အဘြားအို ႏွစ္ဦး (ဓာတ္ပံု - ေအာင္သက္ဝိုင္း)
“အေမတို႔မွာသား ၂ ေယာက္ရွိတယ္၊ ၂ ေယာက္စလုံး ဆုံးသြားျပီ၊ သားအငယ္က စစ္သား၊ ၈၈ မတုိင္မီ အသက္ ၂၀ အရြယ္ မုိင္းဆတ္မွာ တုိက္ပြဲက်တယ္။ သားအၾကီးကလည္း စက္ရုံ၀န္ထမ္း စက္ညပ္ျပီး ဆုံးတယ္”ဟု ေဒၚျမစိန္ ဆိုသည့္ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္အရြယ္ အမယ္အိုကေျပာသည္။ေဒၚျမစိန္၏ခင္ပြန္းျဖစ္သူ အဘိုးအိုမွာ ေလသင္တုန္းျဖတ္မႈေၾကာင့္ ကိုယ္ခႏၶာလႈပ္ရွားမႈေႏွးေကြးေနျပီး စကား လည္း မေျပာႏုိင္ေတာ့ေၾကာင္း အမယ္အိုက ရွင္းျပသည္။“ေဆြမ်ဳိးေတြရွိေပမယ့္ ကိုယ္လိုသူလို မရွိဆင္းရဲသားဆိုေတာ့ တေယာက္ကုိတေယာက္မကူညီႏုိင္ၾကဘူး၊ ေနတာက အင္းစိန္မွာ”ဟု ေဒၚျမစိန္ကသူတို႔၏ဘ၀အေၾကာင္း ခပ္တုိတိုေျပာျပသည္။ျမန္မာႏုိင္ငံ၏လမ္းမၾကီးမ်ားေပၚတြင္ ေရာက္ရွိ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနရသည့္ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားတြင္ မ်က္စိကြယ္ေနသူမ်ား၊ ေလျဖတ္ေနသူမ်ားႏွင့္ က်န္းမာေရးမေကာင္းေသာ အဘိုးအို၊ အဘြားအိုမ်ားပါ၀င္ျပီး ဘ၀၏ေနာက္ဆုံး ေန၀င္ခ်ိန္မ်ားကိုလမ္းမ်ားေပၚတြင္ ပင္ပန္းခက္ခဲစြာ ျဖတ္သန္းေနရေၾကာင္း ျပည္တြင္း လူမႈေရးဆိုင္ရာNGO တခုမွ နာမည္ၾကီး စာေရးဆရာတဦးကေျပာသည္။“လမ္းမေတြမွာ အလွဴခံလွည့္လည္ေနတဲ့ ဂီလာနသက္ၾကီးရြယ္အို အဘိုးအဘြားေတြ မ်ားလာတာကို သတိ ထား မိတယ္၊ သိရသေလာက္ အမ်ားစုကေတာ့ စီးပြားေရးမေျပလည္လို႔ဒီလိုျဖစ္လာၾကတာ၊ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ သားသမီး ရွိပင္ေသာ္ျငား စီးပြားေရးက လုံး၀အဆင္မေျပေတာ့ မိဘကိုေတာင္ မေကၽြးေမြးႏုိင္ဘူး၊ အဲဒီေတာ့ သက္ၾကီး ရြယ္အုိေတြလည္း လမ္းေပၚေရာက္လာၾကရတယ္” ဟု အဆိုပါစာေရးဆရာကဆိုသည္။စစ္အစိုးရလူမႈ၀န္ထမ္းကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရး၀န္ၾကီးဌာန စာရင္းဇယားမ်ားအရ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အသက္ ၆၀ ႏွင့္အထက္ ဘိုးဘြားဦးေရ ၄.၇ သန္းရွိေၾကာင္းသိရသည္။ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ လမ္းမမ်ားတြင္ေတာင္းရမ္း စားေသာက္ေနရသည့္ ခိုကိုးရာမဲ့သက္ၾကီးရြယ္အုိမ်ား၊ ဆင္းရဲမႈေၾကာင့္ ၾကဳံရာက်ပန္းလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရေသာ ဇရာအရြယ္ ဘိုးဘြားမ်ား ေသာင္းဂဏန္းမ်ားစြာရွိႏုိင္ေၾကာင္းလည္းရန္ကုန္ျမိဳ႕ခံမ်ား၏အဆိုအရ သိရွိရသည္။“ေစ်းေတြမွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေရာင္းတဲ့ အဘြားအုိေတြ၊ အမႈိက္သိမ္းတဲ့ အဘြားၾကီးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိလာတယ္၊ လမ္းေတြေပၚမွာ ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထိုးေရာင္းေနတဲ့ ေစ်းသည္ အဘြားအိုေတြ ေနရာေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႕လာရတယ္” ဟု ရန္ကုန္အေျခစိုက္ ဂ်ာနယ္သတင္းေထာက္ တဦးကေျပာၾကားသည္။လမ္းမေပၚေရာက္သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားႏွင့္ ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာလုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရေသာ ဇရာ အရြယ္အို ႏုိင္ငံသားမ်ားကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရန္ တာ၀န္အျပည့္အ၀ရွိသူမွာ အုုပ္ခ်ဴပ္သူအစိုးရပင္ ျဖစ္လင့္ကစားလက္ရွိျမန္မာႏုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဴပ္ေနေသာ စစ္အစိုးရမွာ ထုိတာ၀န္မ်ားကို ပ်က္ကြက္ေနေၾကာင္း ရန္ကုန္မွ ၀ါရင့္သတင္းစာဆရာၾကီးတဦးက ေျပာသည္။“သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြဆိုတာ Senior Citizen ေတြပဲ၊ ဒီ လူေတြကိုျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ တာ၀န္အရွိဆုံးသူဟာ ႏုိင္ငံအုပ္ခ်ဴပ္တဲ့ အစိုးရပဲ၊ Senior Citizen ေတြ လမ္းေပၚေရာက္ကုန္တယ္၊ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ ေန၀င္ခ်ိန္ကို ကုန္ဆုံးရတယ္ဆိုရင္ တာ၀န္အရွိဆုံးသူက အစိုးရပဲ”ဟု အဆုိပါသတင္းစာဆရာကေျပာသည္။စစ္အစုိးရအေနျဖင့္ သာမန္အရပ္သား သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားကိုျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈ မေပးႏုိင္ရုံမက အစုိးရ၀န္ထမ္း အျငိမ္းစားသက္ၾကီးရြယ္အုိမ်ား၏ေနာက္ဆုံးဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္မ်ားကိုပင္ အာမခံခ်က္ မေပးႏုိင္ဘဲ ခက္ခဲပင္ပန္း ဆင္းရဲစြာကုန္ဆုံးေစသည့္အေျခအေနတြင္ ရွိေၾကာင္း အျငိမ္းစား၀န္ထမ္းမ်ား ကေျပာသည္။“အဘက စက္မႈ ၁ အထည္အလိပ္စက္ရုံမွာလုပ္ခဲ့တာ၊ ၁၉၉၂ ခုနစ္မွာေဆးလက္မွတ္နဲ႔ အျငိမ္းစားယူတယ္၊ အဘအခု တလကို ပင္စင္လစာ တလ ၇၆၈ က်ပ္ရတယ္”ဟု လႈိင္သာယာစက္မႈဇုန္ရွိ စက္ရုံတခုတြင္ ညေစာင့္ လုံျခဳံေရး၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္အရြယ္ အဘိုးအိုတဦးကေျပာျပသည္။တပ္မေတာ္ေလတြင္ အရာခံဗိုလ္အဆင့္ထိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ အသက္ ၆၃ ႏွစ္အရြယ္ အျငိမ္းစားအရာရွိ တဦးကလည္း သာမန္ေအာက္ေျခအဆင့္ အစိုးရ၀န္ထမ္းမ်ား သက္ျပည့္အျငိမ္းစားယူရေသာအခါ စား၀တ္ ေနေရးအလြန္ၾကပ္တည္းျပီး ေအးခ်မ္းစြာအနားမယူႏုိင္ဘဲ ရရာအလုပ္လုပ္ကိုင္ရေလ့ရွိေၾကာင္း ေျပာျပသည္။“ေအာက္ေျခအစိုးရ၀န္ထမ္းေတြက တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခ်ိန္တုန္းကလည္း စား၀တ္ေနေရး အရမ္းၾကပ္တည္း ခဲ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ၀န္ထမ္းျဖစ္ေနတုန္းကေတာ့လိုတဲ့ေငြ ဟိုကလွည့္၊ ဒီကလွည့္နဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ဖန္တီး လို႔ရေသးတယ္၊ အျငိမ္းစားယူတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ေငြ၀င္ေပါက္မရွိေတာ့ မျဖစ္မေန အလုပ္ထြက္လုပ္ကိုလုပ္ရ တယ္”ဟုအဆိုပါ အျငိမ္းစားအရာရွိကေျပာသည္။
ကုိယ့္၀မ္းပူဆာ မေနသာေတာ့လည္း လမ္းမေပၚတြင္ပင္ ေစ်းေတာင္းခ် ေရာင္းေနရေသာ ဇရာအို အဘြား တဦး (ဓာတ္ပံု - ေအာင္သက္ဝိုင္း)
တပ္မေတာ္တြင္ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ နီးပါးတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ျပီး အရာခံဗိုလ္ျဖစ္ခဲ့သည့္ တိုင္ေအာင္ အျငိမ္းစားယူ ေသာအခါ ပင္စင္လစာ တလ ၇၀၀၀ က်ပ္ သာရရွိေၾကာင္း ၄င္းကဆိုပါသည္။“တလ ၇၀၀၀ ဘယ္လိုမွမေလာက္ဘူး၊ ၇၀၀၀ ဆိုတဲ့ ေငြက ဒီေခတ္မွာ ဘာဆိုဘာမွ မဟုတ္ေတာ့ဘူး” ဟု ထိုတပ္မေတာ္အျငိမ္းစားအရာရွိက ညည္းတြားသည္။စစ္အစိုးရအေနျဖင့္ သာမန္အရပ္သားသက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားႏွင့္ အစိုးရ၀န္ထမ္း အျငိမ္းစားဇရာအရြယ္ေရာက္ အဘိုးအဘြားမ်ားကိုအမွန္တကယ္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ရန္ ပ်က္ကြက္ေနေသာ္ျငား အဘိုးအဘြားမ်ား အေရး ေဆာင္ရြက္ေနေၾကာင္း ႏႈတ္ကတိေပး ဟန္လုပ္ေျပာၾကားမႈ ရွိေနပါသည္။လူမႈ၀န္ထမ္း ကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရး၀န္ၾကီးဌာန ဒုတိယညႊန္ၾကားေရးမႈးခ်ဴပ္ ဦးေအာင္ထြန္းခိုင္က ျမန္မာတႏုိင္ငံလုံးရွိ အဘိုးအဘြားမ်ားကို အိမ္တုိင္ရာေရာက္ျပဳစုေရွာက္ျပီး ကူညီ မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိသို႔ကူညီျခင္းကို ကုလသမဂၢႏွင့္အတူ ေရရွည္စီမံကိန္းေဆာင္ရြက္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကတိေပးေျပာၾကားသည္။“ဘိုးဘြားေတြထဲမွာ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြ၊ အထီးက်န္တဲ့သူေတြ၊ ၀င္ေငြပုံမွန္မရွိတဲ့သူေတြ စတဲ့သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြ ကို အဓိကဦးစားေပးအေနနဲ႔ ကူညီေစာင့္ေရွာက္သြားမွာျဖစ္တယ္”ဟု ဦးေအာင္ထြန္းခိုင္က ျပည္တြင္းအပတ္စဥ္ ထုတ္ ဂ်ာနယ္တခုတြင္ေျပာၾကားသည္။အစိုးရ၏ပ်က္ကြက္ေနေသာ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ား ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ျမန္မာျပည္သူလူထု တရပ္လုံးအေနႏွင့္ တာ၀န္ယူပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေျဖရွင္းရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ျပည္တြင္းသတင္းေထာက္ တဦးက သုံးသပ္သည္။“တာ၀န္အရွိဆုံးအစိုးရေတာင္ ဘာမွမလုပ္ဘူး၊ က်ဴပ္တို႔ျပည္သူက ဘာအေရးစုိက္စရာလိုသလဲဆိုျပီး အဘိုး အဘြား ေတြကို ပစ္ထားလိုက္မယ္ဆုိရင္ ဒီဘိုးဘြားေတြရဲ႕ဘ၀ဆည္းဆာခ်ိန္ေတြက လမ္းေတြေပၚမွာျဖစ္သလိုကုန္ဆုံးသြားမွာပါ၊ ျပည္သူတဦးခ်င္းစီကအစ အားလုံး၀ုိင္း လုပ္ၾကဖို႔အေရးၾကီးတယ္”ဟု ထုိသတင္းသမားက ေျပာဆိုသည္။ျပည္တြင္းNGO တခုမွ စာေရးဆရာမတဦးကမူ ျပည္သူမ်ားအခ်င္းခ်င္းစုေပါင္းစနစ္ျဖင့္ တႏုိင္တပိုင္ ဘိုးဘြား ရိပ္သာေလးမ်ား ထူေထာင္သင့္ေၾကာင္း အၾကံျပဳသည္။“တတ္ႏုိ္င္သေလာက္ ရွိတဲ့အင္အားေလးနဲ႔ ၀ုိင္းလုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဘိုးဘြားေတြအတြက္ အမ်ားၾကီးေကာင္း လာမယ္”ဟု ၄င္းကေျပာသည္။စစ္အစိုးရ လူမႈ၀န္ထမ္း၀န္ၾကီးဌာန ဒုတိယညႊန္ၾကားေရးမႈးခ်ဴပ္ ဦးေအာင္ထြန္းခိုင္၏အဆိုအရ ျမန္မာ တႏိုင္ငံလုံးတြင္ ဘိုးဘြားရိပ္သာ ၅၉ ခုရွိျပီး ထုိဘိုးဘြားရိပ္သာမ်ားတြင္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထားသည့္ အဘိုးအဘြားအေရအတြက္မွာ ၂၀၀၀ ေက်ာ္သာရွိေၾကာင္း သိရွိရသည္။

Four DKBA soldiers defect to KNU Brigade No.6

Wed 12 Nov 2008,
HURFOM, Duplayar District
Four soldiers from the Democratic Karen Buddhist Army (DKBA) have defected to the Karen National Liberation Army, the armed wing of the Karen National Union (KNU). The soldiers are reported to be upset about discrimination within DKBA ranks, as well as human rights abuses committed by the DKBA during an ongoing conflict with the KNU/KNLA. The soldiers, who are from DKBA Battalion No. 907, surrendered to KNLA Brigade No. 6 at 10 am on November 10th. “As soon as we received their request, we picked them up and brought them to our headquarters,” said a HURFOM source in the KNU. “We have already confirmed that they all are DKBA soldiers, and they also brought weapons and equipment along with them.” The four defectors include an ethnic Karen company sergeant and three privates, who are ethnic Burman. According to the KNU source, the soldiers defected with six guns, over 250 rounds of ammunition, a radio and Thai registered mobile phone According to the company sergeant, DKBA ranks are beset by discrimination. “We decided to defect because the officers treated us very bad. Foods supports are not even enough to survive,” said the soldier. “For soldiers who have family, they only received 20 kilograms of rice and 10,000 kyat per month as stipend. At the same time, high-level officers have good living standards much higher than ours.” The sergeant also lamented Karen-on-Karen human rights abuses perpetuated by the DKBA. “The real terrible thing that made me to leave the Company is the recent clash between two Karen groups in the Karen territories. I still feel pain that the war between us caused people to leave from their native places, some were seriously abused and some killed with no trial. I don't want to be a member of such a terrible group any more. I decided to desert.” The DKBA began preparing to launch an offensive on KNU controlled territory in August, and clashes between the two forces are consistently being reported. According to the Karen Human Rights group, the DKBA has been forcibly conscripting villagers as soldiers, as well as porters and human mine sweepers. All the soldiers said they are tired of fighting, and would like to simply find jobs working in a peaceful place. “Currently they all are doing well in our Bridge No. 6. We are planning to send them to a secure place and let them find jobs there,” said a KNLA official from Brigade No. 6. Desertions from the DKBA and the Burmese army, which became unofficial allies when the DKBA split from the KNU in 1994, are frequently reported by exile news agencies like the Thailand-based Irrawaddy and India-based Mizzima News. KNU officials agree, and say that the recent defections are not isolated incidents. “From July to October of this year, five soldiers from DKBA battalion No. 907 defected to us,” said the Brigade No. 6 official. “This is the third times we received deserters from Battalion No. 907 in the last five months.”

ေဒၚစုႏွင့္ ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္ကို စပိန္ႏိုင္ငံက ဆုခ်ီးျမႇင့္

ေဒၚစုႏွင့္ ေဒါက္တာ စင္သီယာေမာင္ကို စပိန္ႏိုင္ငံက ဆုခ်ီးျမႇင့္ေအးလဲ့ ႏိုဝင္ဘာ ၁၁၊ ၂၀၀၈
ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ရွိ မယ္ေတာ္ေဆးခန္း တည္ေထာင္သူ ေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္တို႔အား စပိန္ႏိုင္ငံရွိ ကတ္တာလိုနီးယားျပည္နယ္အစုိးရက ၎ၿမိဳ႕၏ အျမင့္ဆံုးဂုဏ္ထူးေဆာင္ ႏိုုင္ငံတကာ ဆုခ်ီးျမႇင့္ပြဲကို ယေန႔က်င္းပမည္ျဖစ္သည္။
ကတ္တာလိုနီးယားဆု ေက်ာက္ဆစ္႐ုပ္ပံု
အဆိုပါဆုခ်ီးျမႇင့္ပြဲကို စပိန္ႏိုင္ငံၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္သည့္ ဘာစီလိုနားၿမိဳ႕တြင္ က်င္းပမည္ ျဖစ္ၿပီး လက္ရွိေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဴပ္ခံထားရသည့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္စား ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံျမန္မာ့အေရးလႈပ္ရွားမႈအဖြဲ႔ Burma Campaign UK မွ တာဝန္ခံတဦး ျဖစ္သူ ဇိုယာဖန္းက လက္ခံရယူမည္ျဖစ္ေၾကာင္း လည္းသိရသည္။
ဇိုယာဖန္းက “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ ဒီဆုကိုသြားေရာက္ယူခြင့္ရတဲ့ အတြက္ က်မဝမ္းသာမိပါတယ္။ က်မစိတ္မေကာင္းမိတာက သူကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ယူခြင့္ မရတာကိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ခုလိုဆုေပးတာဟာ ကတ္တာလိုနီးယား ျပည္သူ လူထုေတြေရာ ကတ္တာလိုနီးယား အစိုးရကပါ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြနဲ႔ အတူရပ္တည္ေနတယ္ဆိုတာကို သိရတဲ့အတြက္ အားတက္မိပါတယ္” ဟုေျပာသည္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ယခုႏွစ္ ဧၿပီလအတြင္းကလည္း အေမရိကန္ အထက္လႊတ္ေတာ္က အရပ္သား မ်ားကို ခ်ီးျမႇင့္သည့္ဆုမ်ားထဲမွအျမင့္ဆံုး ေရႊတံဆိပ္ဆုကို ဂုဏ္ျပဳခ်ီးျမႇင့္ခဲ့သည္။ ၎သည္ ၁၉၉၀ခုႏွစ္က ေနာ္ေဝး ႏိုင္ငံက ခ်ီးျမႇင့္သည့္ ႏိုဘဲလ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု အပါအဝင္ ႏိုင္ငံတကာ ဆုေပါင္းမ်ားစြားကို ရရွိ ထား သူ ျဖစ္သည္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ဒီပဲယင္း အၾကမ္းဖက္တိုက္ခိုက္မႈ အၿပီးမွစတင္၍ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ျဖင့္ ထိန္းသိမ္းခံေနရသည္မွာ ၅ ႏွစ္ျပည့္ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း စစ္အစိုးရက ေမလတြင္ အက်ယ္ခ်ဴပ္ သက္တမ္းတႏွစ္ ထပ္မံတိုးခဲ့သည္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္မွစ၍ ယေန႔အထိ ေနအိမ္အက်ယ္ ခ်ဳပ္ ဘဝျဖင့္ ေနရခ်ိန္စုစုေပါင္းမွာ ၁၃ ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္သည္။
ယမန္ေန႔တြင္ ေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္ႏွင့္ ဇိုယာဖန္းတို႔သည္ ကတ္တာလိုနီးယားျပည္နယ္ အစိုးရ အႀကီး အကဲ José Montill ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခဲ့စဥ္တြင္ လက္ရွိျမန္ာႏိုင္ငံေရးအေျခအေနမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား အေျခအေန၊ နယ္စပ္ေဒသ တြင္ဒုကၡသည္မ်ား ပိုမိုတိုးမ်ားလာသည့္အေျခအေန စသည့္ ျမန္မာစစ္အစိုးရ ၏ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္ေနမႈမ်ားအေပၚ စပိန္အစိုးရအေနႏွင့္ ျမန္မာျပည္အေရးကိုပိုမို ဖိအားေပးေျပာဆို ရန္ တိုက္တြန္းႏိုးေဆာ္ခဲ့ေၾကာင္းလည္း ဇိုယာဖန္းက ေျပာသည္။
ေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္တည္ေထာင္သည့္ မယ္ေတာ္ေဆးခန္းသည္ ျမန္မာျပည္တြင္းႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံရွိ ျမန္မာ ျပည္္သား မ်ားအား မည္သည့္ေရာဂါမဆို အခမဲ့ေဆး ကုသေပး ေနသည့္ တခုတည္းေသာ ေဆးခန္း ျဖစ္ၿပီး ၁၉၈၈ ခုႏွစ္က စတင္ တည္ေထာင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္သည္ ယခုဆု အပါအဝင္ ႏိုင္ငံတကာဆုေပါင္း ၁၃ခု ကိုရရွိထား သူျဖစ္သည္။ ကတ္တာလိုနီးယားျပည္နယ္သည္ စပိန္ႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္းတြင္တည္ရွိၿပီး ၎ျပည္နယ္၏ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ဆုကို ကမၻာေပၚရွိ လူ႔အခြင့္အေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ ၊ သိပၸံပညာရပ္မ်ား ဆိုင္ရာတုိ႔တြင္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ရန္ ေဆာင္ ရြက္သူမ်ားအား ခ်ီးျမႇင့္ေၾကာင္း လည္းသိရသည္။ ၎ဆုတြင္ ခရုိနာေငြ ၁သိန္း အပါအ၀င္ အထိမ္းအမွတ္ ေသာ့ ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္ကိုပါ လက္ခံရရွိမည္ ျဖစ္သည္။ [Top]

RIGHTS-BURMA: Military Accused of Crimes Against Humanity

RIGHTS-BURMA: Military Accused of Crimes Against Humanity
By Marwaan Macan-Markar
BANGKOK, Nov 9 (IPS) - An onslaught by Burmese troops in the eastern part of the military-ruled country, running for three years now, is laying the junta open to charge of ‘crimes against humanity’.
This new charge adds to a growing list of human rights violations that the South-east Asian nation’s ruling military regime is being slammed for, including the use of rape as a weapon of war in military campaigns in areas that are home to the country’s ethnic minorities. The country has been under the grip of successive juntas since a 1962 military coup. Eyewitness accounts from civilians fleeing the territory under attack reveal a grim picture of the ‘tatmadaw’, as the Burmese military is called, targeting unarmed men, women and children in a ‘’widespread and systematic way,’’ say human rights and humanitarian groups. An increasing number of refugees have been crossing over to northern Thailand from among the Karen ethnic community, the second largest ethnic group in Burma, or Myanmar. Many of them live in the mountainous Karen State, the territory where South-east Asia’s longest --and largely ignored -- separatist conflict is being waged between Burmese troops and the armed wing of the Karen National Union (KNU). ‘’Myanmar’s troops are overtly targeting civilians; they are actively avoiding KNU military installations. That is why we are describing the attacks as ‘crimes against humanity’,’’ says Benjamin Zawacki, South-east Asia researcher for Amnesty International (AI), the global rights lobby. ‘’The violations are widespread and systematic.’’ ‘’This campaign started in November 2005 and has escalated. They did not even stop during the annual monsoon period (from May to October), which was not the case before,’’ he explained during an IPS interview. ‘’There has been a shift in strategy and intensity. It is no more a dry season offensive.’’ The military campaign is the largest and the longest sustained drive in a decade. ‘’The Burmese army is rotating soldiers every six months and they have penetrated areas deep in the Karen area,’’ David Tharckabaw, vice president of the KNU, said in a telephone interview from an undisclosed location. ‘’Nothing is being spared. They are even destroying fruit plantations like mangosteen.’’ The list of abuse document by AI, and corroborated by other humanitarian groups, include villagers being beaten and stabbed to death, being shot by the ‘tatmadaw’ ‘’without any warning’’ and being tortured and subsequently killed. Karen civilians have also reportedly been subjected to forced labour, disappearances and their rice harvest being burned down. ‘’Before the soldiers left the village, they planted landmines, one of them in front of the church. An old man, maybe 70 years-old, stepped on a landmine and was killed,’’ a female rice farmer told an AI researcher of an incident in early 2006, when the ‘tatmadaw’ burned 20 of the 30 houses in her village. ‘’I lost everything -- kitchen, furniture, rice stocks -- not a single piece of paper was left,’’ she added. ‘’The same happened to the other 19 families whose houses were burned.’’ The unrelenting campaign, which has included the Burmese infantry and heavy use of 120 mm and 81mm mortar shells, has shrunk an already limited space for Karen civilians and internally displaced people (IDPs) to escape to. ‘’The more the Burmese military occupies areas in a worsening situation, the less space there is for civilians to escape to,’’ says Duncan McArthur, emergency relief coordinator of the Thailand Burma Border Consortium (TBBC), an alliance of 11 humanitarian groups helping refugees from Burma along the Thai-Burmese border. ‘’Nearly 66,000 people from 38 townships have been forced to flee their homes due to the armed conflict and human rights abuses,’’ he told IPS. ‘’They had to because the violations are being committed in a climate of impunity.’’ Some of the victims have poured into north-west Thailand, where there are already nine camps that house 120,000 refugees who fled intense phases of the conflict going back over a decade. ‘’There are about 20,000 unregistered new arrivals and the natural growth in the camps,’’ added McArthur. ‘’There is no avenue for redress if they were to stay back.’’ That is reflected in Burma’s over half a million IDPs, nearly 451,000 of which live in the rural ethnic areas, according to TBBC. It places Burma in the same league as countries such as Afghanistan, Sri Lanka and Bangladesh, which have internally displaced running into the hundreds of thousands. But what sets Burma apart is the lack of any international agencies to help the victims and serve as neutral observers in the conflict zone. Even the International Committee of the Red Cross (ICRC), which was helping to provide artificial limbs for landmine victims, was hampered by new restrictions to its operations in 2006. In mid-2007, the Geneva-based humanitarian agency broke its famed silence in an unprecedented attack on the junta to explain why it had to end its operations in Burma, including the Karen areas. The ICRC’s denunciation of major and repeated violations in the conflict zones in eastern Burma confirmed what many analysts had said of a region that is cut away from international scrutiny and media exposure. ‘’The repeated abuses committed against men, women and children living along the Thai-Myanmar border violate many provisions of international humanitarian law,’’ the organisation said. The Karens, who account for nearly seven million of Burma’s 57 million people, have their own distinctive culture and language and have Buddhists, Christians and animists among them. The Burmans, who are the majority, are predominantly Buddhist by faith, speak Burmese, and have a culture and history shaped by kings before being subjugated by British colonisation. The Karen fight for independence began in 1949, a year after Burma got independence. And the KNU has refused to sign peace deals with the Burmese regime unlike some of the other separatist rebels from ethnic groups. The latter settled for ceasefire deals over the past two decades, only to learn, subsequently, that the junta’s promises of more political autonomy were hollow. ‘’The Burmese military’s latest strategy is to keep attacking the KNU and Karen civilians in order to drive them to the Thai-Burma border,’’ says Tharekabaw, of the KNU. ‘’Their goal is to control all the land and all the people, which has never been the case before.’’ ‘’If they cannot control, they have to kill the people or to wipe them out,’’ he added. ‘’The regime is a fascist regime. Their ideology is extremism, racism and militarism.’’ (END/2008)
Send your comments to the editor

ေတာင္ကိုရီးယားနိဳင္ငံတြင္က်င္းပေသာ၅ၾကိမ္ေျမာက္နိဳင္ငံတကာအမတ္မ်ားသမဂၢညီလာခံသို႕သြားေရာက္ခဲ့ေသာဂ်ပန္အေျခစိုက္တိုင္း ရင္းသားအဖဲြ႕မ်ားျပန္လည္ေရာက္ရွိ

၂၄-၁၀-၂၀၀၈မွ၂၆-၁၀-၂၀၀၈အထိေတာင္ကိုရီးယားနိဳင္ငံတြင္ က်င္းပေသာ ၅ ၾကိမ္ေျမာက္
နိဳင္ငံတကာအမတ္မ်ားသမဂၢညီလာခံ သို႕သြားေရာက္ခဲ့ေသာဂ်ပန္အေျခစိုက္တိုင္းရင္းသားအဖဲြ႕
မ်ား ျပန္လည္ေရာက္ရွိ

၄င္းညီလာခံတြင္ေျမာက္ကိုရီးယားအေရးႏွင့္အေရွ႕ေတာင္အာရွအပါအဝင္ျမန္မာနိဳင္ငံအေရးမ်ားကိုလည္း
ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါသည္၊၊ဂ်ပန္လႊတ္ေတာ္အမတ္MR. MASAHARU NAKAGAWAႏွင့္နီေပါအမတ္တို႔မွ

လည္းျမန္မာနိဳင္ငံ လူအခြင့္အေရးဆိုင္ရာကိစၥမ်ားကိုေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါသည္၊၊အဆိုပါညီလာခံ သို႕ဂ်ပန္အေျခစိုက္

တို္င္းရင္းသားအဖဲြ႕ မ်ား ကလည္းျမန္မာနိဳင္ငံလူ အခြင့္အေရးဆိုင္ရာစာတမ္းမ်ားကိုတင္သြင္းခဲ့ျပီးျမန္မာနိဳင္ငံ

စစ္အစိုးရ၏လူ႕ အခြင့္ အေရးခ်ိဳးေဖါက္မႈအေျခအေနမ်ားကိုကယားတိုင္းရင္းသားလႊတ္ေတာ္အမတ္လည္းျဖစ္

ျမန္မာနိဳင္ငံလႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားသမဂၢ၏ဥကၠဌလည္းျဖစ္သူဦးတယ္ဒီဘူရီမွေဆြး ေႏြးတင္ျပခဲ့ပါသည္၊၊ထိုညီ

လာခံသို႕လာေရာက္ၾက ေသာနိဳင္ငံအသီးသီးမွကိုယ္စားလွယ္မ်ားအား၊INCHEON ျမိဳ႕ေတာ္ဝန္AHN SANG-SOON ၊ GRAND NATIONAL PARTY၏ ဥကၠဌ PARK HEE-TAE ႏွင့္ IPC ဒုဥကၠဌ HWANG WOO-YEA

တို႕မွအသီးသီးဧည္႕ခံေကြ်းေမြးႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား ေျပာၾကားခဲ့ၾကေၾကာင္းသတင္းရရွိပါသည္၊၊


KOREA နိဳင္ငံသို႕ေရာက္ရွိစဥ္ KYOUNGGI-DO ျမိဳ႕၌ NLD-LA (KOREA BRANCH ) ေတြ႕ဆုံခဲ့သည္၊၊

KNL-JAPAN မွေစာဘလွသိန္းသည္ ကိုရီးယားတြင္ေရာက္ရွိေနေသာကရင္လူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကသည္၊၊

ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ မူေခ်ာစာအုပ္ အဂၤလိပ္၊ ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ထုတ္ေ၀

ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ မူေခ်ာစာအုပ္ အဂၤလိပ္၊ ျမန္မာ ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ထုတ္ေ၀
NEJ/ ၄ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၈
ၿပီးခဲ့သည့္ ေမလအတြင္း နာဂစ္မုန္တုိင္းေၾကာင့္ ျပည္သူသိန္းခ်ီေသေနသည့္ၾကားမွ စစ္အစုိးရ အဓမၼ အတည္ျပဳခဲ့သည့္ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒမူေခ်ာစာအုပ္ကို ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ၂၀၀၈ ဟု အမည္ေပးကာ အဂၤလိပ္၊ ျမန္မာႏွစ္ဘာသာျဖင့္ မၾကာခင္က ထုတ္ေ၀လုိက္သည္။အဆိုပါစာအုပ္ကို သတင္းစာစကၠဴ ႐ိုး႐ုိး တအုပ္ ၂၀၀၀ က်ပ္၊ စကၠဴျဖဴေခ်ာ တအုပ္ ၂၅၀၀ က်ပ္ျဖင့္ ယခုလ (၁) ရက္မွစတင္ကာ အစိုးရစာအုပ္ဆိုင္မ်ားတြင္ ၀ယ္ယူႏိုင္ၿပီးပုံႏွိပ္မွတ္တမ္းမွာ ၂၀၀၈ စက္တင္ဘာလတြင္ အုပ္ေရ (၁၀၀၀၀) ပုံႏွိပ္သည္ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။ စုစုေပါင္း ျမန္မာဘာသာႏွင့္ (၁၉၄) မ်က္ႏွာ၊ အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ (၁၉၄) မ်က္ႏွာပါ၀င္သည္။
ယခုထုတ္ေ၀သည့္ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ (၂၀၀၈) စာအုပ္သည္ ယခင္မူၾကမ္းစာအုပ္အတိုင္း ထုတ္ေ၀ျခင္းျဖစ္ၿပီး ဘာမွ်ထူးျခားခ်က္ မပါေၾကာင္း ရန္ကုန္မွ ၀ါရင့္သတင္းစာဆရာႀကီးတဦးက ေျပာသည္။
၎က“ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ တမွ်က္ႏွာစီ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေဖာ္ျပထားေတာ့ စစ္အစိုးရရဲ႕ ဒီအေျခခံဥပေဒဆိုတာႀကီးကို ႏိုင္ငံျခားသားေတြပါ ေလ့လာခ်င္ ေလ့လာႏိုင္တာေပါ့။ ဒါမွ သူတို႔လည္း ဒီဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ဘယ္ေလာက္ ဆိုးလည္းဆိုတာကို သိလိမ့္မယ္။ ေျပာရရင္ ဒီဖြဲ႔စည္းပုံဥပေဒဟာ ႏိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီထြန္းကားေရးကို ဘယ္လိုမွ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစႏိုင္မွာ မဟုတ္လို႔ လက္မခံႏိုင္ပါဘူး၊ ဒီ ဖြဲ႔စည္းပုံအရလုပ္မယ့္ လုပ္မယ့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကိုလည္း လက္မခံႏိုင္ပါဘူး” ဟုေျပာသည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ ေမလတြင္ စစ္အစိုးရက အတည္ျပဳျပဌာန္းလိုက္သည့္ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒအရ လႊတ္ေတာ္အသီးသီးတြင္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က ခန္႔အပ္သည့္ ကိုယ္စားလွယ္ (၂၅) ရာခိုင္ႏႈန္းပါ၀င္သည့္အျပင္ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ကိုလည္း တုိင္းျပည္ကို ကယ္တင္ရန္ဆိုသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ အာဏာသိမ္းယူႏိုင္သည္အထိ အခြင့္အေရးမ်ား ေပးထားသည္။
ႏိုင္ငံ၏အႀကီးအကဲကို သမၼတအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၿပီး သမၼတေရြးခ်ယ္ေရး ႏွင့္ပတ္သက္၍ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားကသာ ယင္းရာထူးကို ရယူႏိုင္ရန္ ျပဌာန္းထားၿပီး အေသးစိတ္ကိုမူ ေဖာ္ျပထားျခင္းမရိွေပ။
လက္ရိွဖြဲ႔စည္းပုံတြင္ သမၼတရာထူးက အျမင့္ဆုံးျဖစ္ၿပီး သမၼတကို သမၼတေရြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႔က ေရြးခ်ယ္မည္ဟုသာ ျပဌာန္းထားၿပီး အေသးစိတ္ကို ျပဌာန္းမထားေၾကာင္း၊ စာမွ်က္နွာ (၂၀) ပုဒ္မ ၆၀ (စ) တြင္ သမၼတႏွင့္ ဒု-သမၼတမ်ား တင္ေျမႇာက္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္သည့္ ဥပေဒကို ျပဌာန္းေပးရမည္ဟုသာပါၿပီး လက္ရိွစစ္အစိုးရက ျပဌာန္းမလား၊ ေနာင္ေပၚေပါက္လာမည့္ လႊတ္ေတာ္က ျပဌာန္းမလားဆိုသည္ကိုမူ သဲသဲကြဲကြဲေရးမထားေၾကာင္း တရား႐ုံးခ်ဳပ္ေရွ႕ေနတဦးက သုံးသပ္သည္။
ယခုဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေကာင္းမြန္ေၾကာင္း ခ်ီးမြမ္းေရးသားထားသည့္ ေဆာင္းပါးမ်ားကိုမူ ျပည္တြင္းအပတ္စဥ္ထုတ္ The Voice Weekly ဂ်ာနယ္တြင္ အပတ္စဥ္ေဖာ္ျပေနၿပီး ေရးသားသူမွာ အဆိုပါဂ်ာနယ္ထုတ္ေ၀သူ ေဒါက္တာေန၀င္းေမာင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပည္တြင္းမွ သတင္းေထာက္မ်ားက ေျပာသည္။

KNU Appoints Karen Woman General-Secretary

KNU Appoints Karen Woman General-Secretary
By SAW YAN NAING
Monday, October 20, 2008 ,

An ethnic Karen woman, Zipporah Sein, was elected general-secretary of the Karen National Union (KNU) on Friday, according to Karen sources in Mae Sot, Thailand.
Zipporah Sein was named the first woman leader to serve as general-secretary at the 14th KNU Congress held in Karen State in eastern Burma.
She assumes the position of the late KNU General-Secretary Mahn Sha, who was assassinated on February 14, 2008, by two gunmen hired by Karen breakaway rebel groups.
Zipporah Sein also serves as general-secretary of the Karen Women’s Organization (KWO). One of the KWO's missions is to collect data on human rights abuses committed by the junta against ethnic Karen.
In June 2007, she received the Perdita Huston Human Rights Award for her work to aid women’s struggle for freedom, democracy and equality in Burma. She was nominated by an international women’s organization for the Nobel Peace Prize in 2006.
Nang Yain, the general-secretary of the Women’s League of Burma, welcomed the appointment. “It is the acknowledgement that the KNU recognizes the role of women in the political movement,” she said.
At the congress meeting, the KNU elected 11 executive committee members. Gen Tamla Baw was named chairman while David Takapaw was named vice-chairman, according to KNU sources who attended the meeting.
Former Vice-Chairman Gen Tamla Baw served as former head of the KNU’s military wing, the Karen National Liberation Army. He was a close colleague of the late Gen Bo Mya.
Maj Hla Ngwe was appointed joint secretary (1) and Saw Daw Lay Mu was appointed joint secretary (2). Other executive committee members are David Htaw, Roger Khin, Mutu Say Poe, Arr Toe, Lah Say and Kay Hser.
The KNU, one of the oldest surviving rebel groups in Southeast Asia, has been struggling for autonomy since 1949. The KNU has never signed a ceasefire agreement with the Burmese government.
In 1995, the Democratic Karen Buddhist Army split from the KNU and reached a ceasefire agreement with the Burmese military government.
In early 2007, another splinter group known as the KNU/ KNLA Peace Council led by former KNLA Brigade 7 leader Maj-Gen Htain Maung also signed a ceasefire agreement with the Burmese regime.
Since the KNU/ KNLA Peace Council split from the KNU, assassinations between the KNU and its breakaway groups have frequently occurred. In 2004, former KNU chairman Gen Bo Mya visited Rangoon for peace talks with Burma’s former Prime Minister Khin Nyunt. The result was the so-called “gentlemen’s agreement.” However, in early 2006, Burmese troops launched major military offensives against Karen civilians in northern Karen State and forced an estimated 30,000 Karen villagers to flee into the countryside as well as to cross the Thai-Burmese border. In February 2007, the KNU broke off all contact with the Burmese regime when Maj-Gen Htain Maung and some 300 KNU soldiers defected to the Burmese army.

In Candlelight