က်ေနာ္ႏွင့္ကရင္ပညာတတ္မိတ္ေဆြမ်ား

ဖူးဒို ၏ ရင္ဖြင့္ စကားသံ စာတပုဒ္ကို Karen United တြင္ တင္ထားတာ ေတြ႕ၿပီးေနာက္ ဖတ္႐ႈၿပီးေနာက္ က်ေနာ္၏ မိတ္ေဆြမ်ားအားလည္း ဖတ္ရႈေစခ်င္သည့္ အတြက္ ျပန္လည္ကူးယူ ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေစာေက်ာ္ခေရာ့စ္မွ ထပ္ဆင့္ေဖၚျပပါသည္။

က်ေနာ္ ငယ္စဥ္က ရည္ရြယ္ခ်က္တခုရိွပါသည္။ အရြယ္ေရာက္သည့္တေန႔ တိုင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ိဳးတြက္ ေပးဆပ္ရန္ ေတာ္လွန္ေရးတပ္သို႔ ၀င္ေရာက္မည္ဟု မိဘေတြကို ႀကိဳေျပာထားပါသည္။ မိဘကေတာ့မတား၊ သို႕ေသာ္ၾကံဳ ေတြ႔ရမည့္ အေျခအေနမ်ားကို နားလည္ေအာင္ ႀကိဳေျပာထားသည္။ အေဖေျပာသည့္အတိုင္း အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ ဟင္းရိွေသာ္လည္း ထမင္းကိုဆားႏွင့္ စားက်င့္ခဲ့သျဖင့္ ခံႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ လူပ်ိဳေပါက္ ေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ မိမိရည္ရြယ္ခ်က္ကို စတင္အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ပါသည္။ ငယ္စဥ္ဘ၀မွ ျမင္ေတြ႔လာေနရေသာ အာဏာရွင္ စစ္တပ္၏ ႏွိပ္စက္မႈမ်ားကို ခုထိေမ့မရ။ ေမ့မရေအာင္ အာဏာရွင္စစ္တပ္က ယေန႔ထက္တုိင္ တိုင္းရင္းသားမ်ားကို ႏွိပ္စက္တုန္း။


 ေတာ္လွန္ေရးကာလ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ဆက္ဆံခဲ့ရေသာ က်ေနာ္၏ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို ေရးခ်င္လာပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဤစာသည္ ရိုက္ေပါက္ျဖစ္ႏိုင္၏။ က်ေနာ္ အားမလို အားမရခဲ့ေသာ အေပါင္းအသင္းအခ်ိဳ႔၏ အေၾကာင္းျဖစ္သည့္အားေလွ်ာ္စြာ လူအမ်ားႏွင့္ တိုက္ဆိုင္သည္မ်ား ရွိႏိုင္ေသာေၾကာင့္ေပတည္း။ တိုက္ဆိုင္မႈရိွႏိုင္မည္ဆိုပါက ဤစာအား ေနာက္တပိုဒ္ထက္ပိုမဖတ္ရန္ ႀကိဳတင္ ေမတၱာရပ္ခံထားပါသည္။

ပညာတတ္အမ်ိဳးစား ၁

ပညာသင္ၿပီးခါစ ျပည္တြင္းမွေနၿပီး အမ်ိဳးသားေရးကို စတင္ထမ္းရြက္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္၏ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႔မွာ တခါတည္း ေတာထဲသြားၿပီး ေတာ္လွန္ေရးတပ္သို႔ ၀င္ေရာက္သူမ်ားရိွသလို ျပည္တြင္းမွေနၿပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ေပးဆပ္သူမ်ား ရိွပါသည္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္၏ သူငယ္ခ်င္းအမ်ားစုမွာ- “သူငယ္ခ်င္း ဆႏၵသိပ္မေစာနဲ႔အံုး၊ ဒီအာဏာရွင္အဖြဲ႔ေတြက လူလိုမဟုတ္ဘူး၊ သိတာနဲ႔ အေမးအျမန္းမရိွ တခါတည္းႏိွပ္စက္ရံုမက ရိွေနတဲ့ မိဘ မိသားစုေတြပါ ဒုကၡေရာက္ႏိုင္တယ္။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္က ငါ့ရင္မွာအျပည့္ဘဲ။ အခ်ိန္မေရြး ဒီေသြးကိုေဖာက္ႀကည့္ နီေနရမယ္။ အေျခမေနေပးတာနဲ႔ လႈပ္ရွားၿပီးသားဘဲ”

လက္ရိွအေျခအေနမွာ လႈပ္ရွားႏိုင္သည္မ်ားကို ေျပာျပေသာ္-
“ငါကဒီထက္ပိုထိေရာက္ေအာင္လုပ္ခ်င္တာ၊ ဒါကေတာ့ထားလိုက္၊ သိပ္မထိေရာက္ဘူး၊ ငါက တခါတည္းအျပတ္ခ်ခ်င္တာ။ ခု ဒီအစိုးရေအာက္က လြတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားလိုက္အံုးမယ္။ ဒီၾကားထဲ မိဘကို ေက်းဇူးဆပ္လိုက္အံုးမယ္။ ငါအစီအစဥ္ဆြဲၿပီးသား။ ခဏေလးေစာင့္၊ ၿပီးရင္ ငါ မင္းနဲ႔အတူ အျပတ္ခ်မယ္”

ကြ်န္ေတာ္ခ်ျပေသာ အလုပ္က ေအာက္ေျခအလုပ္ျဖစ္သလို မိသားစုအေျခအေနက ရိွေသးေတာ့ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲ အျပတ္ခ်မယ္ဆိုေသာ သူ႕စကားျဖင့္ ႏွစ္သိမ့္ခဲ့ရၿပီး လက္ေလွ်ာ့ျပန္ခဲ့ရပါသည္။ ဟုတ္လည္းဟုတ္တာဘဲ။ ဘြဲ႔ရဆိုေတာ့ ေအာက္ေျခအလုပ္ကို လုပ္ခ်င္စိတ္မရိွသလို စစ္ဘီလူးမ်ား၏ ရက္စက္မႈကလည္း ရိွေန တာကိုး။

 ပညာတတ္အမ်ိဳးစား ၂

ပညာတတ္အမ်ိဳးစား ၁ ၏ အေျခအေနေက်ာ္လြန္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းကို ေတြ႔ေသာ္ အားရ၀မ္းသာျဖင့္ စည္းရံုး ပါေတာ့သည္။ အမိ်ဳးစား ၂ မွာ ျပည္ပတြင္ေရာက္ရိွေနသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ပါသည္။ သူျပန္ေျပာသည္မွာ-

 “သူငယ္ခ်င္း ဆႏၵသိပ္မေစာနဲ႔အံုး၊ ငါအခုထြက္လာတာ အေၾကြး xxxx သိန္းတင္ခဲ့တယ္။ ဒီအေၾကြးေတြကို အရင္ရွင္းလိုက္အံုးမယ္။ ၿပီးရင္ငါတခါတည္း အျပတ္ခ်မယ္။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္က ငါ့ရင္မွာအျပည့္ဘဲ။ အခ်ိန္မေရြး ဒီေသြးကိုေဖါက္ႀကည့္ နီေနရမယ္။ အေျခမေနေပးတာနဲ႔ လႈပ္ရွားၿပီးသားဘဲ” ဟုတ္လည္းဟုတ္ပါသည္၊ ယူထားေသာအေၾကြးကို ဆပ္ရန္အေရးႀကီးသည္ဘဲ။ အေၾကြးဆပ္ရင္း လုပ္ႏိုင္ေသာ အမ်ိဳးသားေရး အလုပ္မ်ားကို ေျပာျပေသာ္- တေယာက္က “ ဒါေတြဟာလူႀကီးေတြ လုပ္ရမွာ သူတို႔ကိုသြားေျပာ”

 ေနာက္အရြယ္ေရာက္သူမိတ္ေဆြကမႈ- “ ဟာ.. ဒါက မင္းတုိ႔လူငယ္ေတြ လုပ္ရမွာ၊ လူငယ္ေတြအမ်ားႀကီးရိွတာဘဲ သူတို႔ကိုသြားေျပာလိုက္” ေနာက္တေယာက္ကမူ- “ ဒါေတြက အေရးမႀကီးပါဘူး၊ လုပ္ေနတဲ့လူေတြရိွပါတယ္။ ငါကအလုပ္ပင္ပန္းတယ္ကြာ။ အားတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတာ့ နားပါရေစ၊ ၿပီးေတာ့ဒီေန႔ေဘာ္လံုးပြဲကလည္း အေရးႀကီးေနတယ္”

တခ်ိဳ႔ကလည္း- “ ငါကဒါေတြနားမလည္ဘူး၊ လုပ္လည္းမလုပ္တတ္ဘူး”

 “ ေဟ့- ငါကေတာ့ႏိုင္ငံေရးနဲ႔လံုး၀မပတ္သက္ခ်င္ဘူး”

 “ ငါ့ရည္းစားနဲ႔ခ်ိန္းထားတယ္၊ ဒီေန႔ေတာ့မအားဘူး”

 “ ငါေနာက္ႏွစ္ မဂၤလာေဆာင္မွာမို႔ အလုပ္ပိုလုပ္ေနရတယ္၊ အခ်ိန္လည္းမပို ေငြလည္း လိုေနတယ္။ ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါကြာ” “ Shopping Centre မွာ promotion လုပ္ေနတယ္။ အဲဒါသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ခ်ိန္းထားတယ္။ နင္လဲလိုက္ခဲ့ပါလား။ ေနာက္အားတဲ့ေန႔ၾကမွ လူမ်ိဳးေရးေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့”

ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းငိုက္စိုက္ျဖင့္ တပ္ေခါက္ျပန္္ခဲ့ရပါသည္။

ပညာတတ္အမ်ိဳးအစား ၃

 ဤအတန္းကားအမ်ိဳးစား ၂ ကိုေက်ာ္လြန္လာေသာ အက်ႏုပ္၏ မိတ္ေဆြမ်ားပင္။ ေတြ႔သည္ႏွင့္ အားရ၀မ္းသာ စည္းရံုးေတာ့၏။ တေယာက္က ျပန္ေျပာသည္မွာ- “သူငယ္ခ်င္္းခဏေလးေစာင့္၊ ငါလႈပ္ရွားတာ ဗမာစစ္အစိုးရသိသြားရင္ ငါကဘာမွ မျဖစ္ေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ ငါ့မိသားစုရိွေသးတယ္။ ငါသူတို႔ကိုေခၚထုတ္ၿပီးတာနဲ႔ မင္းနဲ႔ အတူ တကယ္လုပ္မယ္”

မိသားစုႏွင့္အတူ ျပည္ပတြင္ေနထိုင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းက- “ သူငယ္ခ်င္း ခဏေလးေစာင့္၊ ငါ့အေျခအေနမခိုင္ေသးဘူး။ ေနာင္ ၂ ႏွစ္ျပည့္ရင္ ဒီႏိုင္ငံမွာ အၿမဲတန္းေနထိုင္ခြင့္ (Permanent Residency) ေလွ်ာက္္လိုက္အံုး မယ္။ အဲဒါရရင္ ငါအျပတ္ခ်မယ္။ ငါမလုပ္ေသးေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ (ရင္ဘတ္တီးလွ်က္) မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အျပည့္ပါ”

လက္ရိွအေျခအေနရ သူတို႔လုပ္ႏိုင္သည္မ်ားကိုခ်ျပေသာ္-

တဦးက “ ငါ ဒါေတြမလုပ္တတ္ဘူး”

 ေနာက္တဦးက “ ဒါေလးနဲ႔ Risk မယူႏုိင္ေသးဘူး၊ ငါသံရံုးကိုလည္းသြားရတယ္၊ ျမန္မာျပည္လည္း ခဏျပန္လည္အံုးမယ္၊ ဒီအလုပ္ေလးက ဘာမွမဟုတ္ေပမယ့္ အႏၱရာယ္ရိွတယ္။ နားလည္ေပးပါကြာ”

ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းငိုက္စိုက္ျဖင့္ တပ္ေခါက္ျပန္ခဲ့ရပါသည္။

ပညာတတ္အမ်ိဳးစား ၄ 

အမ်ိဳးစား ၃ ကိုေက်ာ္လြန္လာၿပီး လက္ရိွျပည္ပႏိုင္ငံတခုတြင္ အၿမဲတန္းေနထိုင္ခြင့္ (Permanent Resident) ရရိွထားေသာ က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြ ပညာတတ္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ ဒီတခါေတာ့ေသခ်ာၿပီဟုတြက္လွ်က္ အားရ ၀မ္းသာ စည္းရံုးပါေတာ့သည္။

ပထမတဦးက- “ သူငယ္ခ်င္း ခဏေလးေစာင့္၊ ငါအေျခမခိုင္ေသးဘူး။ ခေလး စရိတ္၊ ေက်ာင္းစားရိတ္နဲ႔ ပတ္ခ်ာလည္ရိုက္ေနတယ္။ ခုေတာင္ အငယ္ေကာင္ေလးကို က်ဳရွင္အျပည့္မထား ႏိုင္ေသးဘူး။ ငါ့လူမ်ိဳးေတြကို ငါမေမ့ပါဘူး၊ ရင္ထဲမွာအျမဲသတိရေနပါတယ္။”

 ေနာက္တဦးက- “အျပင္ေခၚထုတ္လ်က္ သူငယ္ခ်င္းေရာ့ ၅၀ ယူသြား။ မင္းတို႔ရန္ပံုေငြအတြက္။ ေနာက္ခါ ဒီကိစၥကို အိမ္မွာ လာမေျပာနဲ႔၊ ငါ့မိန္းမက အရမ္းေၾကာက္တတ္တာ။ နားလည္းေပးပါကြာ”

 ေနာက္တဦးကမူ- “သူငယ္ခ်င္း ခဏေလးေစာင့္၊ ငါအေျခမခိုင္ေသးဘူး။ ငါအခုဒီမွာ ႏိုင္ငံသား (Citizenship) ကို ေနာင္ႏွစ္ထဲမွာ ေလွ်ာက္မလို႔။ ဒါေၾကာင့္ Citizenship ရတဲ့အထိ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနပါရေစ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ အဲဒီမွာ ၿငိသြားရင္မလြယ္ဘူး၊ Citizenship ရရင္ ငါ့လူမ်ိဳးတြက္ လုပ္ၿပီးသား”

 ေနာက္ဆံုးတဦးက- “သူငယ္ခ်င္း အမ်ိဳးသားေရးကိုေတာ့ အားေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါက ဘာမွမလုပ္တတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့လည္း အႏၱရာယ္ကလည္း ရိွေသးတယ္။ နည္းနည္း Safe ျဖစ္လာမွဘဲ ငါကိုယ္တုိင္လိုက္မယ္။”

သက္ျပင္းရွည္ႀကီး ခ်လိုက္မိပါသည္။ ရင္ထဲမွာ ေျပာစရာစကားမ်ား ရိွေနေသာ္လည္း မေျပာလိုေတာ့ပါ။ အမ်ိဳးသားေရးသည္ ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္သလို ေတာ္လွန္ေရးသည္လည္း ပန္းခင္းလမ္းလည္းမဟုတ္ ခေရာင္းေတာလမ္းလည္း မကပါ။ ေတာ္လွန္ေရးသည္ ခေရာင္းေတာလမ္းထက္ ၾကမ္းတမ္းေသာလမ္းျဖစ္သလို တုိင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳးတြက္ အနစ္နာခံရသည့္နည္းတူ သာယာေျဖာင့္ျဖဴးၿပီး လံုျခံဳစိတ္ခ်ရေသာ လမ္းမဟုတ္ပါ။

ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းငိုက္စိုက္ျဖင့္ တပ္ေခါက္ခဲ့ရပါသည္။

ပညာတတ္အမ်ိဳးစား ၅

အဆင့္ ၄ ကိုေက်ာ္လြန္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံသားကို စြန္႔လႊတ္လွ်က္ ေရာက္ရိွေနေသာႏိုင္ငံတြင္ ႏုိင္ငံသားခံယူခြင့္ ရရိွထားေသာ က်ေနာ္၏ မိတ္ေဆြပညာတတ္မ်ားျဖစ္သည္။ ဒီတခါေတာ့ ေသခ်ာၿပီေပါ့။ Appointment လုပ္ၿပီး အားရ၀မ္းသာ သြားစည္းရံုးပါေတာ့သည္။ ပထမတဦးက-

 “သူငယ္ခ်င္း ခဏေလးေစာင့္၊ ငါအေျခမခိုင္ေသးဘူး။ အခုငါအိမ္၀ယ္ထားတယ္၊ အရစ္က်ေပးစနစ္ Installment နဲ႔၀ယ္ထားတယ္၊ ကားဖိုးကလည္းမေက်ေသးဘူး။ အခုအႀကီးေကာင္ကလည္းတကၠသိုလ္၀င္တန္းေျဖရမယ္ဆို ေတာ့ အေရးႀကီးေနတယ္။ ခ်ာလပတ္လည္ရမ္းေနတယ္။ ငါအခ်ိန္မေပးႏိုင္ေသးဘူး။ အလုပ္ပိုလုပ္ေနရတယ္။ ငါ့လူမ်ိဳးအေျခအေန ငါသိပါတယ္။ ဒီမွာလႈပ္လို႔မရလို႔ပါ။ နားလည္ေပးပါသူငယ္ခ်င္းရာ” ဒုတိယတဦးက- “သူငယ္ခ်င္း ခဏေလးေစာင့္၊ ငါအေျခမခိုင္ေသးဘူး။ ငါအခု Master / Phd တက္ေနတယ္။ ေက်ာင္းစာကလည္းမ်ား၊ အလုပ္လည္း မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ ဘဏ္မွာ Loan ယူထားရတယ္။ ဒါၿပီးရင္ ငါ့လူမ်ိဳးတြက္ အျပတ္ခ်မယ္” ေက်ာင္းၿပီးလို႔သြားစည္းရုံးျပန္ေသာ္- “ သူငယ္ခ်င္းခဏေလးေစာင့္၊ ေက်ာင္းတက္တုန္းယူထားတဲ့ Bank Loan ဆပ္ဖို႕လုပ္ေနရတယ္။ အေၾကြးနဲ႔ ၀ယ္ထားတဲ့ အိမ္ဖိုးလည္းမေက်ေသးေတာ့ အခု တပတ္ ၆ ရက္ အလုပ္လုပ္ေနရတယ္။ ဒီအေၾကြးေလးေက် ရင္အဆင္ေျပပါၿပီ” တတိယတဦးက- “သူငယ္ခ်င္း ခဏေလးေစာင့္၊ ငါအေျခမခိုင္ေသးဘူး။ ငါ့အလုပ္အျပာင္းအလဲျဖစ္တယ္။ ၾကားထဲမွာ အလုပ္ရွာတာ တလခြဲၾကာသြားလို႔ အေၾကြးတင္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီႏွစ္ထဲမွာလည္း သားႀကီးက မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ရိွေတာ့ အကုန္အက်မ်ားေနတယ္။ အဲဒါေတြကာမိဖို႔ အလုပ္ပိုလုပ္ရေတာ့ အခ်ိန္မရိွဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ငါ့ကိုနားလည္ေပးပါသူငယ္ခ်င္းရာ” စတုထၳတဦးက- “သူငယ္ခ်င္း ခဏေလးေစာင့္၊ ငါအေျခမခိုင္ေသးဘူး။ ငါ့မိန္းမ ခုဘဲေဆးရုံဆင္းလာတယ္။ ခုသူ႔ကို အနီးကပ္ ျပဳစုေနရတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီကိစၥ အိမ္မွာလာမေျပာပါနဲ႔။ ငါ့သမီးက သူ႕အေမလိုဘဲ ရႈပ္ရႈပ္ရွက္ရွက္ဆို မႀကိဳက္ဘူးကြာ။ ငါ့မိန္းမေနေကာင္းလာရင္ ငါပါ၀င္ပါ့မယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့နားလည္ေပးပါ ကြာ။ ငါ့လူမ်ိဳးကို ငါခ်စ္ပါတယ္။ ငါ့မေမ့ပါဘူး။ ဘုရွားရွိခိုးတိုင္းသတိရပါတယ္။” ပဥၥမတဦးက- “ သူငယ္ခ်င္း ငါတို႔လူမ်ိဳးတြက္ မင္းေဆာင္ရြက္တာ ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဂုဏ္လည္းယူတယ္။ ငါအခုအသက္ႀကီးလာေတာ့ အရင္လိုမသြက္လက္ေတာ့ဘူး။က်န္းမာေရးကလည္း မေကာင္းတခ်က္ေကာင္း တခ်က္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္ထိေနရမယ္ေတာင္ မသိဘူး။ ခုေတာင္ ပင္စင္သြားခါနီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ အလုပ္ ႀကိဳးစားဆင္းေနရတယ္။ ငါ့ကို နားလည္ေပးပါကြာ” ေနာက္ဆံုးတဦးက- “ သူငယ္ခ်င္း လာလည္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ငါအခု၀င္ေငြက ပင္စင္လစာ ဘဲရိွတယ္။ ခုအိမ္မွာ ေျမး ၂ ေယာက္နဲ႔ဘဲ အခ်ိန္ကုန္တယ္။ အေမအေဖ ၂ ေယာက္လံုးက အလုပ္လုပ္ေတာ့ ငါတို႔ အဖိုးအဖြား ၂ ေယာက္ဘဲ ထိန္းေနရတယ္။ မင္းေျပာသလို အမ်ိဳးသားေရးတြက္ စာသြားသင္ဖို႔ေတာင္ မ်က္စိကလည္းမေကာင္း ၿပီးေတာ့ ရင္က်ပ္ နဲ႔ ႏွလံုးကလည္းတခါတခါေဖာက္လာတယ္။ ငါတို႔ကိုနားလည္ ေပးပါကြာ။ ၿပီးေတာ့လည္း အားရင္ခဏခဏ လာလည္ေပးပါကြာ။ ခုထက္ထိ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ငါ့ရင္ထဲမွာအျပည့္ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့အေျခအေနက မင္းျမင္တဲ့အတိုင္းဘဲေလ” ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဖူးဒို တယာက္ေခါင္းငိုက္စိုက္ျဖင့္ တပ္ေခါက္ျပန္ခဲ့ရပါသည္။က်ေနာ့္မွာ စည္းရံုးစရာလူမရိွၿပီ။ က်ေနာ္ႏွင့္အတူ အမ်ိဳးသားေရးတြင္ တက္ၾကြစြာ အနစ္နာခံလ်က္ ပါ၀င္သူမ်ားမရိွတာေတာ့မဟုတ္ရိွပါသည္။ သို႔ေသာ္ကရင္လူမ်ိဳး တေသာင္းေက်ာ္ရိွေသာ က်ေနာ္တို႔ေဒသတြင္အမ်ိဳးသားေရးတြက္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္သူ ၅၀ မွ်မျပည့္။ ရာခိုင္ႏႈန္း ႏွင့္တြက္လွ်င္ ၀.၅ ရိွသျဖင့္ အင္မတန္နည္းေန၏။ ကရင္လူမ်ိဳးသန္းႏွင့္ခ်ီရိွ၏။ သို႕ေသာ္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားမွာ ေသာင္းဂဏန္းသာရိွသည့္ျပင္ အဲဒီေသာင္းဂဏန္းရိွေသာ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစု ကို က်န္ျပည္သူမ်ားက ထမင္း၀ေအာင္မေကြ်းႏိုင္။ အမ်ိဳးသားခ်စ္စိတ္မရိွဟု ေျပာမိပါက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးျဖင့္ ရင္ဘတ္ကိုတီးလွ်က္ အမ်ိဳးသားခ်စ္စိတ္ အျပည့္ရိွေၾကာင္းျပန္ေျပာတတ္၏။ မိမိအေျခအေနကို ခိုင္မာေအာင္တည္ေဆာက္ၿပီးမွ၊ မိမိ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ပိုမွ၊ မိမိအသံုးစရိတ္ပိုလွ်ံမွ အမ်ိဳးသားေရးကို ေဆာင္ရြက္လိုလွ်င္ ဤဘ၀တြင္ လံုး၀ လံုး၀ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ အပ်ိဳ/ လူပ်ိဳဘ၀မွ အိုမင္းရင့္ေရာ္သည္ထိဘ၀တြက္ ခိ်န္ျပည့္ ရုန္းကန္လုပ္ရွားရေသာအေျခေနရိွ၏။ သိန္းႏွင့္ခ်ီေသာ မိမိလူမ်ိဳးမ်ား ဒုကၡေရာက္၊ ညွင္းဆဲသတ္ျဖတ္ျခင္းခံရတာကို နားႏွင့္ၾကား မ်က္စိ ျဖင့္ ျမင္ေသာ္လည္း ႏႈတ္စကားျဖင့္ လူမ်ိဳးကိုခ်စ္ေနပါက ၀မ္းနည္းစရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးရဲ့အနာဂတ္သာ ရိွပါေတာ့သည္။ ေရစက္ေပါင္းမ်ားစြာ စုစည္းျခင္းျဖင့္ ပင္လယ္သမုဒၵရာျဖစ္လာ၏။ သို႔ေသာ္ ေရတစ္စက္ဆိုေသာ အတိုင္းတာေလးကို က်ေနာ့္ကရင္လူမ်ိဳးမ်ား မလႈဒါန္း မပါ၀င္ႏိုင္။ ကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ျခင္း၊ေငြေၾကး၊ ပညာဒါနမ်ား ေပးလႈျခင္း မရိွေသာ္လည္း ဆင္းရဲတြင္းထဲမွာ တုိက္ပြဲ ၀င္ေနေသာ KNU အဖြဲ႔ကို “ ေကာ္သူးေလး ဘယ္ေတာ့ရမလဲ ” ဟု ေမးခြန္းထုတ္တတ္၏။ ဒီထက္မက ေျပာတတ္သည္မွာ- “ နင္တို႔ေတြ လုပ္တာမွ မဟုတ္တာ၊ နင္တို႔ေတြမွ အသံုးမက်တာ ဘယ္ေအာင္ျမင္မလဲ” မိတ္ေဆြတို႔- ေကာ္သူးေလး ဘယ္ေတာ့ရမလဲဆိုသည့္ေမးခြန္းသည္ မိမိကိုယ္ကို ျပန္ေမးရမည့္ေမးခြန္းျဖစ္ၿပီး အေျဖသည္ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူအားလံုးေပၚ မူတည္ေနပါသည္။ ခ်စ္ေသာကရင္အမ်ိဳးသားေပါင္းတို႕- က်ေနာ္တို႔လူမ်ိဳးထဲမွ ၃% ေလာက္ ေတာ္လွန္ေရးမွာ ေပးဆပ္ပါကေကာ္သူးေလးျပည္ကို ကာကြယ္အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ေသာ တပ္မေတာ္ တည္ေထာင္ႏိုင္ၿပီး က်န္ျပည္သူမ်ားမွ ရင္ဘတ္တြင္းသိမ္းဆည္းထားေသာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ကို ၅၀% ေလာက္ လက္ေတြ႔ထုတ္ေဖာ္ အသုံုးျပဳပါက ကိုယ့္ျပည္ကိုယ့္ရြာ တြင္ တင့္တယ္စြာ ေနႏိုင္မည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလႊဲပါ။ ငါမတတ္ဘူး၊ ဟိုလူ႔တာ၀န္ ဒီလူ႕တာ၀န္ လက္ညိဳး ထိုးေနမည့္အစား မိမိ အသိစိတ္ျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးကို တဖက္တလမ္းမွ ပါ၀င္ကူညီၾကရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္။ ဤစာေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ခဲ့ပါက နားလည္ခႊင့္လႊတ္ေပးပါရန္ ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။ အားလံုးကိုခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္

ရွစ္ေလးလုံးမ်ိဴးဆက္ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ကိုကိုၾကီးသို ့အိပ္ဖြင့္ေပးစာ

Open Letter to Student Leader Ko Ko Gyi - Burmese

ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ

(မင္းစိုးစံ)

ကရင္မေတြက အရမ္းလြယ္တာပဲ ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးၾကားဘူးၾကပါသလား။
ၾကားရတာ သိပ္ေတာ့အဆင္မေျပဘူးဆိုတာ သိပါတယ္။
ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ ကရင္မေတြက သိပ္လြယ္တာပဲဆိုကတည္းကိုက အရင္းမရွိအဖ်ားမရွိ တုံးတိတိႀကီးေလ။ ဒီစကားကိုေျပာတဲ့လူေတြက ကရင္မနဲ႔အိမ္ေထာင္က်အၿပီး စီးပြါးေရးမွာ အေတာ္အသင့္ေအာင္ျမင္သြားတယ္
လို႔ ေျပာႏိုင္တဲ့တရုတ္ေတြပါ။

သိတယ္မဟုတ္လား ၀မ္းခါ(ေကာ္မူးရာ)ကရင္ေတြရဲ့ ေရႊေခတ္က စခန္းေလးကို ျပန္သြားၾကည့္ၾကပါစို႔။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တရုတ္အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေလာက္ဗန္လိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ ကုန္မ်ိဳးစုံဆုိင္ကေလးတည္၊ ၿပီးေတာ့ ကရင္မေလးေတြကို အိမ္ေဖၚအျဖစ္ငွား ေနာက္ေတာ့ မယားလုပ္လိုက္ၾကတာ အေတာ္မ်ားတာပဲဗ်။ က်ဳပ္ရည္းစားတစ္ေယာက္ေတာင္ တရုတ္ႀကီးကိုလင္ေတာ္ပစ္လိုက္တာ။

အဲဒီေတာ့ သူမ်ားနဲ႔ညားတဲ့ ငါ့ရည္းစား ဆိုလား၊ ေက်ာ္ေတာ့ေလွသူႀကီး ညားေတာ့ေလွထိ္ုးသား ဆိုလား။ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ အသဲကြဲသလိုလုိ၊ လြမ္းနာက်သလိုလိုနဲ႔ အရက္ကေလး တစ္က်ပ္ဘိုးေလာက္ေသာက္ၿပီး တစ္ရာဘိုး ေလာက္မူးခဲ့လိုက္ေသး။

တရုတ္ေတြကို ကရင္မေတြက ဘာေၾကာင့္လင္ေတာ္ၾကသလဲ။
ကရင္မေတြကို တရုတ္ေတြက ဘာေၾကာင့္ မယားလုပ္ၾကသလဲ။
က်ဳပ္အျမင္ကေတာ့ က်ဳပ္တို႔ကရင္အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးေတြမွာ စာေပမတတ္တဲ့ ပညာေရးခ့်ိဳတဲ့တဲ့ ဦးေရကမ်ား
ေလေတာ့ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ တရုတ္ေတြကို အထင္ႀကီးအားကိုးၾကတာမို႔ အခုလိုတရုတ္ကို လင္လုပ္လိုက္ၾက
တာ ျဖစ္ႏိုင္စရာရွိပါတယ္။

တရုတ္ေတြက ဘာေၾကာင့္ ကရင္မေတြကို မယားလုပ္သလဲ။
ကရင္မေတြက အမ်ားအားျဖင့္ရိုးသားၾကတယ္၊ အထူးသျဖင့္ ဖိုမ ဆက္ဆံေရးမွာကင္းကင္းရွင္းရွင္းရွိတာမ်ားတယ္၊
ေနာက္တစ္ခ်က္က ကရင္လိုေျပာဆိုတတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ လက္ရွိဆိုင္ကေလးဟာ ပိုၿပီးေရာင္းအားေကာင္းလာ
တယ္၊ စီးပြါးေရးအရ တြက္ေခ်ကိုက္တယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ကရင္မေတြဟာ နားပူနားဆာမလုပ္တတ္ၾကဘူး၊ တရုတ္တစ္ေယာက္ေျပာတာက ကရင္မေတြဟာ ဆန္တစ္ပုံးနဲ႔ငါးပိတစ္ကီလိုေလာက္ရွိလ်င္ ဘမွ်ပူစရာမလိုဘူး၊ တျခားအမ်ိဳးသမီးကိုယူလ်င္ဟိုဟာ
လုပ္ေပးပါ၊ ဒီဟာ၀ယ္ေပးပါ၊ ဆိုေတာ့ ဆိုင္မွာရင္းႏွီးဘို႔ ေငြေလ်ာ့တယ္ စီးပြါးေရးခ့်ဲလို႔မရဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ကရင္မကို
 ပဲ ယူတာေကာင္းတယ္။ လက္ထပ္စားရိတ္လည္း မကုန္ဘူး။ အဲဒါသူ႔အေျပာ။

စီးပြါးေရးလည္းတက္လာေရာ ေဟာ ကရင္မဗ်ာမ်ားၿပီ၊ ေပါက္ေဖၚက ေနာက္ထပ္အငယ္ေလးေတြနဲ႔ ဇယားကိုရႈတ္
ေနတာ၊ ကြဲမယ္ ခြါမယ္လုပ္ဘို႔ၾကျပန္ေတာ့ ေဟာ ကရင္မမွာ ေငြတစ္ျပားမွ်မရွိဘူး၊ကေလးေတြနဲ႔ ဘာဆက္လုပ္
မလဲ။ ဒီေတာ့ ဗမာစကားပုံ တစ္ခုလိုေပါ့ အပ်ိဳလိုမေနမိလို႔ ကိုယ္ရိတယ္ေလး ဆိုတာေလ။

ကရင္အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္နဲ႔ တရုတ္အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို ယွဥ္ၾကည့္လိုက္ၾကပါစို႔။ အသက္တူရြယ္တူဆိုပါေတာ့၊ တရုတ္က ဆိုင္ခန္းေလးဘာေလးဖြင့္ၿပီး ကိုယ္ပိုင္အလုပ္လုပ္ႏိုင္ၿပီးေတာ့ ကရင္အမ်ိဳး
သားၾကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ သူမ်ားဆိုင္ေသးေသးေလးမွာ အကူလုပ္ရသလဲ။

တျခားနယ္ တျခားေဒသကို မေျပာဘူး ကရင္ျပည္ထဲက ေကာ္မူးရာ(၀မ္းခါ)လို ေနရာမ်ိဳးမွာပဲၾကည့္လိုက္။ တရုတ္က စားေသာက္ဆိုင္ဖြင့္တယ္ ကရင္က စားပြဲထိုးလုပ္မယ္၊ ပန္းကန္ေဆးမယ္။
တရုတ္က အလွကုန္ဆိုင္ေလးဖြင့္မယ္ ကရင္က ပစၥည္းေလးေတြကူသယ္မယ္၊ ကူေရာင္းမယ္။
အဲဒီေတာ့ ကရင္မက ကရင္ေလးကိုခ်စ္ေပမယ့္ ျမတ္ႏိုးေပမယ့္ ဆိုင္ပိုင္ေလးနဲ႔ေနခ်င္ေတာ့ ကရင္ေလးအေဆြး
သမားျဖစ္တာကို ေၾကေၾကနပ္နပ္ႀကီးၾကည့္ႏိုင္ရမွာေပါ့။
သံေယာဇဥ္ေလးကလည္း မကုန္တတ္ေတာ့ နင္လိုခ်င္တာရွိလ်င္ ငါ့ဆိုင္မွာလာယူေနာ္ ပိုက္ဆံတျပားမွေပးဘို႔မလို ဘူး ေျပာတာက်ေတာ့ တကယ့္ေစတနာနဲ႔ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ၾကားရတဲ့ကရင္ေလး ခမ်ာမွာေတာ့ ႏွလုံးသား
ကိုေျခမြခံရယုံမက အေစာ္ ကားခံလိုက္ရသလို ျဖစ္သြားခဲ့မယ္ဆိုလ်င္ ပြဲၾကမ္းသြားႏိုင္ပါတယ္၊ ၾကမ္းလည္းၾကမ္းခဲ့ပါ တယ္။

ဒီေတာ့ ကရင္ေတြက ဘာေၾကာင့္ကိုယ္ပိုင္အလုပ္လုပ္ဘို႔မစဥ္းစားၾကသလဲဆိုတာ ေမးစရာရွိလာပါတယ္၊ ကရင္
ဆိုတဲ့အမ်ိဳးက ေမြးလာကတည္းက ငါးပိနဲ႔လူျဖစ္လာတာဆိုေတာ့ သူတို႔အေတြးထဲမွာ ငါ့သမီးႀကီးလာလ်င္ ဘန္
ေကာက္မွာ သူမ်ားအိမ္ေဖၚသြားလုပ္ခိုင္းမယ္၊ ငါတို႔လို ဆင္းဆင္းရဲရဲ လယ္မလုပ္ခိုင္းဘူး။

ကဲအေတြးအေခၚကိုက အင္မတန္အိုးနင္းခြက္နင္းႏိုင္ေနတာ၊ အဲဒီလို အိုးနင္းခြက္နင္းျဖစ္ေအာင္ကို ဗမာစစ္အစိုး
ရက ဖန္တည္းေနတာ။ စီးပြါးေရးအရ၊ ပညာေရးအရ၊ လူမႈေရးအရ၊ ယဥ္ေက်းမႈအရ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ၊ အားလုံး မွ အားလုံး နည္းလမ္းေပါင္းစုံနဲ႔ တိုင္းရင္းသားေတြအေပၚ နာလန္မထူႏိုင္ေအာင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ပိပိရိရိ စနစ္တ က်ဖိႏွိပ္အႏိုင္က်င့္ေနခဲ့လုိက္တာ ဒီကေန႔အထိ။

တရုတ္အမ်ိဳးသားေတြက်ေတာ့ စြန္႔စားရဲၾကတယ္၊ သူတို႔မွာ ခံယူခ်က္တစ္ခုရွိတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ေငြေၾကးခ်မ္းသာခ်င္သလား ေငြရတဲ့အလုပ္မွန္သမွ် အကုန္လုပ္၊ တရားတယ္၊ မတရားဘူး၊ သမာအာဇီ၀က်တယ္၊ သမာအာဇီ၀မက်ဘူး၊ ဘာမွ်ေတြးမေနနဲ႔ ေငြရလ်င္အားလုံးလုပ္။
ဒါကသူတို႔တေတြရဲ့ ခံယူခ်က္။

ေနာက္တစ္ခုက တရုတ္ဘုံေက်ာင္းေတြမွာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ စီးပြါးေရးအေၾကာင္းေျပာျပၿပီး လိုအပ္တဲ့အရင္းအႏွီး
ကို ေတာင္းလို႔ရတယ္၊ ေကာ္မူးရာလိုေနရာမ်ိဳးမွာ ကုန္စုံဆိုင္ဖြင့္မယ္ဆိုလ်င္ မဲေဆာက္က တရုတ္ဘုံေက်ာင္းမွာ အကူအညီေတာင္းႏိုင္တယ္၊ ဆိုင္ေပၚတင္မယ့္ ကုန္ပစၥည္းေတြကို တရုတ္သူေဌးဆီမွာ အေၾကြးနဲ႔ယူလို႔ရတယ္၊ တစ္ေယာက္ကို တရုတ္ဘုံေက်ာင္းကေနၿပီး သုံးႀကိမ္အကူအညီေပးတယ္၊ သုံးႀကိမ္ကူညီၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘာမွ်ျဖစ္မ
လာဘူးဆိုလ်င္ အကူအညီေတြကိုရပ္ၿပီး သင့္ေတာ္ရာတရုတ္ဆိုင္တဆိုင္မွာ လစာနည္းနည္းနဲ႔အလုပ္လုပ္ရတယ္
ေလ့လာသင္ယူခိုင္းတယ္။

အဲဒီလိုေလ့လာသင္ယူၿပီးလို႔ ေနာက္ထပ္ဆိုင္ျပန္ဖြင့္ၿပီဆိုလ်င္ အဲဒီလူ ေတာ္ရုံနဲ႔စီးပြါးမပ်က္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ရန္သူမ်ိဳးငါပါးရန္က လြဲလ်င္ေပါ့ေလ။

ကဲ ဒီကေန႔ က်ဳပ္တို႔ကရင္အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္က ဆိုင္ေလးတဆိုင္ဖြင့္ဘို႔ အစီအစဥ္ေလးရွိတယ္ဆိုပါေတာ့ဘယ္
သူအရင္းထုတ္ေပးမွာလဲ။
ဘန္ေကာက္ကို ကၽြန္လုပ္ဘို႔သြားမယ္ဆိုလ်င္ေတာ့ ေငြတိုးခ်ဘို႔ေစာင့္ေနတဲ့ ကရင္ေငြရွင္ေၾကးရွင္ေတြက ေပါပါဘိ။ တရုတ္ဘုံေက်ာင္းလို ကရင္ေတြမွာ ေငြအရင္းအႏွီးထုတ္ေပးတဲ့ ေနရာဌာနဆိုတာကေရာ ဘယ္မွာလဲ။ စဥ္းေတာင္မစဥ္းစားမိဘူး။
ေျပာစရာရွိတာက တရုတ္ေတြေငြရွာတဲ့ေနရာမွာ သမီးအရင္းကိုေတာင္ ေရာင္းစားပစ္တာဗ့်ိဳ။
တျခားလူသတ္မႈတို႔ ဓါးျပမႈတို႔ ဆိုတာကို စာရင္းထဲေတာင္ထည့္တာမဟုတ္ဘူး။
အဲဒါကေတာ့ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတာပါ။

အဲဒီေပါက္ေဖၚႀကီးက ကရင္မကိုယူထားၿပီးစီးပြါးရွာတာ၊ ေတာ္ေတာ္ႀကီးပြါးခဲ့ပါတယ္။
သူက တျခားမိန္းကေလးေတြနဲ႔ရႈတ္ၿပီး စီးပြါးက်သြားလိုက္တာ ေနာက္ဆုံး အဲဒီကရင္မနဲ႔ရထားတဲ့ သမီးေလးကို အေၾကြးေပးစရာရွိတဲ့ လူရဲ့လက္ထဲကို ထည့္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။
အဲဒီညက ေပါက္ေဖၚႀကီးခမ်ာ အရက္ခြက္ထဲကို မ်က္ရည္ေတြက်လို႔။
သူ႔ေနာက္ဆုံးခရီးကို သမီးျဖစ္သူလုံး၀ မလာဘူးတဲ့။
ဘယ္လာခ်င္ပါ့မလဲေလ အေဖလုပ္တဲ့သူ လူႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ့လက္ထဲကို အအပ္ခံရတဲ့အခ်ိန္က အဲဒီမိန္းကေလး
မွာ ရာသီပန္းေတာင္ မပြင့္ေသးဘူးတဲ့။

အဲဒီေတာ့ တရုတ္ေတြ ကရင္မနဲ႔ညားတာမဆန္းပါ။
ကရင္မေတြ တရုတ္ကိုယူတာမဆန္းပါ။
ကရင္ေလး အသည္းကြဲတာ မဆန္းပါ။
ကရင္ေလး သူမ်ားကၽြန္ျဖစ္တာ မဆန္းပါ။
ကရင္လူမ်ိဳးေပ်ာက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေလးမ်ားရွိၾကမယ္ဆိုလ်င္ျဖင့္

က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

မင္းစိုးစံ
(အေ၀းေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး)

မွတ္ခ်က္
ကရင္မ လို႔ သုံးထားေပမယ့္ တျခားလူမ်ိဳး မ ေတြလည္း သတိထားႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

လမ္းမေတာ္အထက(၂) ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမႀကီးေငြေပးမွေက်ာင္းအပ္ခြင့္ရ

2012/06/01 22:58 ဇြန္လ ၁ရက္၊ ၂၀၁၂။ ေနာ္ဆဲကလယ္ (ေကအိုင္စီ) ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ လမ္းမေတာ္ အထက(၂)မွ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမႀကီး ေဒၚသန္းသန္းစိုးသည္ ေက်ာင္းသားမ်ား လက္ခံရာတြင္သိန္းႏွင့္ခ်ီသည့္ ေငြေၾကးမ်ားျဖင့္ ေက်ာင္း ၀င္ခြင့္လက္ခံသည္ဟု ေက်ာင္းသားမိဘ အုပ္ထိန္းသူမ်ားက ေကအိုင္စီကို ေျပာသည္။ ေက်ာင္းအပ္ရာတြင္ ပါ၀င္လိုက္ပါသြားသူ ေက်ာင္းသားက “က်ေနာ္က အလက(၁) လမ္းမေတာ္ကေန ေျပာင္းရတာပါ။ ေမလ ၂၅ ရက္ ေန႔က သြားအပ္တာပါ။ ေက်ာင္းအပ္ေတာ့ အေဒၚက စာအိတ္ထဲ ေငြတစ္သိန္းထည့္ထားၿပီး ဆရာမေတြလက္ထဲ ထည့္လိုက္တာပါ။ မတက္ရမွာစိုးလို႔ ေပးတာလို႔ ေျပာပါတယ္။ တျခားက်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ပိုက္ဆံမေပးလို႔ မတက္ၾကရဘူး”ဟု ေျပာသည္။ ေက်ာင္းသားမိဘတစ္ဦးျဖစ္ေသာ ေဒၚျမျမဦးကလည္း သူမ၏သားကို ေက်ာင္းသြားအပ္ရာ ဆရာမႀကီးမွ သတ္မွတ္ဦးေရ ျပည့္ၿပီျဖစ္၍ လက္ခံမိပါက အထက္လူႀကီးမ်ား လာၾကည့္လွ်င္ သူမ အလုပ္ျပဳတ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသျဖင့္ လမ္းမေတာ္ အထက(၁) (ယခင္ စိန္ ဂြ်န္း)ေက်ာင္းသို႔ အပ္လိုက္ရသည္ဟု ယခုလို ေျပာသည္။ “က်မက အထက(၂) လမ္းမေတာ္ထြက္တဲ့ ေက်ာင္းသူပါ။ သမီးကလည္း ဒီေက်ာင္းမွာ လက္ရွိ ၁၀တန္း ေျဖထားပါတယ္။ သားကို အမနဲ႔ အတူ ထားခ်င္လို႔ အပ္တာပါ။ ေနတာလည္း လမ္းမေတာ္ရပ္ကြက္ထဲမွာပဲေလ။ ဆရာမႀကီးက ခြဲတမ္းက ၃၄ေယာက္ပဲ ရတာတဲ့။ က်န္ တာကို ၀န္ထမ္းသားသမီးေတြအတြက္ ထားတာလို႔ ေျပာပါတယ္။ ေငြေပးရင္ရတယ္လို႔ သူမ်ားေတြေျပာေပမယ့္ မေပးႏိုင္ပါဘူး”ဟု သူမ က ေျပာသည္။ အဆိုပါေက်ာင္းမွာ ဒလဘက္ကမ္းႏွင့္ နီးေသာ္လည္း ဒလဘက္မွ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား အမ်ားစုကို လက္မခံသျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား မွာ လိပ္စာေျပာင္းကာ ေက်ာင္းအပ္ရေၾကာင္း သိရသည္။ ဒလတစ္ဘက္ကမ္းေန ေက်ာင္းသားမ်ား၏ မိဘမ်ားမွာ ရန္ကုန္ ျပည္သူ႔ေဆး႐ံု ႀကီးမွ ၀န္ထမ္းမ်ားျဖစ္ၾကၿပီး အမ်ားစုမွာ အထက(၂)ႏွင့္ နီးသျဖင့္ ထိုေက်ာင္း၌ ေက်ာင္းတက္လိုၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဒလ ၀န္ထမ္းအိမ္ယာမွ ေဆး႐ံု၀န္ထမ္း၏ သမီးျဖစ္သူ န၀မတန္းေက်ာင္းသူကလည္း “သမီးက အလက(၁)ကေန ေျပာင္းတာပါ။ ၁၀ရက္ ေန႔မွာ ေဖာင္(ေလွ်ာက္လႊာ)ကို ၅၀၀ေပးၿပီး ၀ယ္ရပါတယ္။ ၁၅ရက္ေန႔ လာၾကည့္ခိုင္းပါတယ္။ ၂၂ရက္ေန႔ လူေရြးမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၂၂ရက္ေန႔လာေတာ့လည္း ၂၅ရက္ေန႔ လာၾကည့္ခိုင္းတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သမီးမပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အထက(၁)မွာပဲ အပ္လိုက္ရပါတယ္” ဟု ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူမွာမူ မုန္႔ပံုး ၂ပံုးႏွင့္ ေငြ ၃ေသာင္းေပးသည့္အတြက္ န၀မတန္း-E အခန္းတြင္ တက္ေရာက္ခြင့္ရသည္ ဟုလည္း သိရသည္။ အဆိုပါကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးအား ဆက္သြယ္ရာ Sky Net မွလြဲ၍ မည္သည့္မီဒီယာႏွင့္မွ လက္ခံေတြ႕ဆံုျခင္း မျပဳႏိုင္ဟု တာ၀န္က် ဆရာမမ်ားအား ေျပာထားသျဖင့္ ေမးျမန္းခြင့္ မရခဲ့သလို ဒုပညာေရးမႉးအား သြားေရာက္တိုင္ၾကားရာ မည္သုိ႔မွ် မတတ္ႏိုင္ေၾကာင္းသာ တုန္႔ျပန္ေျပာဆိုခဲ့သည္ဟု သိရသည္။ အထက(၂) လမ္းမေတာ္၏ ယခင္ ေက်ာင္းအုပ္မွာ ဦးျမင့္ေဆြျဖစ္ၿပီး ယခု ေက်ာင္းအုပ္ ေဒၚသန္းသန္းစိုးမွာ ၂၀၁၁ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လမွ စတင္ တာ၀န္ယူျခင္းျဖစ္သည္။

(ျပန္လာဖို႔အေရး မေတြးမိေသးပါ) သမၼတ၏ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာႏိူင္ငံသားေတြျပန္လာဖို႔႔ေခၚယူျခင္းကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ျပီး က်ေနာ့္အျမင္သံုးသပ္ခ်က္

Author: ကိုးဒီေသြး |

ကိုယ့္ႏိူင္ငံ ကိုယ့္ေမြးရပ္ ကိုယ္ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့  ကိုယ့္ဌါေနကိုမျပန္ခ်င္သူဘယ္ရွိၾကပါ့မလဲ၊ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္  မျပန္ခ်င္သူေတြေတာင္မွ   တခါတေခါက္ေတာ့ ျပန္ခ်င္တဲ့စိတ္ တိတ္တခိုးေတာ့ရွိၾကမွာ အမွန္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ျပန္လာခ်င္တဲ့စိတ္ရင္ထဲအျပည့္ရွိ

ၾကေပမယ့္၊ အခုခ်ိန္မွာျပန္လာဖို႔အေရး  ဘာေၾကာင့္မေတြးေသးတာကို  သမၼတဦးသိန္းစိန္နဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္မ်ားသိေစရန္ ေရးသားလိုက္ရပါသည္။

 

 ျပည္ပမွာေရာက္ရွိေနတဲ့   ျမန္မာႏိူင္ငံသားေတြျပန္လာဖို႔ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ျပီး  သမၼတဦးသိန္းစိန္မွ ျပန္လည္ေခၚယူျခင္းႏွင့္ပတ္သက္ျပီး  ႏႈတ္ပါးစပ္နဲ႔ ကတိခံဝန္ေတြေရးထိုးခိုင္းျပီး ျပန္လာဖို႔ေခၚယံုနဲ႔ မျဖစ္ႏိူင္ေသးသလို၊ လက္ရွိႏိူင္ငံေရးအေျခအေနအရ    ျပန္လာဖို႔ဆိုတာ   ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိူင္ေသးပါ။

 

ဘာေၾကာင့္   ျပန္လာဖို႔မျဖစ္ႏိူင္ေသးတယ္ဆိုတာကေတာ့၊          သမၼတ ျပန္လာဖို႔ ေခၚယူတာ

ျပည္ပမွာေရာက္ရွိေနတဲ့ လူတန္းစာႏွစ္မ်ဳိးကိုေရႊးခ်ယ္ျပီးေခၚယူတာလို႔    ေယဘူရအားျဖင့္ သံုးသပ္လို႔ရပါတယ္။  ျပည္ပမွာေရာက္ရွိေနတဲ့ ျမန္မာႏိူင္ငံသားေတြထဲမွာ လူတန္းစားအလႊာ ၄ မ်ဳိး ၄ တန္းစားရွိတယ္ဆိုတာ သမၼတကို ဦးစြာပထမသိေစလိုပါတယ္။

 

အဲဒီလူတန္စား ၄ မ်ဳိးထဲမွာ ပထမလူတန္းစားက အလုပ္သမားလူတန္းစားႏွင့္ ေငြေၾကး အရင္းႏွီး မ်ားရွိ၍ ျပည္ပမွာအလုပ္- လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းရွင္လူတန္းစား၊  ဒုတိယလူတန္းစားကတတ္သိပညာရွင္လူတန္းစား၊ တတိယလူတန္းစားက ႏိူင္ငံေရးႏွင့္စစ္ေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ တိမ္းေရွာင္ထြက္ေျပးလာၾကတဲ့ နယ္စပ္ေဒသအသီးသီးရွိ camp ထဲမွာေနထိုင္ေနၾကရတဲ့ ဒုကၡသည္လူတန္းစား၊ စတုထၱလူတန္းစားကေတာ့ ၁၉၉၆- ၂၀၀၇- ၁၉၈၈ ခုႏွစ္  ႏိူင္ငံေရးအရ နယ္စပ္ေဒသသို႔ထြက္ခြါေရာက္ရွိလာၾကျပီး၊ ယၡဳအခါ  ႏိူင္ငံတကာသို႔ ေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ ရဟန္း၊ ရွင္၊ လူ၊ ေက်ာင္းသား၊ လူငယ္၊ ျပည္သူ႔စစ္သည္မ်ားႏွင့္   ၈၈ မ်ဳိးဆက္မ်ားအစရွိတဲ့     လူတန္းစားမ်ားႏွင့္ ျပည္ပကို အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကတဲ့    ႏိူင္ငံေရးသမားမ်ားဆိုတဲ့ လူတန္းစား ၄ မ်ဳိးရွိပါတယ္။   အဲဒီလူတန္းစား ၄ မ်ဳိးႏွင့္ပတ္သက္ျပီး သမၼတဦးသိန္းစိန္နဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႕ကို ၄ ပိုင္းခြဲျခားျပီး က်ေနာ့္အျမင္ကို သံုးသပ္တင္ျပလိုပါသည္။

၁- အလုပ္သမားလူတန္စားႏွင့္ စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းရွင္လူတန္းစား 

 

ျပည္ပသို႔ ေရာက္ရွိေနၾကသည့္အလုပ္သမားလူတန္းစားမ်ားထဲတြင္ ျပည္ပတြင္လာေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္ၾကသည့္ အလုပ္သမားလူတန္းစားႏွစ္မ်ဳိးရွိပါသည္။

 

 ၁- ျမန္မာႏိူင္ငံတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မွားယြင္းတဲ့ စီမန္ခန္႔ခြဲ အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ေၾကာင့္   စားဝတ္ေနေရးအခက္ခဲျဖစ္မႈေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊    အလုပ္အကိုင္ရွားပါးမႈအတြက္ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာႏိူင္ငံတြင္   တေန႔လုပ္၍   တေန႔မစားႏိူင္သည့္    အေျခအေနဆိုးေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လုပ္အားခလအျပည့္အဝမခံစားရ၍   ေသာ္လည္းေကာင္း    စတဲ့အေျခခံအလုပ္သမားမ်ားရွိၾကသလို၊ ေငြေၾကးအရင္းႏွီးမ်ားရွိၾက၍ ျပည္ပတြင္   စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းမ်ားလုပ္ကိုင္ၾကသည့္ အလုပ္သမားလူတန္းစားႏွစ္မ်ဳိးရွိပါတယ္။ 

 

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း ျပည္ပတြင္လာေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္ၾကတဲ့     အေျခခံအလုပ္သမားေတြဟာ အခက္ခဲမ်ဳိးစံုတို႔ကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရျပီး၊ ျပည္ပမွာ လာေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္ၾကတဲ့ အေျခခံအလုပ္သမားမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိန္အရင္က အခက္ခဲမ်ဳိးစံုတို႔ကို ရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကရတဲ့  အေျခခံအလုပ္သမားလူတန္းစားေတြဟာ အခုဆိုရင္ အမ်ားအားျဖင့္    တေန႔လုပ္၍ တေန႔စား

ေသာက္ႏိူင္ရုံမက အပိုေငြေတြကိုစုေစာင္းကာ အခက္ခဲေရာက္ေနၾကတဲ့ ျပည္တြင္းက မိသားစုႏွင့္ ညီအကိုေမာင္ႏွမ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြကို ေထာက္ပံမႈမ်ားျပဳႏိူင္ၾကသူမ်ားျဖစ္တယ္လို႔ ေယဘူယ်အားျဖင့္ တြက္ခ်က္ခန္႔မွန္းလို႔ရပါတယ္။အဲဒီအေျခခံအလုပ္သမားေတြဟာ  အထိုက္အေလွ်ာက္လည္းသံုးျဖဳန္းႏိူင္ၾကျပီး၊ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လက္ကိုင္ဖုန္းေတြကိုစီ ကိုင္ႏိူင္ၾကတာကို ေတြ႕ရွိရပါတယ္။

 

ဒါ့အျပင္ အလုပ္သမားေတြရဲ့ အခြင့္အေရးမ်ားကိုလည္း ယၡဳအခါတြင္ အထိုက္အေလွ်ာက္ရရွိထားသူမ်ားလည္းျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကံဆိုးတဲ့ အေျခခံအလုပ္သမား အနည္းအက်ဥ္းေလာက္သာ အခုခ်ိန္ခါမွာ လူကူးသန္းေရာင္ဝယ္မႈေၾကာင့္  အလုပ္ရုံေတြမွာ   ေလာင္ပိတ္ျခင္းခံထားရျပီး လုပ္အားခေတြကို အျပည့္အဝမခံစားၾကရပဲ၊ အထုေထာင္းေတြနဲ႔ ညွင္းပမ္းႏွိပ့္စက္မႈေတြကိုခံေနရတယ္ဆိုတာ မီဒီယာကတဆင့္ ၾကားသိေနရပါတယ္။ 

 

ထိုသို႔ ျပည္ပတြင္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ လာေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္ၾကတဲ့ အေျခခံအလုပ္သမားေတြဟာ၊ တရုတ္နယ္စပ္၊ အႏၵိယႏိူင္ငံ၊ မေလးရွားႏိူင္ငံ၊ ထိုင္းႏိူင္ငံ အစရွိတဲ့ႏိူင္ငံေတြမွာ ျမန္မာႏိူင္ငံက အေျခခံအလုပ္သမားေတြဟာ သန္းနဲ႔ခ်ီျပီရွိၾကပါတယ္။ 

 

ထို- အေျခခံအလုပ္သမားမ်ားကို ျပန္လာၾကဖို႔ဖိတ္ေခၚတာဟာ သမၼတအေနနဲ႔ ဒီလူေတြကို ျမန္မာႏိူင္

ငံမွာ အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေပးႏိူင္လို႔လား ?  ( ဒါမွမဟုတ္ ) ႏိူင္ငံေရးအက်ဳိးအျမတ္ရရွိဖို႔အတြက္     လူၾကားေကာင္းေအာင္ျပန္လာဖို႔ေခၚဆိုသလားဆိုတာကို ေမးရပါလိမ့္မယ္။ ေသခ်ာတာတခုက လက္ရွိျမန္မာႏိူင္ငံ၏ ႏိူင္ငံေရးအေျခအေနအရ သန္းနဲ႔ခ်ီျပီး  ျပည္ပမွာ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္    လာေရာက္အလုပ္- လုပ္ကိုင္ၾကတဲ့ ျမန္မာႏိူင္ငံသားေတြကို    ျပည္တြင္းမွာ   အလုပ္အကိုင္ေပးဖို႔

ဆိုတာ လံုးဝမျဖစ္ႏိူင္ေသးပါ။

 

 လက္ရွိ- ျပည္တြင္းမွာရရွိေနတဲ့ အေျခခံအလုပ္သမားေတြရဲ့ လစာနဲ႔ဆိုရင္ ျပန္ဖို႔ဆိုတာ လံုးဝမျဖစ္ႏိူင္

ေသးပါ။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ သမၼတနဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႕အား အၾကံျပဳလိုသည္မွာ ျပည္တြင္းမွာရွိေနတဲ့ အေျခခံအလုပ္သမားေတြရဲ့ လစာမ်ားကို ကုန္ေစ်းႏႈန္း လူေနမႈစရိတ္နဲ႔ အညီ အေျခခံအလုပ္သမားမ်ားရဲ့လစာေတြကို အရင္တိုးျမွင့္သတ္မွတ္ေပးဖို႔ ဦးစားေပးအစီစဥ္အေနနဲ႔

ပထမလုပ္ေပးေစလိုပါတယ္။

 

 ကိုယ့္ႏိူင္ငံအတြင္းက အေျခခံအလုပ္သမားမ်ားရဲ့ လစာကို တိုးျမွင့္မသတ္မွတ္ႏိူင္ေပးပဲနဲ႔     ျပည္ပက အေျခခံအလုပ္သမားေတြ ျပန္လာဖို႔ဖိတ္ေခၚကမ္းလွမ္းတာဟာ ျပန္လာသူကို ဒုကၡေပးသလိုမ်ဳိးသက္ေရာက္ေနပါတယ္။ ကိုယ့္ႏိူင္ငံကို ဒီလူေတြ တကယ္ျပန္လာလို႔ရျပီးလားဆိုတဲ့ အေျခအေနကိုလည္း အရင္သံုးသပ္ေစလိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္   ႏိူင္ငံေရးအက်ဳိးအျမတ္

ရရွိေစဖို႔ တခုတည္းနဲ႔ေတာ့ လူၾကားေကာင္းေအာင္ေတာ့ ျပန္လာပါလို႔ေတာ့ မေခၚလိုက္ပါနဲ႔၊ ကိုယ္လည္းအလုပ္အကိုင္မေပးႏိူင္ပဲ ဒုကၡေပးဖို႔ သက္သက္ဆိုရင္ေတာ့ ျပန္လာဖို႔ ျပန္လာဖို႔ဆိုျပီး မေခၚလိုက္ပါနဲ႔ဦးလို႔ အေျခခံအလုပ္သမားနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ေျပာပါရေစ။ ဒါေၾကာင့္ အေျခခံအလုပ္သမားေတြရဲ့ ဘဝ ျမန္မာႏိူင္ငံကိုျပန္လာတဲ့အခါ အလုပ္အကိုင္ရရွိဖို႔နဲ႔ သူတို႔ရဲ့ဘဝ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနႏိူင္

ဖို႔ကို ဦးစြာစီစဥ္ေဆာင္ရြက္ျပီးမွသာ ျပန္လာဖို႔အတြက္ေခၚယူေစလိုပါတယ္။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ကိုယ့္ႏိူင္ငံကထြက္ခြါျပီး၊ တိုင္းတပါးမွာ ဒုကၡအခက္ခဲေတြကိုရင္ဆိုင္ကာ လာေရာက္အလုပ္မလုပ္ကိုင္ေစခ်င္ၾကပါ။ ကိုယ့္ႏိူင္ငံေကာင္းလွ်င္ ကိုယ့္ဌါေနမွာပဲ မိစားစုေတြ ဥမကြဲသိုက္မပ်က္ပဲ ေအးအတူ ပူအမွ် ေအးေအးလူလူလုပ္ကိုင္စားေသာက္ခ်င္သူေတြဆိုတာ သမၼတကိုသိေစအပ္ပါတယ္။

 

သည္ေနရာမွာ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ေငြေၾကးအရင္းႏွီးမ်ားရွိသူေတြျပည္ပမွာ စီးပြါးေရးအရ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံျပီး လာေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုသူေတြအေၾကာင္း   အက်ယ္တဝင့္ခ်ဲ႕ျပီးမေရးသားလိုေတာ့ပါ၊ ထိုသူေတြက    စီးပြါးေရးအျမင္ေတြရွိျပီးသားသူမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ျပန္ျခင္း- မျပန္ျခင္းအေပၚ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ဆံုးျဖတ္ႏိူင္ၾကမယ္လို႔ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အခက္ခဲရွိေန

သူေတြေလာက္ကိုသာ အက်ယ္တဝင့္ေရးသားရန္လိုအပ္မည္ဟုထင္ျမင္မိပါသည္။

တတ္သိပညာရွင္လူတန္းစား

 

ျပည္ပမွာ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳးေၾကာင့္   လာေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုၾကတဲ့တတ္သိပညာရွင္မ်ားသည္၊ ႏိူင္ငံျခားကိုအထင္ၾကီး၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊  လုပ္အားခလစာေကာင္း၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊  ျပည္တြင္းမွာ တတ္သိပညာရွင္ေတြရဲ့     အခန္းက႑ေတြကို ဖိႏွိပ့္ ထား၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊  ျပည္တြင္းမွာ   လုပ္အားခလစာနည္း၍ ေသာ္လည္ေကာင္း၊  လူမွန္ေနရာမွန္မရ၍  ေသာ္လည္းေကာင္း  အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳးေၾကာင့္    ျပည္ပမွာ လာေရာက္အလုပ္ကိုင္ၾကတဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ 

 

ထိုသူမ်ားသည္လည္း   ကိုယ့္ႏိူင္ငံရဲ့ စီမန္ခန္႔ခြဲမႈအုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ေကာင္းလွ်င္ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ႏိူင္ငံနဲ႔ မိသားစုေတြကိုခြဲခြါျပီး     လာေရာက္အလုပ္- လုပ္ကိုင္ျခင္းကို မျပဳလိုၾကပါ။ မိမိႏိူင္ငံေကာင္းေနလွ်င္    မိမိတတ္ရွိထားတဲ့    အတတ္ပညာေတြႏွင့္    မိမိတိုင္းျပည္ကို အက်ဳိးျပဳခ်င္သူမ်ားသာျဖစ္ၾက

ပါတယ္။ ျပည္ပမွာ လစာေကာင္းေကာင္းရရွိထား၍ အေနေခ်ာင္ျပီး အခြင့္ထူးခံ- အခြင့္ထူးစံ လူတန္းစားမဟုတ္ဟု က်ေနာ္အေနနဲ႔ယူဆပါသည္။

 

 ((( မွတ္ခ်က္။ ။ အခြင့္ထူးခံ- အခြင့္ထူးစံ လူတန္းစားမ်ားေတြလည္း ပါေကာင္းပါႏိူင္ပါသည္ ))) 

 

ဒါေပမယ့္ တိုင္းျပည္ျပန္လည္တည္ေထာင္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ အနစ္နာခံၾကမည့္ တတ္သိပညာရွင္မ်ားလည္းရွိၾကပါသည္။  တိုင္းျပည္ျပန္လည္တည္

ေထာင္စဲကာလမွာ အသိပညာရွင္- အတတ္ပညာရွင္ေတြရဲ့   အခန္းက႑ဟာလည္း   သည္ေနရာမွာအေရးပါအရာေရာက္ပါသည္။

 

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တိုင္းျပည္ျပန္လည္တည္ေဆာက္တဲ့အခါ ႏိူင္ငံသားတိုင္းက အုတ္တစ္ခ်ပ္- သဲတစ္ပြင့္ တိုင္းျပည္ရဲ့တာဝန္ကို က်ရာက႑ကေန မိမိႏိူင္ရာတာဝန္ေတြကိုယူၾကဖို႔ အမွန္တကယ္လိုအပ္ပါသည္။ 

 

ဒါေၾကာင့္     ထိုသူေတြျပန္လာၾကဖို႔အတြက္ ဘဝအာမခံခ်က္ရွိတဲ့ လုပ္ငန္းေတြကို    ဖန္တီးထားဖို႔လိုပါတယ္၊ ျပန္လာဖို႔သာကမ္းလွမ္းျပီး ထိုသူေတြရဲ့ ဘဝေတြကို အထိုက္အေလွ်ာက္

အာမခံခ်က္ရွိတဲ့ အလုပ္အကိုင္ေတြကို ရွာေဖြေပးႏိူင္မွသာ ျပန္လာဖို႔အတြက္   ကမ္းလွမ္းသင့္ပါသည္။ ထိုသူေတြအတြက္    အလုပ္အကိုင္ေတြကို မဖန္တီးေပးႏိူင္ပဲ  ျပန္လာဖို႔ ႏႈတ္ပါးစပ္က ေခၚယံုေနလို႔ကေတာ့ မည္သူကမွ ျပန္ဖို႔စဥ္းစားေသးမည္မဟုတ္ဟု က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ယူဆမိပါတယ္။ 

 

သမၼတကို က်ေနာ့္အေနနဲ႔ သည္ေနမွာ အနည္းငယ္အၾကံျပဳလိုသည္မွာ မိမိတိုင္းျပည္ထဲမွာရွိတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ့ လူမႈ႕ဘဝ အထိုက္အေလွ်ာက္ဖူလံုမႈရွိလာေအာင္ အရင္ၾကိဳးစားျပီးမွသာ ျပည္ပမွာရွိေနတဲ့ တတ္သိပာရွင္ေတြနဲ႔ အလုပ္သမားေတြကို ဖိတ္ေခၚကမ္းလွမ္းပါလို႔ အၾကံျပဳေစလိုပါတယ္။

ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ စစ္ေဘးဒုကၡည္ႏွင့္ ႏိူင္ငံေရးသမားမ်ား 

 

စစ္ေရးပဋိပကၡႏွင့္ ႏိူင္ငံေရးပဋိပကၡၾကီးမားလာမႈေၾကာင့္ နယ္စပ္ေဒသအသီးသီးမွာေနထိုင္ေနၾကရတဲ့ ဒုကၡသည္မ်ားဟာ၊ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ႏွစ္ေပါင္းၾကေျမ့စြာေနထိုင္လာခဲ့ၾကရတဲ့ ဒုကၡသည္မ်ားရွိသလို၊ ပူူပူေႏြးေႏြး စစ္ေဘးေၾကာင့္တိမ္းေရွာင္လာခဲ့ၾကရတဲ့ တိုင္းရင္းသား စစ္ေဘးဒုကၡသည္ေတြလည္းရွိၾကပါတယ္။

 

 ဒီလူေတြကို  ျပည္တြင္းမွာ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေပးဖို႔နဲ႔    ျပည္တြင္းကိုျပန္လာဖို႔ဆိုတာ

လက္ရွိႏိူင္ငံေရးအခင္းအက်င္းေပၚမွာ တည္ေနပါတယ္။ တိုင္းျပည္တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းမႈမရွိပဲ ျပန္လာဖို႔ဆိုတာ လံုးဝမျဖစ္ႏိူင္ေသးပါ၊

 

စစ္ေဘးဒုကၡသည္ေတြ မိမိဌါေနကိုျပန္လာဖို႔ဆိုတာ     ျပည္တြင္းစစ္ကို ရပ္ဆိုင္းေပးရပါ့မယ္။ တပ္မေတာ္အေနနဲ   ႔ ျပည္တြင္းစစ္ကို မရပ္ဆိုင္းေပးမခ်င္း၊ နယ္စပ္ေဒသစခန္းအသီးသီးမွာေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ စစ္ေဘးဒုကၡသည္ေတြ   မိမိတို႔ဌါေနကိုျပန္ဖို႔ဆိုတာ မည္သူ

ကမွ် ေတြးထားၾကမည္မထင္ပါ၊ မည္သူကမွ် မိမိေနထိုင္ခဲ့သည့္ေက်းရြာေတြကိုစြန္႔ခြါခဲ့ၾကျပီး    ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ဒုကၡမ်ဳိးစံုေတြကို ခါးစီးခံျပီး ဒုကၡသည္စခန္းမွာမေနလိုၾကပါ၊ တတိယႏိူင္ငံေတြက လက္ခံရင္ တတိယႏိူင္ငံသို႔ ထြက္ခြါလိုသူမ်ားသာျဖစ္သည္။ 

 

ဒါမဟုတ္ ကိုယ့္ႏိူင္ငံေအးခ်မ္းမည္ဆိုပါက မိမိႏိူင္ငံတြင္သာ ေကာင္ေရာင္းေကာင္းဝယ္လုပ္ကိုင္စားေသာက္ခ်င္သူေတြျဖစ္ၾကသည္။ 

အေၾကာင္းအမ်ဳိးေၾကာင့္နယ္စပ္စခန္းေတြမွာ ေရာက္ရွိေနသူမ်ားကို ျပန္လည္လက္ခံမည္ဆိုလွ်င္၊ ျပည္တြင္းစစ္ကို ရပ္ဆိုင္းေပးျပီး စစ္မွန္တဲ့ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးမႈေတြကို တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးျပီးမွသာ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြက ျပန္လာဖို႔အတြက္မီးစိမ္းျပလွ်င္ ထိုသူမ်ားအေနနဲ႔ မိမိဌါေနကိုျပန္လာၾကမည္ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ပဲ ျပန္လာဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိူင္ေသးဟု   က်ေနာ့္

အေနနဲ႔ ယံုၾကည္မိပါသည္။ 

 

ျပည္ပတြင္ေရာက္ရွိေနသည့္္ ႏိူင္ငံေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ႏိူင္ငံေရးသမားမ်ားလူတန္းစား

 

က်ေနာ္တို႔ ျပည္ပမွာေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး၊ ႏိူင္ငံေရးႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ပက္သက္ေနသည့္ လူတန္းစားမ်ားမွာ....ရဟန္း၊ ရွင္၊ လူ၊ ေက်ာင္းသား၊ ျပည္သူ၊ တပ္မေတာ္သားမ်ားႏွင့္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သမၼတအေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာဖို႔ ၁၂. ၅. ၂၀၁၂ ေန႔တြင္ ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ဖိတ္ေခၚကမ္းလွမ္းမႈမွာ      ႏိူင္ငံေရးသမားမ်ားဆို၍ သီးသန္႔မပါဝင္ေသးေပ။ 

 

 ျမန္မာႏိူင္ငံျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး( သို႔ ) အသြင္ကူးေျပာင္းစကာလမွာ အမိႏိူင္ငံဖြံ႕တိုးတက္ဖြံ႕ျဖိဳးေရးအတြက္ ျပည္ပေရာက္ တတ္သိပညာရွင္ေတြ၊ စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႔ လူ႔စြမ္းအားအရင္းျမစ္ လိုအပ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အလုပ္သမားေတြျပန္လာဖို႔အတြက္  ၁၂. ၅. ၂၀၁၂ ရက္ေန႔မွာ ဒုတိယအၾကိမ္ေျမာက္ ထပ္မံေခၚယူခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ႏိူင္ငံေရးသမားမ်ားကို တရားဝင္ေခၚဆိုျခင္းမျပဳေသးပါ။ သို႔ပါေသာ္လည္း ၁၇. ၈. ၂၀၁၁ ရပ္ေန႔- ေန႔စြဲပါ ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ ကတိခံဝန္ခ်က္မွာ....ႏိူင္ငံေရးသမားမ်ားကို ေခၚယူျခင္းမရွိေသးေသာ္လည္း၊ ကတိခံ

ဝန္ခ်က္မ်ားရဲ့ စာပါအေၾကာင္းရာမ်ားက ႏိူင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္ တိုက္ရုိက္ပတ္သက္ေနသည္ဟု က်ေနာ္အေနနဲ႔ သံုးသပ္မိပါသည္။

 

ကတိခံဝန္ခ်က္ရဲ့ စာပါအေၾကာင္းအရာမ်ားကား

 

( က ) ႏိူင္ငံေတာ္အား အၾကည္ညိဳပ်က္ေစသည့္အျပဳအမူႏွင့္ ေျပာဆိုမႈမ်ားကိုေရွာင္က်ဥ္ရန္။

( ခ )   ႏိူင္ငံေတာ္၏တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေရးႏွင့္ တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈကိုထိခိုက္ေစမည့္ လုပ္ေဆာင္မႈ၊

         လႈံေဆာ္ေျပာဆိုမႈ၊ ေရးသားျဖန္႔ေဝမႈမျပဳရန္။

( ဂ )  တရားမဝင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ျခင္းမျပဳရန္။

( ဃ ) အဖ်က္အေမွာက္လုပ္ရပ္မ်ား ေရွာင္ရွားရန္။

( င )  ႏိူင္ငံေတာ္၏ေက်းဇူးသစၥာကိုေစာင့္သိ၍ ဥပေဒေဘာင္အတြင္း ေအးခ်မ္းစြာေနထိုင္ရန္ဆိုကာ

အဖအမည္၊ ေနရပ္လိပ္စာ၊ မွတ္ပံုတင္နံပါတ္၊ အသိသက္ေသမ်ားအမည္နဲ႔ လက္မွတ္ႏွင့္အတူ ဝန္ခံကတိျပဳသူအမည္ႏွင့္ လက္မွတ္ေရးထိုးရမွာျဖစ္ျပီး၊

 

ထို- ခံဝန္ကတိျပဳခ်က္ပါစာပိုဒ္မ်ားသည္ ႏိူင္ငံေရးသမားမ်ားအား  တိုက္ရုိက္ေရးသားထားေသာစာပုဒ္မ်ားျဖစ္ေနပါသည္။ အကယ္၍ ျပည္ပမွာေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ တတ္သိပညာရွင္၊ စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြနဲ႔   အလုပ္သမားမ်ားအား ေခၚဆိုလွ်င္၊ ယခုလို ခံဝန္ကတိေရးသားရန္လိုအပ္မည္မထင္ပါ။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ႏိူင္ငံေတာ္သမၼတနဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္မ်ားအား အေလးနက္ထား၍  သိေစ

လိုသည္မွာ က်ေနာ္တို႔ျပည္ပတြင္ေရာက္ရွိေနၾကသည့္  ႏိူင္ငံေရးသမားမ်ားသည္အဖ်က္အေမွာက္လုပ္ငန္းမ်ားကိုလုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားမဟုတ္၊ႏိူင္ငံေတာ္တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေရးနဲ႔ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးကို ထိခိုက္ေစမည့္ လႈံေဆာ္မႈႏွင့္ ေရးသားျဖန္႔ေဝျခင္း  လုပ္သူမ်ား

လည္းမဟုတ္ပါ၊ ႏိူင္ငံေတာ္တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေရးနဲ႔ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးအတြက္ ၾကိဳးပမ္းေနသူမ်ားသာျဖစ္ပါသည္၊  

 

 ႏိူင္ငံေတာ္အၾကည္အညိဳပ်က္ေစမည့္ ဂုဏ္သိကၡာက်မည့္လုပ္ရပ္ေတြလည္းလုပ္မည္မဟုတ္ပါ။ ေကာင္းမြန္စြာျပဌါန္းထားတဲ့   ဥပေဒေဘာင္

အတြင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေအးခ်မ္းစြာေနထိုင္လိုသူမ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္းကို အေလးနက္ထား၍ သိေစအပ္ပါသည္။ ဒီေနရာမွာ အပုဒ္ (ဂ) ပါစာအေၾကာင္းအရာအရ တရားမဝင္အဖြဲ႕အစည္းေတြကို မဆက္သြယ္ရဆိုတာ...တရားမဝင္အဖြဲ႕စည္းဆိုတာ ဘယ္လိုအဖြဲ႕

စည္းမ်ဳိးကိုဆိုလိုတာကို မရွင္းလင္းပါ၊ 

 

တခ်ိန္က တရားမဝင္အဖြဲ႕အစည္းဆိုတာ လူမ်ဳိးစုလက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမ်ားႏွင့္ ABSDF အဖြဲ႕အစည္းကို ႏိူင္ငံေတာ္အာဏာအား မတရားသိမ္းဆီးထားတဲ့ ( နအဖ ) မွေခၚဆိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အခုအခါမွာ ထိုတရားမဝင္အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ဆက္သြယ္ျခင္မျပဳရ အပုဒ္ ( ဂ ) မွာဆိုထားေသာ္လည္း အခုခ်ိန္ုအခါ အစိုးရကိုယ္တိုင္ တရားမဝင္အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ျပီး အပစ္ခတ္ရပ္စဲေရးေတြ လုပ္ေနပါျပီး။ ဗကသတို႔ ေျမၾသဇာတို႔၊ Generation Wave တို႔ဆိုတာလည္းေျမေပၚအဖြဲ႕

အစည္းေတြျဖစ္ကုန္ၾကပါျပီး၊ တရားမဝင္အဖြဲ႕နဲ႔ ဆက္ႏြယ္သူကိုဖမ္းခ်င္ရင္ သမၼတကိုယ္တိုင္ဖြဲ႕စည္းေပးထားတဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႕ကို သမၼတကိုတိုင္ဖမ္းမိန္႔ထုတ္ျပီး ဖမ္းဆီးအေရးယူကာ  ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္ဖမ္းခ်င္ရင္ ျပန္ဖမ္းလို႔ရတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးျဖစ္ေနပါတယ္။ 

 

((( ေနာက္တခုက ႏိူင္ငံေတာ္တည္မျငိမ္ေရးနဲ႔ တရားဥပေဒမစိုးမိုးေရးကို ဘယ္သူဘယ္ဝါေတြကဦးေဆာင္ျပီးလုပ္ေနတာလည္းဆိုတာ သမၼတသိပါတယ္ ))) 

ဒါေၾကာင့္ ဒီ- ခံဝန္ကတိကို သမၼတအေနနဲ႔ မိမိအစိုးရအဖြဲ႕ထဲမွာရွိေနတဲ့ ဂဏန္းသြား- သြားေနတဲ့ သက္ဆိုင္သူေတြကို လက္မွတ္ေရးထိုးခိုင္းရမွာျဖစ္ပါတယ္၊ ဒီခံဝန္ကတိျပဳခ်က္ဟာ က်ေနာ္တို႔တေတြနဲ႔ မသက္ဆိုင္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔တေတြမွာ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးေကာင္းစားေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေကာင္းမ်ားသာရွိၾကပါတယ္။ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိး မေကာင္းစားခ်င္တဲ့စိတ္ စိုးစင္းမွ်မရွိၾကပါ၊ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိး မေကာင္းစားေစခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိသူေတြဟာ ဘယ္သူေတြလည္းဆိုတာ မေျပာလည္း သိမည္ထင္ပါသည္။

 

ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ သမၼတဦးသိန္းစိန္အား အေလးအနက္ထား၍သိေစလိုသည္မွာ...သမၼတတို႔အစိုးရအဖြဲ႕ထဲမွာလည္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကို လုပ္လိုသူေတြနဲ႔ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကိုမလုပ္လိုပဲ ဒရြတ္တိုက္သြားေနသူမ်ားရွိေနသလို၊ က်ေနာ္တို႔ျပည္ပမွာေရာက္

ရွိေနၾကတဲ့ႏိူင္ငံေရးသမားေတြမွာလည္း  ေဖာက္ျပန္တဲ့လူတန္းစားေတြရွိေနသလို၊ ႏိူင္ငံနဲ႔ ျပည္သူအတြက္ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔အနစ္နာခံျပီး ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးရရွိအဖို႔အတြက္ ယေန႔တိုင္ ရုိးရုိးသားသားနဲ႔ ႏိူင္ငံေရးလုပ္ေနၾကတဲ့   ႏိူင္ငံေရးသမားေတြရွိၾကပါတယ္။ 

 

အခုခ်ိန္ခါမွာ   ျပည္တြင္းကိုျပန္ဝင္သြားၾကသူမ်ားႏွင့္    ျပန္ဝင္ရန္တာစူေနသူမ်ားဟာ   အထူးသျဖင့္      လက္ရွိျပည္တြင္းႏိူင္ငံေရးျပဳျပင္ေျပာင္လဲလာမႈေၾကာင့္ ျပည္ပမွာဂြင္ရုိက္ရန္ ဂြင္မရွိေတာ့၍ ျပည္တြင္းမွာ ဂြင္ျပန္ရုိက္ရန္ ၾကံရြယ္ေနသူမ်ားက- မ်ားၾကပါတယ္၊ 

 

အရုိးစိတ္ခံနဲ႔ ျပည္တြင္းကိုျပန္ဝင္သြားသူနဲ႔ ျပန္ဝင္ဖို႔ဆိုတာ အခုခ်ိန္ခါမွာ ခပ္ရွားရွားပဲဆိုရမွာပဲ၊ တကယ့္ ႏိူင္ငံေရးကို ရုိးရုိးသားသား လုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားကေတာ့ ႏိူင္ငံအက်ဳိးထမ္း ရြက္ရန္ ျပန္ခ်င္စိတ္ရွိၾကေပမယ့္ ျပန္လာဖို႔အေရး ေလာေလာဆယ္ေတာ့မေတြးမိေသးပါ။

 

သမၼတအေနနဲ႔ ရင္ထဲက စိတ္ရင္းေစတနာမွန္နဲ႔ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္        ျပည္ပမွာေရာက္ရွိေနၾကတ ႏိူင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ဲ့ျမန္မာႏိူင္ငံသားေတြကိုေခၚမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာႏိူင္ငံမွာ

 ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲစရာရွိတာေတြကို ပထမအရင္ဦးစားေပးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲျပီးမွသာ၊

ႏႈတ္စကားနဲ႔ ကတိခံဝန္ခ်က္ထိုးခိုင္းျပီး  ျပန္လာဖို႔ေခၚဆိုမ်ဳိးျခင္းမဟုတ္ပဲ၊ ျပည္ပမွာေရာက္ရွိေနၾကတဲ့      ျမန္မာႏိူင္ငံသားမ်ားႏွင့္ႏိူင္ငံေရးအရျပည္ပကိုေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ ႏိူင္ငံေရးသမားေတြကို ဖမ္းဆီး- ခ်ဳပ္ေႏွာင္- စံုစမ္းစစ္ေဆးေမးျမန္းျခင္း လံုးဝမျပဳလုပ္ပါဘူးဆိုတဲ့ အာမခံခ်က္ရွိတဲ့ 

ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ ( သို႔မဟုတ္ ) အေထြေထြလြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ကို ႏိူင္ငံတကာနဲ႔ တစ္ႏိူင္ငံလံုးရွိ

ျပည္သူမ်ားသိေအာင္ ေရဒီယို၊ ရုပ္ျမင္သံၾကား၊ သတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္မ်ားတြင္ တရားဝင္ထုတ္ျပန္ေၾကညာမႈ႕ျပဳကာ ဂုဏ္သိကၡာရွိစြာျဖင့္ မိဘေမာင္ႏွမ- ညီအကိုမ်ား      လာေရာက္ၾကိဳဆိုႏိူင္ရန္အတြက္    ၾကိဳဆိုေရးစခန္းေတြဖြင့္ျပီး    ျမန္မာႏိုင္ငံျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမွာ အုတ္တစ္ခ်ပ္သဲတစ္ပြင့္   ႏိူင္ရာတာဝန္မ်ားကို ျပန္လည္ထမ္းရြက္ၾကရန္     ျပန္လာၾကပါလို႔ ေခၚယူသင့္ေၾကာင္း က်ေနာ္အျမင္ကို သံုးသပ္ေရးသားတင္ျပလိုက္ရပါသည္။

 

ႏြားေက်ာင္းသားေလး က်ေနာ္ “တာဘုခလီး” (ေဆာင္းပါး)

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေက်းလက္ေတာရြာေတြမွာ ေက်ာင္းေနခ်င္လ်က္ အေနခက္ၿပီး ေက်ာင္းထားလ်က္နဲ႔ ေက်ာင္းမေနခ်င္တဲ့ အနာဂတ္ ရင္ေသြးငယ္ေလးေတြ ခုခ်ိန္မွာ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားေတြ ေနထိုင္တဲ့ေဒသေတြမွာဆို လူႀကီးေတြနဲ႔အတူ လယ္ထဲ၀င္ကူေနရသလို၊ ႏြားေက်ာင္းေနရသူေတြ၊ ေမာင္ညီမအငယ္ေလးေတြ ထိန္းၿပီး အိမ္မွာခ်က္ျပဳတ္ေနရတဲ့ ကေလးေတြအထဲမွာ “တာဘုခလီး”ဆိုတ့ဲ့ ကရင္ကေလးငယ္တစ္ဦးလည္း အပါအ၀င္ ျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြဲ၊ ႏြားေတြစားဖို႔ ျမက္ရွားပါးတဲ့ ေႏြကာလမွာ နီၫို္ေရာင္ ႏြားထီးတစ္ရွဥ္း(ႏွစ္ေကာင္)ကို ေရွ႕က တစ္ေကာင္ေမာင္းၿပီး ေနာက္က တစ္ေကာင္ကို ဆြဲလာေနတဲ့ ကေလးငယ္ေလးကေတာ့ ဗမာလို “ကုသိုလ္မ်ဳိးေစ့”လို႔ အနက္အဓိပၸါယ္ရတဲ့ “တာဘုခလီး”ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ကရင္ကေလးငယ္ေလးတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ အသားေလးၫိုၫိုနဲ႔ မ်က္ႏွာမွာ ေသာကကင္းမႈဟာ ပူျပင္းတဲ့ ေႏြေနဒဏ္ကို အံတုေနပါတယ္။

သူဟာ မြန္ျပည္နယ္၊ ဘီးလင္းၿမိဳ႕နယ္ထဲက အိမ္ေျခ ၂၀၀နီးပါးရွိတဲ့ ပယာေရာ(ျမစ္က်ဳိး) ဆိုတဲ့ ကရင္ရြာက အသက္ ၉ႏွစ္သာရွိေသးတဲ့ ႏြားေက်ာင္းသားေလးျဖစ္ပါတယ္။ ရြာအေနာက္ဘက္ကေန အေရွ႕ဘက္ကိုျဖတ္ၿပီး အဲဒီႏြားနီၫိုတစ္ရွဥ္းနဲ႔ ေန႔တိုင္း အလုပ္႐ႈပ္ေနတတ္ တဲ့ သူဟာ အသက္အရြယ္နဲ႔ မမွ်ေအာင္ ဒီႏြားတစ္ရွဥ္းအတြက္ ျမက္ေကာင္းေကာင္းရွိမဲ့ေနရာ လိုက္ရွာၿပီး ထိန္းေက်ာင္းေနရရွာတဲ့ ကုသိုလ္ မလွပတဲ့ အျပစ္မဲ့ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ပါပဲ။

“ႏြားေက်ာင္းတာ ေပ်ာ္တယ္။ ႏြားေက်ာင္းရင္ ထမင္း၀၀ စားရတယ္ေလ။”လို႔ တာဘုကလီးက အဲဒီလို ေျပာပါတယ္။ သူဟာ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္မွာ မိသားစုပိုင္ ႏြားေတြကို ထိန္းေက်ာင္းေပးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဒီကေလးဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက စာသင္ေက်ာင္းကို တခါမွ မတက္ခဲ့ဘူးတဲ့အျပင္ ထမင္းနပ္မွန္ဖို႔အတြက္ သူတစ္ပါးရဲ႕ ႏြားကိုေက်ာင္းေပးေနရင္း အိမ္နဲ႔ေ၀းကြာေနသူ ျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာင္းေနရတဲ့ ခံစားခ်က္၊ အရသာ၊ အက်ဳိးေက်းဇူးကို တခါဘူးမွ မသိခဲ့တဲ့ တာဘုကလီးက “က်ေနာ္ ေက်ာင္းမတက္ဘူး။ တက္လည္း မတက္ခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းတက္လည္း ထမင္းစားရတယ္။ ေက်ာင္းမတက္လည္း ထမင္းစားရတယ္။ အလုပ္လုပ္ရင္ ပိုေကာင္းတယ္ေလ။” လို႔သာ ေျပာေနပါတယ္။

မိဘႏွစ္ပါးစလံုးက ေက်ာင္းမေနခဲ့ဘူးသလို လက္ရွိမွာ ဆင္းရဲတဲ့ မိသားစုဆိုေတာ့ သားသမီးေတြကို ေက်ာင္းေနေစလိုတဲ့ ဆႏၵရွိေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာ မလြယ္ကူလွပါဘူး။ ဖခင္ျဖစ္သူဟာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေနထိုင္ဖူးတဲ့အတြက္ စာအနည္းငယ္ ဖတ္တတ္ေပမဲ့ ေျမျမဳပ္မိုင္း ထိမွန္ထားသူမို႔ ခ်ဳိင္းေထာင့္တစ္ဖက္၊ ေျခတုတစ္လွည့္နဲ႔ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ႐ုန္းကန္ေနရသူ ျဖစ္ပါတယ္။

သားျဖစ္သူ တာဘုခလီး အခုလို သူမ်ားဆီမွာ ႏြားသြားေက်ာင္းတာ သူတို႔မိသားစုအတြက္ တာ၀န္ေပါ့ပါးေသးတယ္လို႔ ဖခင္ျဖစ္သူက “သူမ်ား(ႏြားရွင္)နဲ႔ သြားေနရတာ အိမ္ကို ျပန္ေတာင္မလာဘူး။ သူ အဲဒီမွာေနတာ ေပ်ာ္တယ္လို႔ ေျပာတယ္။ သူ ေကာင္းေကာင္းေနရရင္ ေတာ္ပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔အတြက္လည္း မိသားစု ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး နည္းနည္း ေလ်ာ့တာေပါ့။”လို႔ ေျပာပါတယ္။

မိခင္ဟာလည္း ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းေနခ်င္တာ မိဘေတြက ေက်ာင္းမထားေတာ့ တခါတေလ ေက်ာင္းတက္ခ်င္လြန္းလို႔ မိဘေတြ ထိန္းခိုင္းတဲ့ ေမာင္ငယ္ေလးကို ေက်ာကုန္းပိုးၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ စာသင္ေနတာကို သြားၾကည့္ခဲ့ရတာပါ။ ဒါကို မိဘေတြက သူမကို တုတ္နဲ႔ ႐ိုက္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ခုလို ျပန္ေျပာျပပါတယ္။

“က်မ ကံမေကာင္းခဲ့ဘူး။ မိဘက မိန္းခေလးဆိုရင္ ေက်ာင္းေနစရာ မလိုဘူး။ အိမ္အလုပ္နဲ႔ ခ်က္တတ္၊ ျပဳတ္တတ္ရင္ရၿပီ။ အခုက်ေတာ့ လည္း ကိုယ့္ကေလးေတြကို ပညာတတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ကေလးေတြက ေက်ာင္းမေနခ်င္ၾကဘူး။ ကိုယ့္မွာလည္း စား၀တ္ေနေရး သိပ္အ ဆင္မေျပေတာ့ အတင္းအၾကပ္လည္း ေက်ာင္းမတက္ခိုင္းေတာ့ဘူးေလ။”လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဒီလို အတန္းပညာ မတတ္ေျမာက္ခဲ့တ့ဲ တာဘုကလီးရဲ႕ မိဘေတြဟာ လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရးအျပင္ အျခားႀကံဳရာ က်ဘမ္းအလုပ္ေတြနဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းေနရပါတယ္။ မိဘႏွစ္ပါး အပါအ၀င္ အိမ္သားေပါင္း ၈ေယာက္ရွိတဲ့ တာဘုခလီးတို႔ရဲ႕ မိသားစုထဲမွာ သူ႔အထက္ က အစ္ကိုတစ္ေယာက္ထဲ တတိယတန္းအထိ မႏွစ္က ေက်ာင္းေနခဲ့ေပမဲ့ လာမဲ့ႏွစ္မွာ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ ေငြေၾကး အဆင္မေျပလွပါ ဘူး။ က်န္တ့ဲ အကို၊ အမေတြလည္း ေက်ာင္းမေနဘဲ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာမို႔ ေမာင္ႏွမထဲက ၅ေယာက္ေျမာက္ျဖစ္တဲ့ တာဘုခလီး ေက်ာင္းေနမေပ်ာ္တာက မဆန္းသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။

စား၀တ္ေနေရး မေျပလည္တဲ့ မိဘေတြ အခက္အခဲေၾကာင့္ တာဘုခလီးဟာ သူမ်ားကို ႏြားသြားေက်ာင္းေပးဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ဟန္ရွိသလို ႏြားပိုင္ရွင္ဟာ သူ႔အေပၚ ေကာင္းတယ္။ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့အေပၚမွာ သူေပ်ာ္ေမြ႕ေနတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တခါတခါ မုန္႔စားရရင္ သူ႔မ်က္ႏွာက ၿပံဳးၿပီး “က်ေနာ့္ဦး(ႏြားရွင္)က ၀ယ္ေကၽြးတယ္ေလ။ စားလို႔ေကာင္းတယ္။ သူတို႔နဲ႔ ေနရတာေပ်ာ္တယ္။”လို႔ ေျပာပါတယ္။

ဘ၀ကို ၾကမ္းတမ္းလား၊ ခတ္ထန္လား မသိေသးတဲ့ တာဘုကလီးဟာ ရြာေဘးက လယ္ကြင္းေလးတခုထဲမွာ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ လြယ္အိတ္ေလးလြယ္ရင္း ေလးဂြတစ္လက္နဲ႔ ခေမာက္မပါ ဟုိဒီေလွ်ာက္သြားၿပီး ႏြားေတြ ထိန္းေက်ာင္းေနရတာကို ဗိုက္၀ဖို႔အေရး လုပ္ရတာမို႔ ေပ်ာ္ေနပါတယ္။ ရြာထဲက ေက်ာင္းေနတဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ေက်ာင္းပိတ္ရက္မို႔ တခါတေလ သူႏြားေက်ာင္းရာ ကြင္းထဲကို လာလည္ၿပီး အေဖာ္လုပ္ေနေပမဲ့ သူဟာ စာမတတ္လို႔ အားငယ္ရမွန္း မသိဘဲ ၿပံဳးေပ်ာ္ေနတတ္ပါတယ္။

အခုလို စာသင္အရြယ္မွာ ေက်ာင္းမေနရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြဟာ ပယာေရာရြာမွာ တာဘုကလီးတေယာက္တည္း မကပါဘူး။ ဘ၀တူ ႏြားေက်ာင္း၊ လယ္၊ ေတာင္ယာ စတဲ့ ပင္ပင္ပမ္းပမ္း အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ကေလးေတြ အမ်ားႀကီးဟာ လက္ရွိမွာ ေက်ာင္းမေနသူေတြပါ။ မိန္းကေလးေတြဆိုရင္ အိမ္အလုပ္၊ ကေလးထိန္း စတဲ့အလုပ္ေတြသာ လုပ္တာမ်ားပါတယ္။ ဒီရြာမွာ အေျခခံပညာ အလယ္တန္းေက်ာင္း ၇တန္းအထိ ရွိပါတယ္။ ရြာအလယ္တန္းေက်ာင္းမွာ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ အခ်ဳိ႕ကေလးေတြက သထံု၊ ဘီးလင္း၊ က်ဳိက္ထိုနဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေတြမွာသြားၿပီး ပညာဆက္သင္ၾကရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ပယာေရာရြာမွာေတာ့ အခုခ်ိန္ထိ ဆယ္တန္း(အထက္တန္း)ေအာင္ျမင္ၿပီး တကၠသိုလ္ တက္ႏိုင္တဲ့သူဟာ ၁၀ေယာက္အထက္ မရွိပါဘူး။ ဒါေတြအားလံုးဟာ အဓိက စား၀တ္ေနေရးျပႆနာေၾကာင့္ ပညာေရးကို ထိေရာက္ေအာင္ ဆံုးခန္းတိုင္ မတတ္ႏိုင္တဲ့သူေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ ဒီလို အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ မဖြံ႕ၿဖိဳးေသးတဲ့ ပယာေရာလို ရြာမ်ဳိးမွာ ကေလးသူငယ္ေတြ၊ လူငယ္ေတြ ပညာမသင္ႏိုင္ တာဟာ ဒီေဒသ၊ ဒီတိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္အတြက္ ရင္ေလးစရာပါ။

မိဘတတ္ႏိုင္ပါလ်က္နဲ႔ ေက်ာင္းေနမေပ်ာ္တဲ့ ကေလးေတြ၊ ေက်ာင္းေနခ်င္လ်က္နဲ႔ မိဘက ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္သူေတြ၊ မတတ္ႏိုင္တဲ့ မိဘေတြက ေက်ာင္းတက္ဖို႔ မတိုက္တြန္းလို႔ ေက်ာင္းမေနခ်င္တဲ့ကေလးေတြ။ ဒီလို အလုပ္ၾကမ္းနဲ႔ ဘ၀ၾကမ္းေတြကို တၿပိဳင္နက္တည္း ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ကေလးေတြဟာ ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္ သူတို႔ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အိပ္မက္ကလည္း ဆီမီးခမ္းေျခာက္လို႔ အေရာင္မွိန္တဲ့ မီးအိမ္ေလးလို မႈန္ပ်ပ်သာ ရွိေနပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အရြယ္ေရာက္လာရင္ ရတဲ့အလုပ္လုပ္ၿပီး မိဘကို လုပ္ေကၽြးမယ္လို႔ တာဘုခလီး ေျပာလိုက္တာက “က်ေနာ္ႀကီးလာရင္ မိဘကို လုပ္ေကၽြးမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္။ အခု ငယ္ေသးေတာ့ ထမင္း၀၀ စားရဖို႔ ႏြားပဲ ေက်ာင္းအံုးမယ္” ဆိုတာပါပဲ။

ျမန္မာျပည္မွာ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းေတြကို မိဘဆရာအသင္းေၾကး၊ အားကစားနဲ႔ စာၾကည့္တိုက္ေၾကး၊ တႏွစ္စာေက်ာင္းလခ ေၾကးေတြ ပါ၀င္တဲ့ ေက်ာင္းေနကုန္က်စရိတ္အျဖစ္ က်ပ္ေငြ ၁၅၀၀ကေန ၂၀၀၀က်ပ္အထိသာ ေကာက္ခံဖို႔ လက္ရွိ အစိုးရရဲ႕ ပညာေရး ၀န္ႀကီးဌာနက သတ္မွတ္ထားေပမဲ့ မူလတန္းကိုေတာ့ အခမဲ့ ပညာေရး သင္ၾကားခြင့္ေပးထားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တကယ့္လက္ေတြ႕နဲ႔ ျပဌာန္းခ်က္က ကိုက္ညီမႈရွိမရွိကိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ရင္ဆုိင္ေနရသူ ေက်ာင္းသားမိဘတိုင္း သိနားလည္ၾကမွာပါ။

သို႔ေသာ္ လိုအပ္ေနတာတခုက ကေလးသူငယ္ေတြကို ပညာမသင္မေနရ စနစ္မ်ဳိး၊ ပညာမသင္ၾကားႏိုင္သူေတြကို အစိုးရက ဘယ္လို နည္းလမ္းနဲ႔ ေထာက္ပံ့ေပးသြားမယ္ ဆိုတာမ်ဳိးေတြသာ တရား၀င္ ျပဌာန္းထားမယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းမေနတဲ့ ကေလးေတြအေရအတြက္ဟာ ေလ်ာ့နည္းေပ်ာက္ကြယ္လာၿပီး တိုင္းျပည္တိုးတက္မႈ လမ္းစေပၚေပါက္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

# ပဋိပကၡေတြၾကားက မတူညီတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ေဆာင္းပါးအျဖစ္ ေရးသားတင္ဆက္ေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေစာခါးစူးညား (ေကအိုင္စီ)

ရင္ထဲမွာမေကာင္းဘူးတကယ္ပါ။ ျမန္မာစစ္အစိုးရနွင့္ ( KNU )

ကရင္အမ်ဳိးသားေတြျငိမ္းခ်မ္းေရးေတြေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္မွာႏွစ္ေတြၾကာခဲ့ပါျပီ

ဘာမွကိုမတိုးတက္ေသးပါဘူး

စစ္အစိုးရေျပာေသာျငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာလူအသက္ေတြကိုဆိုလိုတာလား။

ျပီးခဲ့ေသာဟိုတခ်ိန္ျငိမ္းေရးေဆြးေႏြးျပီးအျပန္မၾကာပါ

(  KNU  )  မွေခါင္းေဆာင္တဦးအသက္ေပးခဲ့ရ

အခုလည္း  ေနာက္တေယာက္အသက္ေပးခဲ့ရျပန္တယ္

ဒါလားစစ္အစိုးရ၏ျငိမ္ခ်မ္းေရး

ကရင္အမ်ိဳသားအားလံုးသတိႏွင့္ေနပါ

သတ္စရာေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္

     ဒီရက္ပိုင္း သတင္းေတြထဲက http://www.thithtoolwin.com/2012/05/kia-bgf.html

ထဲမွာ ပါလာတဲ့ မွတ္ခ်က္တစ္ခုက မ်က္လံုးထဲ စူးစူးရွရွ ဝင္လာခဲ့တယ္ ။

Ko Nyo Khant ( Mdy university.) said...

   "ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ စစ္တပ္တစ္တပ္ဘဲရီွတယ္၊ က်န္လက္နက္ကိုင္ေတြကို

အျမစ္ျပတ္ေျခမႈန္းျပစ္ရမယ္။ အခ်ုပ္္အျခာအာဏာကို ထိပါးတဲ႔သူမွန္သမွ်

တိုက္ထုတ္ျပစ္ရမယ္ ေရွးပေ၀သနီထဲက ကခ်င္ျပည္နယ္ဟာ ဒို႔ဗမာဘုရင္

ေတြရဲ႕ လက္ေအာက္ခံဘဲ ဒို႔ဗမာဘုရင္ေတြရဲ႕အာဏာဟာ မဏိပူရ အာသံ၊

ဇင္းမယ္ထိ ၿပိဳင္စံရွားခဲ႕တယ္။ လက္နက္လူသူအင္အားမမွ်လို႔ သူ႔ကၽြန္ျဖစ္ခဲ႔

ရတယ္။ အဂၤလိပ္က ေသြးခဲြအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႔လို႔ ဒို႔ႏိုင္ငံ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာ ၿပိဳကြဲခဲ႔

ရတယ္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးသည့္တိုင္ စညး္စည္းလံုးလံုး ညီညီညြတ္ညြတ္

မေနခဲ႔ရဘူး၊ ဒို႕ဗမာဘုရင္ေတြက ပထမျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၊ ဒုတိယျမန္မာႏိုင္ငံ

ေတာ္၊ တတိယ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ေတြအျဖစ္ စည္းရံုးသိမ္းသြင္းႏိုင္ခဲ႕တယ္၊

ဒို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက စတုတၳ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္အျဖစ္ စည္းရံုးသိမ္းသြင္း

ႏိုင္ခဲ႔သလုိ ခုဒီမိုကေရစီျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္အေနနဲ႕ ပဥၥမျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး

ျဖစ္ေအာင္ သိမ္းသြင္းေနတယ္။ အဲဒါကို တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံုက အသိစိတ္

ဓါတ္ရိွရိွ ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔ ပူးေပါင္းပါ၀င္သင့္ေၾကာင္း ေရးသားလိုက္ပါတယ္။"

   အခိုက္တန္႔တစ္ခုအတြင္း စိတ္ထဲေပၚလာသမွ်နဲ႔ တုန္႔ျပန္ေရးခ်မိတာေတြကေတာ့ -

"     အႀကိဳက္ဆံုး စာသားေလးေတြပါ ၊ ဗမာ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒီ တစ္ေယာက္ရဲ့

ရင္ထဲအသည္းထဲက ထြက္ယိုစီးက်လာတဲ့ စကားေတြဆိုတာ ယံုၾကည္ပါတယ္ ။

ကူးယူထားၿပီး ေနာင္လာေနာက္သားေတြကို စံနမူနာအျဖစ္ ေလ့လာေစသင့္တဲ့

တစ္ဖက္သတ္ အတၱစကား စစ္စစ္ေတြပါပဲ ။

     ဒီမွာေတာ့ ေဝဖန္ခ်က္ သိပ္မေပးလိုေတာ့ပါဘူး ။ ကိုယ့္ဆီက ေပါက္ေပါက္

က်မွ ကိုယ့္ေသြး ၊ သူတစ္ပါးလက္က လုယူစားေသာက္ရတာမွ နတ္သုဒၶာ ၊ "ငါ့"ရဲ့

အရင္းအျမစ္ကိုမွမသိပဲ "ငါ ငါ ငါ" ဆိုသူမ်ိဳးအတြက္လည္း ေျပာလို႔ထူးႏိုင္မွာ မ

ဟုတ္ပါဘူး ။ အခ်ိန္ရမွသာ ဘေလာ့ပို႔စ္တစ္ခု အေနနဲ႔ တစ္စစီ ဆန္းစစ္ျပပါ့မယ္ ။

     တစ္ဖက္မွာလည္း "Unknown" ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။

     ေကအိုင္အို ၊ ေကအန္ယူ ၊ အက္စ္အက္ေအ ဆိုတဲ့ ျမင္ေနရတဲ့ အဖြဲ႕ေတြ

ပ်က္ျပဳန္းသြားတာဟာ ရင္ထဲက အႀကိတ္အခဲေတြ ေပ်ာက္သြားတာ မဟုတ္ဘူး

လို႔ သဘာဝက်က် ျမင္ႏိုင္သူေတြ မ်ားလာပါမွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ ရလာမွာပါ ။

အလြယ္ဆံုးနဲ႔ အတိုဆံုးတြးၾကည့္ရင္ - ရလာမွာနဲ႔ ေပးဆပ္ရမွာေတြ တန္ရဲ့လား

ဆိုတာ ခ်င့္ခ်ိန္သင့္ၾကပါတယ္ ။

     မၾကာခင္ အခ်ိန္ေတြမွာ လက္ရွိ ဗဟိုကထိန္းခ်ဳပ္လို႔ ေခါင္းပါးေနရတဲ့ အသိ

ပညာေပါင္းစံုနဲ႔ ဘက္ေပါင္းစံုက လက္ေတြ႕သတင္းမွန္ေတြလည္း ျပန္႔ပြားခြင့္ ရွိ

လာမွာပါ ။ အဲဒီအခါက် တဖက္သတ္ သတင္းေတြေၾကာင့္ အျမင္လြဲခဲ့တာေတြနဲ႔

ကိုယ့္တစ္ဘို႔ထဲ ေတြးခဲ့တာေတြဟာ ျပန္ျပင္လို႔ မရေတာ့တဲ့ ဝမ္းနည္းစရာေတြ

အျဖစ္နဲ႔ပဲ က်န္ရစ္ရပါလိမ့္မယ္ ။"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

    ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ေလးေလးနက္နက္နဲ႔ စာလံုးတစ္လံုးစီအထိ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္ခ်င္ပါတယ္ ။

ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ ဝန္ေလးေနတာေၾကာင့္ အပိုင္းစတခ်ိဳ႕ကိုပဲ ၾကည့္ပါမယ္ ။

* "ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ စစ္တပ္တစ္တပ္ဘဲရီွတယ္"  -  ႏိုင္ငံအမ်ားစုမွာ ဟုတ္ပါတယ္ ၊ ျပည္သူ

                                                                ေတြရဲ့ ဆႏၵနဲ႔အညီ တည္ရွိလာတဲ့ အစိုးရ

                                                                ေတြအတြက္ မွန္ပါတယ္ ။

* "က်န္လက္နက္ကိုင္ေတြကို အျမစ္ျပတ္ေျခမႈန္းျပစ္ရမယ္" - ငယ္စဥ္က အျဖဴ-အမဲ ၊ အဆိုး-အ

                                                                          ေကာင္း ေတြပဲရွိတယ္လို႔ နားလည္

                                                                          ထားခဲ့မိတာကို သတိရမိတယ္ ။

* "အခ်ဳပ္ျခာအာဏာကို ထိပါးတဲ႔သူမွန္သမွ် တိုက္ထုတ္ျပစ္ရမယ္" - တရုတ္ျဖဴေတြတုန္းကဆို

                                                                                   ဟုတ္ပါတယ္ ၊ ခုေနမွာေျပာ

                                                                                   သူဟာ အိပ္မက္ေနသလိုပါ ။

* "လက္နက္လူသူအင္အားမမွ်လို႔ သူ႔ကၽြန္ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္" = "ကခ်င္ျပည္နယ္ဟာ ဒို႔ဗမာဘုရင္

                                                                         ေတြရဲ႕ လက္ေအာက္ခံဘဲ" - ထပ္

                                                                         ျဖည့္ေျပာစရာ မရွိလွပါ ။

* "ကခ်င္ျပည္နယ္ဟာ ဒို႔ဗမာဘုရင္ ေတြရဲ႕ လက္ေအာက္ခံဘဲ .... တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံုက

အသိစိတ္ဓါတ္ရိွရိွ ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔ ပူးေပါင္းပါ၀င္သင့္ ... " = "လက္ေအာက္ခံ တိုင္းရင္း

သားေပါင္းစံုက အလိုက္သိသိ နာခံသင့္တယ္" လို႔ေျပာရင္ ေကာင္းမလား ။

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

       အေပၚက မွတ္ခ်က္ေလးဟာ အေကာင္းဆံုး နမူနာ(classic example)ေလးေတြထဲက

ေပၚလြင္လြန္းတဲ့ စံျပဳစရာ အေရးသားတစ္ခုမို႔ မွတ္တမ္းတင္ပို႔တစ္ခုအေနနဲ႔ တင္ျဖစ္တာပါ ။

ေဘးကၾကည့္တဲ့သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓါတ္ ပိန္းပိန္းပိတ္ေနေအာင္ ဖံုး

ေနသူတစ္ေယာက္ရဲ့ အျမင္ဆိုတာ ေျပာစရာလိုမယ္ မထင္ပါ ။ ရိုင္းရိုင္းေျပာေတာ့ မုဒိမ္းက်င့္

မယ္လုပ္တာကို အဝတ္ေတြ အဆင္သင့္ခၽြတ္မထားတာေၾကာင့္ အျပစ္ရွိတယ္လို႔ ေျပာတာနဲ႔

အလားသ႑ာန္ တူေနပါတယ္ ။

   ဒီလိုစိတ္ထားရွိသူေတြ ဗမာေတြထဲမွာ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ဆိုတာ တိုင္းရင္းသားေတြအေနနဲ႔

မသိဘူးရယ္လို႔ မရွိပါ ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကို ေရွ႕တန္းတင္ရင္ ဘာမွ အလုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္တာ

ေၾကာင့္ မေမ့ေပမဲ့ မသိသလို လုပ္ေနၾကရတာပါ ။

   အျခားတစ္ဖက္မွာလည္း ေတြးစရာ ထည့္တြက္စရာေတြ ရွိပါတယ္ ။

   တေလာက ျမန္မာျပည္နဲ႔ အဆက္သြယ္ရေတာ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က လက္ရွိၿငိမ္းခ်မ္း

ေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ "ေကအိုင္အိုက ေခါင္းမာေနတာကိုး" လို႔ ေျပာပါတယ္ ။ (ဘာလို႔ ေခါင္း

မာေနရသလဲဆိုတာေတာ့ သူလည္းမသိဘူး) ။ ဒီလိုစကားမ်ိဳးေတြ အင္တာနက္ေပၚမွာလည္း

အသံုးမ်ားေနၾကတာ ျမင္ေနရတယ္ ။ အတိုခ်ဳပ္က ျမန္မာျပည္တြင္းက လူအေတာ္မ်ားမ်ားရဲ့

အျမင္ကို ထင္ဟပ္ေနတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္ ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ တစ္ဖက္သတ္ သတင္း

တင္ျပမႈေတြက သက္ေရာက္မႈ အမ်ားႀကီးရွိေနတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္ ။

   တစ္ဆက္ထဲမွာလည္း ႏိုင္ငံျပင္ပက အျမင္ေတြကို ထင္ဟပ္တဲ့ ဗီအိုေအနဲ႔ ဘီဘီစီလိုသ

တင္းေတြကို ရိုဟင္ဂ်ာမုန္းတီးေရးနဲ႔ ျပန္အေထာက္ခံထားရတယ္ ။ တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕ေတြ

ရဲ့ အျမင္နဲ႔ အေနထားေတြဟာလည္း လူေတြဆီေရာက္ေအာင္ သိပ္မလုပ္ႏိုင္ၾကဘူး ။ တန္

ျပန္မႈေတြ ထိထိေရာက္ေရာက္ မရွိဘူး ၊ တစ္ဖက္သတ္ မီဒီယာစစ္ပြဲကို ျမင္ေနရတယ္ ။

   မေနႏိုင္သူ ကိုယ္ကလည္း ပါလာရေတာ့မယ္ ။ မေရးခ်င္ မေျပာခ်င္တာေတြတခ်ိဳ႕ကို

လည္း ေျပာရေရးရေတာ့မယ္ ။ ပြဲဆူ ေရေနာက္တာကို ႀကိဳက္လို႔မဟုတ္ပဲ ဝင္ကရေတာ့

မယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုေျပာေျပာ က်င့္ဝတ္နဲ႔ အကန္႔အသတ္ေတြေတာ့ ထားရေသးတာ

ပါပဲ ။

   ပို႔စ္ေခါင္းစဥ္ကို ျပန္ေကာက္ရေအာင္ ။

   ဘာလို႔သတ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိရမွာလဲ ၊ ေမးခ်င္စရာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္  ။

   အေပၚက မွတ္ခ်က္လို သေဘာထားရွိသူေတြ မ်ားေနသမွ် ကာလပတ္လံုး ၊ တစ္နည္း

အားျဖင့္ တိုင္းရင္းသား (သို႔) လူနည္းစု အဖြဲ႕စည္းေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရာမွာ အာဏာနဲ႔ လုပ္ပိုင္

ခြင့္ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသူေတြကေန သူတို႔ရဲ့ အျမင္နဲ႔ ရပ္တည္ခ်က္ေတြကို အေလွ်ာ့အတင္း မ

လုပ္ႏိုင္မခ်င္းေတာ့ လူနည္းစုနဲ႔ အားနည္းသူေတြကေတာ့ ေပးဆပ္စရာ အသက္ပဲ ရွိၾက

ေတာ့တာေၾကာင့္  ဒီေခါင္းစဥ္ကို ေရြးလိုက္တာပါ ။

   ျပည္မစစ္သားေတြလည္း လူေတြပါပဲ ၊ သူတို႔လည္း သားမယားေဆြမ်ိဳးေတြ ရွိပါတယ္ ၊

တန္ဖိုးထားသင့္ပါတယ္ ၊ စားဝတ္ေနေရးကအစ ထည့္တြက္ေပးသင့္ပါတယ္ ၊ စစ္ေရးစစ္

ရာနဲ႔ အျခားေပးဆပ္ရတဲ့ တန္ဖိုးေတြဟာ ရလာမယ့္ အက်ိဳးျမတ္ေတြနဲ႔ ကာမိလို႔ စစ္ကိုပဲ အ

သည္းအသန္ သြားတိုက္ေနရတာလား ။ အျခားနည္းလမ္း မရွိေတာ့ဘူးလား ၊ အင္အားႀကီး

သူဖက္က လံုးဝေလွ်ာ့လို႔ မရေတာ့ဘူးလား ။ "လား" ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေျပာစရာေတြ အမ်ား

ႀကီး ဆြဲထုတ္လို႔ရေပမယ့္ ေက်ာက္ေတာင္ကို ၾကက္ဥနဲ႔ပစ္သလိုပဲ ျဖစ္ေနမွာဆိုေတာ့ အ

ရွည္မခ်ဲ႕ေတာ့ပါဘူး ။

   ေအာက္မွာကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးၿပီးတာေတာင္ ျပည္မစစ္တပ္ရဲ့ စိတ္ထဲမွာစြဲေန

ေသးတဲ့ စိတ္ထားကို ထင္ဟပ္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တဲ့ ပံုကေလးေတြပါ ။ အခ်ိဳ႕လည္း အတုလို႔

ဆိုခ်င္ၾကပါတယ္ ။ အစစ္လို႔ အာမ မခံေပမယ့္ လက္ရွိအေနထားကို ငံုၾကည့္ရင္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်

ဖက္က ပိုမ်ားတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္ ။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ဝင္စားစရာ ေတြးစရာ လင့္တစ္ခုလည္း

ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္ ။ 

ျမန္မာ့မူးယစ္ ထုတ္လုပ္မႈႏွင့္ႏိုင္ငံေရးကစားကြက္ၾကားက ဓါးစာခံ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာလားပြယ္

(လြန္ခဲ့ေသာ ၉ႏွစ္ဆိုေသာအခ်ိန္ ၂၀၀၃ခုႏွစ္သည္ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးမွ DKBA ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ရိွေနေသးသလို စစ္အစိုးရႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေနသည့္ကာလလည္း ျဖစ္ေနပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ကာလ၏ ျပစ္မႈ အတြက္ DKBA အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ သို႔မဟုတ္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ကို ေျဖရွင္းခ်က္ အရင္မေတာင္းဘဲ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကို ဖမ္း၀ရမ္းထုတ္ျခင္း သည္ စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္ေနပါသည္။) ............... ဖူးဒို

 ( ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ စြပ္စြဲခ်က္ႏွင့္ တုန္႔ျပန္ခ်က္အေပၚ မူတည္ၿပီး ေလ့လာေသာ္ လက္ရိွတြင္ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးသည္ မူးယစ္ေဆးႏွင့္ ပတ္သက္မႈကင္းရွင္းေၾကာင္း ေပၚလြင္ေနပါသည္။ တဖက္တြင္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ထြက္သည့္ ဘိန္းႏွင့္ မူးယစ္ေဆးသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔လည္းေကာင္း ထိုင္း၊ လာအိုႏွင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွတဆင့္ ကမၻာ့ေစ်းကြက္သုို႔ ျဖန္႔ျဖဴးေန သည္ကို ထိုင္းအာဏာပိုင္မ်ား တားဆီးလိုသည္မွာလည္း တရားမွ်တၿပီး သဘာ၀က်ပါသည္။)..............ဖူးဒို

 (လက္ရိွတြင္ မူးယစ္ေရာင္း၀ယ္ထုတ္လုပ္မႈမရိွဘဲ ျမန္မာအာဏာစနစ္ကို ဆန္႔က်င္ေနေသာ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမြးကို ဖမ္း၀ ရမ္းထုတ္ျခင္းသည္ ျမန္မာအစိုးရ အာဏာရွင္စနစ္ သက္တမ္းရွည္ရန္ အားေပးရာေရာက္သလို ေရေသာက္ျမစ္ႏွင့္ ပင္စည္ကိုခုတ္ရန္ မႀကိဳးစားဘဲ ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာ အကိုင္းအခက္ကို ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းရန္ ႀကိဳးစားျခင္းသည္ ပင္စည္ကို ေရေလာင္းအက်ဳိးေပးျခင္း ျဖစ္ ေနပါသည္။)....................ဖူးဒို

 ျမန္မာ့မူးယစ္ ထုတ္လုပ္မႈႏွင့္ႏိုင္ငံေရးကစားကြက္ၾကားက ဓါးစာခံ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာလားပြယ္

ကမာၻ႔ဘိန္းျဖဴထုတ္လုပ္မႈျပဇယား

ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကမၻာေပၚတြင္ဘိန္းျဖဴထုတ္လုပ္မႈ ပမာဏတြင္ ဒုတိယအမ်ားဆံုးျဖစ္ေနပါသည္။ ကမာၻ႔ ကုလသမဂၢမူးယစ္ႏွင့္ ရာဇ၀တ္ ဌာန၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ၂၀၁၀ ဘိန္းျဖဴထုတ္လုပ္သည့္ ပမာဏသည္ မက္ထရစ္တန္ ၅၈၀ ရွိခဲ့ပါသည္။ဘိန္းစိုက္ပ်ဳိး သည့္ ဧရိယာအက်ယ္အ၀န္းမွာ၂၀၀၉ခုႏွစ္တြင္ ၃၁၇၀၀ဟက္တာမွ ၂၀၁၀ခုႏွစ္တြင္ ၃၈၁၀၀ဟက္တာသို႔ တိုးလာေသာ္လည္း ၂၀၁၀ခု ႏွစ္ ဘိန္းထြက္ႏႈံးက်ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းမွာ ပိုးမြါးက်ေရာက္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

၁၉၉၆မွ ၂၀၁၀ထိ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဘိန္းစိုက္ပ်ဳိးမႈဇယား

ျမန္မာႏို္င္ငံတြင္ ၁၉၉၆ မွ ၂၀၀၆ ထိ ဘိန္းစိုက္ပ်ိဳးမႈ သိသိသာသာ က်ဆင္းခဲ့ေသာ္လည္း ထိုကာလတြင္း စိတ္ႂကြ႐ူးသြပ္ေဆးေခၚ ရာဘ ေဆး ထုတ္လုပ္သည့္ပမာဏမွာ ကမာၻ႔ထိပ္တန္းအဆင့္ ၁သို႔ ေရာက္ခဲ့ပါသည္။

၂၀၁၀ႏွစ္ထဲတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ေမွာင္ခို တင္သြင္းခဲ့ေသာ ရာဘေဆး အေရအတြက္မွာ ၁ ဘီလ်ံ (သန္း တစ္ေထာင္) ရိွခဲ့ၿပီး ၂၀၁၀အတြင္း ဖမ္းဆီးမိခဲ့သည့္အေရအတြက္မွာ သန္း ၄၀ ရိွခဲ့ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာထြက္ရိွသည့္ ရာဘေဆးအမ်ားစုသည္ ထိုင္း၊ လာအိုႏွင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသို႔ ေမွာင္ခိုတင္သြင္းေလ့ရိွ ခဲ့ရာမွ ယခုအခ်ိန္တြင္ နယ္စပ္မွတဆင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏွင့္ အိႏၵိယကိုပါ တင္သြင္းလာၿပီ ျဖစ္သည္။

ကုလသမဂၢ (UNOD) မွ ထုတ္ျပန္သည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း ေဒသအလိုက္ ဘိန္းစိုက္ပ်ဳိးမႈဇယား

၂၀၁၀ တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းရိွ စိတ္ႂကြ႐ူးသြပ္ေဆး (ရာဘ)ႏွင့္ ဘိန္းျဖဴ ဖမ္းဆီးရမိသည့္ ကိန္းဂဏာန္း သိသိသာသာ က်ဆင္းခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ၎က်ဆင္းႏႈံးသည္ ရာဘႏွင့္ ဘိန္းျဖဴထုတ္လုပ္ျခင္း က်ဆင္းသည့္လဏၡာမဟုတ္ဘဲ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ ျခင္း၊ စည္း႐ုံးျခင္းႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ ပတ္သက္ေနပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၏ ေရြးေကာက္ပြဲစည္း႐ံုးေရးတြင္ မိမိပါတီအႏိုင္ရပါ က ဘိန္းစိုက္ပ်ဳိးေရးကို ခြင့္ျပဳမည္ဟုဆိုေသာ စည္းရံုးေရးကို ေတြ႔ခဲ့ရသလို မူးယစ္ကုန္သည္တခ်ဳိ႕သည္လည္း လႊတ္ေတာ္တြင္းသို႔ ေရာက္ရိွေနပါၿပီ။

ေနာက္ သက္ေသတခုမွာ ကမၻာ႔ထိပ္တန္း မူးယစ္ရာဇာမ်ားျဖစ္ေသာ ခြန္ဆာ၊ ေလာ၀္စစ္ဟန္၏သား ထြန္းျမင့္ႏိုင္ (Steven Law) တို႔ကို ေတြ႔ရပါသည္။ မူးယစ္ကုန္သည္ျဖစ္ေနပါေစ တေန႔တခ်ိန္တြင္ ျမန္မာစစ္ဖက္ ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္တည့္ေအာင္ေပါင္းၿပီး ေအးခ်မ္းစြာ ေနႏိုင္ သည့္အျပင္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမ်ား၊ ေငြေၾကးခ၀ါခ်မႈ (ေငြမဲမွ ေငြျဖဴသို႔ ေျပာင္းလဲျခင္း)မ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လြတ္လပ္စြာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ ေသာအခ်က္သည္ ဘိန္းစိုက္ပ်ိဳးမႈႏွင့္ မူးယစ္ထုတ္လုပ္ျခင္းကို မ်ားစြာအားေပးေနပါသည္။

ျမန္မာအစိုးရသည္ မူးယစ္ေဆး တိုက္ဖ်က္ေရးကို သိသိသာသာ မတိုက္ဖ်က္ျခင္းအတြက္ အဓိကသံုးသပ္မိေသာ အခ်က္မ်ားမွာ -
- တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ကို အျပစ္ဖို႔ၿပီး စစ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး အျမတ္ထုတ္ရန္
- ဘိန္းႏွင့္ မူးယစ္ေဆးထြက္ကုန္ အမ်ားစုမွာ ျပည္ပေစ်းကြက္အတြက္သာ ျဖစ္ျခင္း
- အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအတြင္း မသမာမႈ၊ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈမ်ား ရိွေနျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ဘိန္းစိုက္ပ်ဳိးမႈႏွင့္ မူးယစ္ေဆး ထုတ္လုပ္မႈ အမ်ားအျပားတြင္ အစိုးရမွ တာ၀န္ရိွေနသူမ်ား ပတ္သက္ေနသလို အခ်ဳိ႕ေဒသမ်ားတြင္ စိုက္ ပ်ဳိးေရးႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ဘိန္းစိုက္ပ်ိဳးရန္ အာဏာပိုင္မ်ားမွ အားေပးေနသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ သက္ေသအေနျဖင့္ လူေနက်ဲေသာ ခ်င္းေတာင္တန္းမ်ားတြင္ ၿမိဳ႕နယ္အာဏာပိုင္မ်ားက ၿမိဳ႕ျပင္မ်ားတြင္ ဘိန္းစိုက္ပ်ဳိးခြင့္ ေပးထားသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ ဒီ့အျပင္ ဘိန္းႏွင့္ မူးယစ္ေဆးဖမ္းဆီးရမိၿပီး မီး႐ိႈ႕ဖ်က္ဆီးသည့္ အခမ္းအနားလုပ္ရန္ အာဏာပိုင္မ်ားသည္ မူးယစ္ကုန္သည္မ်ားကို တိုက္႐ိုက္ဆက္သြယ္ ၿပီး အလူခံေလ့ရိွေနသည္မွာလည္း လုပ္႐ိုးလုပ္စဥ္တစ္ခု ျဖစ္လာခဲ့ပါၿပီ။

ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဘိန္းႏွင့္ မူးယစ္ေဆးထြက္ရိွျခင္း၏ အဓိကေရေသာက္ျမစ္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ တာ၀န္ရိွေသာ အာဏာပိုင္မ်ား ႏွင့္ အဓိကပင္စည္မွာ ဘိန္းႏွင့္ မူးယစ္ေဆး အမ်ားအျပား ထုတ္လုပ္သည့္ မူးယစ္ရာဇာမ်ား ျဖစ္ေနပါသည္။

ထိုင္း-ျမန္မာဆက္ဆံေရး

ျမန္မာႏွင့္ ကီလိုမီတာ ၁၂၀၀ေက်ာ္ နယ္စပ္ထိေနသည့္ ထိုင္းႏိုင္ငံသည္ ျမန္္မာႏိုင္ငံတြင္း စီမံကိန္း ၆၁ခုျဖင့္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံေငြ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၉.၅၆၈ဘီလီလ်ံျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ဒုတိယ အႀကီးဆံုး ရင္းႏွီးျမဳပ္ထားေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္ပါသည္။ ျမ၀တီ-မဲေဆာက္ နယ္စပ္ ကုန္သြယ္တခုတည္းတြင္ ကုန္သြယ္မႈပမာဏ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ေဒၚလာ သန္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္ ရိွပါသည္။

 ျမ၀တီ-မဲေဆာက္နယ္စပ္ကုန္ သြယ္ေရးတံတားကို ျမန္မာအစိုးရဖက္က ၂၀၁၀၊ ဇူလိုင္လ ၁၈ရက္မွစၿပီး တႏွစ္ခြဲနီးပါးၾကာ ပိတ္ထားခဲ့ပါသည္။ ၎နယ္စပ္ ကုန္သြယ္ ေရးလမ္းေၾကာင္း ပိတ္လိုက္ျခင္းတြက္ ေန႔စဥ္ ကုန္သြယ္မႈပမာဏ ထိုင္းဘတ္ေငြ ၈၈ သန္း ( အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၂.၇၄)ကို ထိခိုက္ခဲ့ၿပီး နယ္စပ္ဂိတ္ျပန္ဖြင့္ႏိုင္ေရးတြက္ ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ အျမန္ဆံုး ေဆြးေႏြးမည္ဟု ထိုင္းကုန္သြယ္ေရး၀န္ႀကီး ပြန္တီဗာနာကာစိုင္ (Mrs. Porn-tiva Nakasai – Minister of Commerce)က ေျပာခဲ့ပါသည္။

တကယ္တမ္းတြင္မူ နယ္စပ္ကုန္သြယ္မႈပိတ္ျခင္းေၾကာင့္ ႏွစ္ႏိုင္ငံစလံုးမွာ နစ္နာေသာ္လည္း ထိုင္းႏိုင္ငံမွ နယ္စပ္ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ေရးတြက္ စိတ္အားထက္သန္ေနသည္မွာ ထိုင္းအစိုးရသည္ ထိုင္းျပည္သူလူထု၏ နစ္ နာမႈမ်ားကို အေလးထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ႏွင့္ တာ့ခ္ခ႐ိုင္ (Tak Province) ဖြ႔ံၿဖိဳးမႈသည္ ျမ၀တီ-မဲေဆာက္ကုန္သြယ္ ေရးႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ ဆက္ႏြယ္ေနပါသည္။

၂၀၁၀၊ ႏို၀င္ဘာလ ေရြးေကာက္ပြဲရက္အၿပီးတြင္ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊး ဦးေဆာင္ေသာ DKBA အဖြဲ႔မွ ျမ၀တီၿမိဳ႕သို႔ စီးနင္း၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ မႈသည္ စစ္အစိုးရကို မ်ားစြာ သိကၡာက်ေစခဲ့ပါသည္။ လႏွင့္ခ်ီၾကာေသာ အစိုးရ၏ တန္ျပန္စစ္ဆင္ေရးကို ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးတို႔အဖြဲ႔မွာ ခံႏိုင္ရည္ရိွခဲ့သျဖင့္ စစ္အစိုးရကို ပိုၿပီး သိကၡာက်ေစခဲ့ပါသည္။ ၎ေနာက္ ျမ၀တီ-မဲေဆာက္ နယ္စပ္ဂိတ္ျပန္ဖြင့္ေရးတြင္ ျမန္မာအစိုးရ ဖက္မွ စစ္ဖက္ဆိုင္ရာ အက်ဳိးျဖင့္ ေဆြးေႏြးလာပါသည္။

ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမြး ဖမ္းဆီးႏိုင္ေရးတြင္ ထိုင္းအစိုးရမွ ပူးေပါင္းကူညီၿပီး ဗိုလ္ႏႈတ္ ခမ္းေမႊးကို ဖမ္းဆီးႏိုင္ၿပီးေနာက္ပိုင္းမွသာ ျမ၀တီနယ္စပ္ဂိတ္ကို ျပန္ဖြင့္မည္ဟု ျမန္မာအစိုးရက ေတာင္းဆိုလာပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္္မာႏိုင္ငံအတြင္း၌သာ အေျခစိုက္ေသာ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကို ထိုင္းဖက္မွ ဖမ္းဆီးေပးႏိုင္ျခင္းမရိွခဲ့ေခ်။

ဧၿပီလ ၂၀ရက္ေန႔က မူးယစ္ေဆးကုန္ကူးမႈတြင္ ထိပ္တန္းစာရင္း၀င္သူ ၂၅ေယာက္၏အမည္ကုိ ဖမ္းဆီးႏိုင္သူအား ထိုင္းဘတ္ေငြ ၁၂ သန္း ဆုေၾကးေငြေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထုိင္းအစိုးရ၏ Office of the Narcotics Control Board -ONCB အဖြဲ႔က ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ ထိုစာ ရင္းတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ၃ဦးအနက္ DKBA ခြဲထြက္အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္မႈးခ်ဳပ္ေစာလားပြယ္ ေခၚ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊး၏အမည္လည္းပါ ၀င္ခဲ့သည္။

ထူးျခားခ်က္တစ္ခုမွာ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးတစ္ဦးတည္းသာ ထိုင္းအစိုးရကို ျပန္လည္တုန္႔ျပန္ခဲ့ပါသည္။ သူ၏ တုန္႔ျပန္ခ်က္တခု မွာ ထိုင္းအာဏာပိုင္မ်ားကို မိမိနယ္ထဲ ၀င္ေရာက္စစ္ေဆးရန္ ဖိတ္ေခၚထားသည္မွာ ထူးျခားခ်က္တစ္ခု ျဖစ္ေနပါသည္။ ၎ (ဗိုလ္ႏႈတ္ ခမ္းေမႊး)၏ တုန္႔ျပန္ခ်က္ကို ထိုင္းအာဏာပိုင္မွ ျပန္လည္ တုန္႔ျပန္သည္မွာ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊး၏ မူးယစ္ေဆး၀ါးမႈသည္ လြန္ခဲ့သည့္ ၉ႏွစ္မွ အမႈျဖစ္ၿပီး မိမိတို႔ဖက္မွ အေထာက္အထားရိွသျဖင့္ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကိုယ္တိုင္ လာေရာက္ေျဖရွင္းရန္ ေတာင္းဆိုထားပါသည္။

ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္၏ အေျခအေနကို ေလ့လာၿပီး သံုးသပ္မိသည္မွာ -
ထိုင္းႏိုင္ငံအေနျဖင့္ အေထာက္ထားမခိုင္လံုဘဲ စြပ္စြဲေၾကညာမည္မဟုတ္သလို အေထာက္အထားမ်ားစြာ ရိွသည့္အထဲမွ တစ္ခုတည္းကို ဆြဲထုတ္ထားသည္မွာ စဥ္းစားစရာျဖစ္ေနပါသည္။ ဒိျပင္ လြန္ခဲ့ေသာ ၉ႏွစ္ဆိုေသာအခ်ိန္ ၂၀၀၃ခုႏွစ္သည္ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးမွ DKBA ၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ရိွေနေသးသလို စစ္အစိုးရႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေနသည့္ကာလလည္း ျဖစ္ေနပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ကာလ၏ ျပစ္မႈ အတြက္ DKBA အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ သို႔မဟုတ္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ကို ေျဖရွင္းခ်က္ အရင္မေတာင္းဘဲ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကို ဖမ္း၀ရမ္းထုတ္ျခင္း သည္ စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္ေနပါသည္။

စာေရးသူအေနႏွင့္ အတိတ္ကာလတြင္ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးအေနျဖင့္ မူးယစ္ေဆးေရာင္း၀ယ္မႈႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ပတ္သက္မႈရိွမရိွကို အတိအက် မသိေသာ္လည္း ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ စြပ္စြဲခ်က္ႏွင့္ တုန္႔ျပန္ခ်က္အေပၚ မူတည္ၿပီး ေလ့လာေသာ္ လက္ရိွတြင္ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးသည္ မူးယစ္ေဆးႏွင့္ ပတ္သက္မႈကင္းရွင္းေၾကာင္း ေပၚလြင္ေနပါသည္။ တဖက္တြင္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ထြက္သည့္ ဘိန္းႏွင့္ မူးယစ္ေဆးသည္ ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔လည္းေကာင္း ထိုင္း၊ လာအိုႏွင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွတဆင့္ ကမၻာ့ေစ်းကြက္သုို႔ ျဖန္႔ျဖဴးေန သည္ကို ထိုင္းအာဏာပိုင္မ်ား တားဆီးလိုသည္မွာလည္း တရားမွ်တၿပီး သဘာ၀က်ပါသည္။

အထက္က ေဖၚျပသည့္အတိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွထြက္ရိွသည့္ ဘိန္းႏွင့္ မူးယစ္ေဆးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေရွ႕ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ ျဖစ္သည့္ အားေလွ်ာ္စြာ ဘိန္းႏွင့္ မူးယစ္ျပႆနာ၏ အဓိကေရေသာက္ျမစ္ႏွင့္ ပင္စည္ကို ဦးတည္ေျဖရွင္းရန္ ပို၍အေရးႀကီးသလို မဟာဗ်ဳဟာ လည္း က်ပါသည္။

ထိုင္းႏွင့္ ကမၻာ့ေစ်းကြက္ကို ထိုးေဖာက္ျဖန္႔ျဖဴးေနေသာ မူးယစ္ရာဇာႀကီးမ်ားကို ဦးစားေပး ဖမ္းဆီးႏိုင္ရန္ ပိုႀကိဳးစား သင့္ပါသည္။ ျမန္မာအစိုးရကို ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္ေနေသာ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကိုသာ ဖမ္း၀ရမ္းထုတ္ၿပီး ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ အဆင္ေျပေသာ ကမာၻ႔အဆင့္ မူးယစ္ရာဇာမ်ားကို ဖမ္းဆီးရန္ မႀကိဳးစားျခင္းသည္ ဘိန္းႏွင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါးကို အမွန္တကယ္ တိုက္ဖ်က္ေနျခင္းမဟုတ္ပါ။

ျမန္မာအစိုးရမွ ခြင့္ျပဳေသာ မူးယစ္ေရာင္း၀ယ္သူမ်ားကိုသာ ဖမ္းဆီး၀ရမ္းထုတ္ေသာ ထိုင္းႏိုင္ငံ၏ ေပၚလစီကိုလည္း အံ့ဩမိသလို သံသ ယ ျဖစ္မိပါသည္။ လက္ရိွတြင္ မူးယစ္ေရာင္း၀ယ္ထုတ္လုပ္မႈမရိွဘဲ ျမန္မာအာဏာစနစ္ကို ဆန္႔က်င္ေနေသာ ဗိုလ္ႏႈတ္ခမ္းေမြးကို ဖမ္း၀ ရမ္းထုတ္ျခင္းသည္ ျမန္မာအစိုးရ အာဏာရွင္စနစ္ သက္တမ္းရွည္ရန္ အားေပးရာေရာက္သလို ေရေသာက္ျမစ္ႏွင့္ ပင္စည္ကိုခုတ္ရန္ မႀကိဳးစားဘဲ ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာ အကိုင္းအခက္ကို ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းရန္ ႀကိဳးစားျခင္းသည္ ပင္စည္ကို ေရေလာင္းအက်ဳိးေပးျခင္း ျဖစ္ ေနပါသည္။

မူးယစ္ေဆး၀ါး တိုက္ဖ်က္ေနေသာ ထိုင္းအာဏာပိုင္ကို ေလးစားအားေပးသလို တဖက္တြင္လည္း မူးယစ္ေဆး၀ါးတိုက္ဖ်က္ေရးက႑ တြင္ ျမန္မာအစိုးရ၏ ဩဇာလြမ္းမိုးမႈေအာက္မွာ မရပ္တည္သင့္ေၾကာင္း အႀကံေပးလိုပါသည္။

ဖူးဒို
(ေမလ

ျမန္မာ့စီးပြားေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး အဓိကျပႆနာ (၅) ရပ္

(ယခုေဖာ္ျပမည့္ စာစုမွာ ကမၻာ့ဘဏ္မွာ အာရွေဒသဆုိင္ရာ အႀကီးအကဲအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းခဲ့ဖူးသူ စီးပြားေရး ပညာရွင္ Vikram Nehru ၏ ျမန္မာ့စီးပြားေရးျပဳျပင္ေရးမွာ ေရွာင္ရန္ ေဆာင္ရန္ အႀကံျပဳထားခ်က္မ်ားျဖစ္ပါသည္)

ျမန္မာျပည္မွာ ေအာင္ျမင္တဲ့ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ၊ အဲဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လည္း ေတာင္ၿပိဳကမ္းၿပိဳအႏိုင္ရသြားတဲ့ အေၾကာင္းေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္က ႏုိင္ငံတကာသတင္းေတြမွာ ထုိက္ထုိက္တန္တန္ပဲ ေနရာယူထားခဲ့ပါတယ္၊ ဘယ္ေလာက္အထိလဲဆိုရင္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးေလာကမွာ တုိးတက္ျဖစ္ထြန္းမႈ အသစ္ေတြကုိေတာင္ အဲဒီသတင္းေတြက ဖံုးလႊမ္းသြားခဲ့ပါတယ္၊

တကယ္ေတာ့ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ကိစၥကလည္း ေရြးေကာက္ပြဲလိုပဲ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥရပ္ပါပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ေတြ မေၾကညာခင္ တရက္မွာပဲ အစိုးရက အေမရိကန္တေဒၚလာကို ျမန္မာက်ပ္ေငြ (၈၁၈) က်ပ္ႏႈန္းနဲ႔ ေငြလဲႏႈန္းစနစ္သစ္ကို ေၾကညာခဲ့ပါတယ္၊ အရင္က တရား၀င္ ေပါက္ေစ်းက တေဒၚလာကို ၈ က်က္ခြဲပဲ သတ္မွတ္ထား ခဲ့တာပါ။

အခုေလာေလာဆယ္ စိန္ေခၚေနတဲ့

ကိစၥကေတာ့ တုိင္းျပည္ရဲ႔ မက္ခရို စီးပြားေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး တည္ၿငိမ္မႈကို မထိခုိက္ေစဘဲ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး အရွိန္နဲ႔ ဆက္သြားေနဖို႔ကိစၥပါပဲ။

ေငြလဲႏႈန္းစနစ္သစ္ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ကေတာ့ ေငြလဲႏႈန္းကို အကန္႔အသတ္ေဘာင္ တခုထဲမွာ ထိန္းထားႏုိင္ဖို႔ ဗဟိုဘဏ္က ၾကား၀င္ထိန္းေၾကာင္းေပးမယ့္ “ပဲ့ကုိင္ရင္း ေမွ်ာ” တနည္းအားျဖင့္ “managed float” စနစ္ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ “ပဲ့ကုိင္ရင္းေမွ်ာ” ဆုိတဲ့စနစ္ အေျခခိုင္ဖုိ႔ ဆုိရင္ ဗဟိုဘဏ္ဟာ လြတ္လပ္ေနဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္၊ ဒါမွပဲ ႏုိင္ငံျခားေငြလဲလွယ္ေရး ေစ်းကြက္ဟာ စီးပြားေရးမွာ မေဖာက္ျပန္တဲ့ လကၡဏာတရပ္အျဖစ္ ကပ္ပါလာႏုိင္မွာပါ။ အမွန္တကယ္ ေငြလဲႏႈန္းကိုလည္း စိုက္ပ်ဳိးေရးနဲ႔ ထုတ္လုပ္မႈ က႑ေတြကို အားေပးတဲ့ ႏွဳန္းမ်ဳိး ျဖစ္ေနဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္။

ေငြလဲႏႈန္း ျပဳျပင္လုိက္တာဟာ အမ်ားက ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ေနာက္ထပ္ စီးပြားေရးတစံုလံုးကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရာမွာ ပထမဆံုး ပစ္ေဖာက္လိုက္တဲ့ အေျမာက္သံ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကေန ေရရွည္ တည္တံ့ၿပီး အမ်ားစုက ခံစားရတဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္လာေရးကို အားေပးဖို႔နဲ႔ အင္စတီက်ဴးေတြကို တည္ေဆာက္သြားဖို႔လည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလို လုပ္ေဆာင္တဲ့ ေနရာမွာ ႏုိင္ငံတကာ ေငြေၾကး ရန္ပံုေငြအဖြဲ႔ (အုိင္အမ္အက္ဖ္)၊ ကမၻာ့ဘဏ္၊ အာရွဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘဏ္၊ ကုလသမဂ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအစီအစဥ္တို႔က အစိုးရကို အကူအညီေတြ ေပးေနပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ဂ်ပန္၊ ၾသစေၾတးလ်၊ ၿဗိတိန္၊ ေနာ္ေ၀၊ စတဲ့ ႏုိင္ငံေတြဆီက အကူအညီအျပင္၊ တျခား ျပင္ပကေန အႀကံဥာဏ္ေတြ ေပးေနတာမ်ဳိးလည္း ရွိပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ျမန္မာအစိုးရဘက္က မစို႔မပို႔ေလာက္ပဲ လုပ္သြားမလား ဆုိတာမ်ဳိးကို မပူမိပါဘူး။ အစိုးရကို အလြန္အကြ်ံ တြန္းလုပ္ခုိင္းတာမ်ဳိး ျဖစ္လာမွာကိုသာ စိုးရိမ္းတာပါ။ အစိုးရက မလႊဲမေရွာင္သာလြန္းတဲ့ အေျခအေနမွာ သိပ္ကို လုပ္ျပခ်င္ေနတာမ်ဳိး၊ ဒီလိုလုပ္ျပမွပဲ ဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆုိ႔မႈေတြ ခပ္ျမန္ျမန္ ရုပ္သိမ္းသြားမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အေၾကြးေဟာင္းေတြ ျမန္ျမန္ေလွ်ာ္ေပးမယ္လို႔ ထင္္ေနတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

အေျပာင္းအလဲေတြကို အလ်င္စလုိ တြန္းလုပ္ရင္၊ အေျပာင္းအလဲကို ဆန္႔က်င္သူေတြက မတည္ၿငိမ္မႈေတြကို ဖန္တီးလာရင္၊ နာရီေတြ ေနာက္ျပန္လည္ သြားၿပီး ဆိုးရြားလွတဲ့ ေန႔ေဟာင္းမ်ားဆီကို တေက်ာ့ျပန္ေရာက္ သြားတတ္ပါတယ္။

ေငြလဲစနစ္မွာ တရား၀င္ႏႈန္းနဲ႔ ေစ်းကြက္ေပါက္ေစ်းတို႔ကို ညွိလိုက္တာ အေျခခံ က်တဲ့ အေျပာင္းအလဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ လူမ်ားစုႀကီးက လူမြဲေတြ ျဖစ္ေနတာက တေၾကာင္း၊ လူမႈဖူလံုေရး ကြန္ယက္ေတြ နတၳိျဖစ္ေနေသးတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးမွာ ေနာက္ထပ္ မူ၀ါဒ အေျပာင္းအလဲေတြေနာက္က ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္တဲ့ ရုတ္ခ်ည္းအေျပာင္းအလဲေတြ (ေရွာ့ခ္) ကို ျပည္သူေတြ ခံႏုိင္ဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္တုိအတြင္း ၀င္ေငြလည္းရ၊ ဆင္းရဲမႈလည္း ေလွ်ာ့ခ်နုိင္မယ့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကို ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ မျဖစ္မေန လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ လုိအပ္လာပါတယ္။ ဒါမွပဲ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြေၾကာင့္ လူေတြ အဆင္ေျပလာပါလားဆုိတဲ့ အသိကို တုိးပြားေစၿပီး၊ ေနာက္ထပ္ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈေတြ အတြက္လည္း ေထာက္ခံမႈေတြရ လာမွာျဖစ္ပါတယ္။

အစိုးရအေနနဲ႔ မလႊဲမေရွာင္သာ အကန္႔အသတ္ေတြ နည္းႏုိင္သမွ် နည္းမယ့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကို အာရံုစိုက္သင့္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ မလႊဲမေရွာင္သာ အကန္႔အသတ္ ၃ မ်ဳိး ရွိေနပါတယ္။ အေျခခံ အေဆာက္အအံုေတြ မျပည့္စံုတာေၾကာင့္ ထုတ္လုပ္မႈစရိတ္ေတြ ျမင့္တက္ သြားႏုိင္ပါတယ္။ တျခားႏုိင္ငံနဲ႔ ယွဥ္ျပိဳင္တဲ့ အခါမွာ တပမ္းသာတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးကေန တပမ္းရွံုးရတဲ့ ဘ၀မ်ဳိး (ဥပမာ ဆန္စပါးထုတ္လုပ္မႈမွာ ႀကံဳရသလိုမ်ဳိး) ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။

ေနာက္ အကန္႔အသတ္က လုိ္င္စင္ေတြ အလြန္အကြ်ံခ်ေပးတာမ်ဳိးနဲ႔ အထိန္းခ်ဳပ္လြန္ တာေတြေၾကာင့္ ပုဂၢလိက က႑ေတြ ပြဲဦးထြက္မွာ မရူႏုိင္ မကယ္ႏုိင္ျဖစ္ႏုိင္သလုိ၊ အဂတိလုိက္စားမႈေတြကို အားေပးအားေျမွာက္ ျဖစ္သြားေစႏုိင္ပါတယ္။

သြင္းကုန္အခြန္တင္းက်ပ္တာနဲ႔ ကုန္သြယ္မႈမွာ အကန္႔အသတ္နဲ႔ စည္းကမ္းေတြ မ်ားလြန္းတာေၾကာင့္လည္း ထုတ္လုပ္မႈနဲ႔ စိုက္ပ်ဳိးေရးထုတ္ကုန္ေတြကို ကုန္သြယ္တဲ့ေနရာမွာ အဟန္႔ အတားေတြ ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။

အခုဆုိခဲ့တဲ့ အကန္႔အသတ္ေတြဟာ ျမန္မာ့စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရာမွာ ဦးစားေပး လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ ကိစၥသံုးရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအျပင္ စီးပြားေရး ဖြ႔႔ံၿဖိဳးမႈ ေရရွည္တည္တံ့ဖုိ႔နဲ႔ အမ်ားစုက ရရွိခံစားနုိင္ဖို႔ ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ လုပ္ေဆာင္စရာ ကိစၥႏွစ္ရပ္ က်န္ေနပါေသးတယ္။

ဦးစားေပးကိစၥ (၅) ရပ္

နံပါတ္တစ္ ဦးစားေပးကိစၥက တုိင္းျပည္မွာ အေရးႀကီးတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ ႏွစ္ရပ္ကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ဖို႔ ဘ႑ာေရးအရ ပူပင္ေၾကာင္ၾကကင္းတဲ့ အစိုးရမ်ဳိးျဖစ္ဖုိ႔ပါ၊ ဗဟိုအစိုးရဟာ ေဒသအစိုးရေတြကို ေငြေၾကး ေထာက္ပံ့ႏုိင္မယ္၊ စစ္တပ္ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို အဆင္ေျပေျပ၊ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈရွိရွိနဲ႔ ေထာက္ပံ့နုိင္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီလိုေထာက္ပံ့ႏုိင္မွပဲ ဒီအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ပုဂိၢဳလ္ေတြက ျပည္သူ႔ ဘ႑ာေငြေတြကို ပရမ္းပတာ၊ အထိန္းအကြပ္မဲ့ ရယူဖို႔ ၾကိဳးပမ္းေနတာကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္ပါ လိမ့္မယ္။

အစိုးရဘက္ဂ်က္က ဖူလံုတယ္ဆုိရင္ ဖရိုဖရဲနဲ႔ အေျခခံ အေဆာက္အအံုပိုင္းအတြက္လည္း အရင္းအျမစ္ေတြ အားျဖည့္ေပးႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆိပ္ကမ္းေတြ၊ ေက်းလက္ေဒသက လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရးကို အဆင္ေျပေျပလုပ္ႏိုင္မွ ဓာတ္ေငြ႔မဟုတ္တဲ့ ထုတ္လုပ္မႈက႑ေတြ (ဆန္စပါး၊ ပဲမ်ဳိးစံု၊ လုပ္သားအင္အားသံုး ထုတ္လုပ္မႈ က႑ေတြ) နဲ႔ ႏုိင္ငံျခားပို႔ကုန္ေတြအတြက္ ပံ့ပိုးေပးရာ ေရာက္လိမ့္မယ္။

ကံေကာင္းတာက ဓာတ္ေငြ႔တင္ပို႔မႈ တုိးလာတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ေစ်းကြက္အေျခခံ ေငြလဲႏွဳန္းစနစ္ကို ေျပာင္းလဲလုိက္တာေၾကာင့္ ဓာတ္ေငြ႔က ရတဲ့ေငြေတြကို ေမာင္ပိုင္စီးထားတဲ့ အစိုးရပုိင္ ျမန္မာ့ေရနံႏွင့္ ဓာတ္ေငြ႔ လုပ္ငန္းက အသားတင္၀င္ေငြေတြ သိသိသာသာတုိးတက္လာလိမ့္မယ္၊ အေရးၾကီးတာက အဲ့သလို ဓာတ္ေငြ႔က ရတ့ဲေငြကို အစိုးရဘက္ဂ်က္ကို လႊဲေပးၿပီး လူမႈေရးနဲ႔ အေျခခံအေဆာက္အအံု ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးကိစၥေတြမွာ (အထူးသျဖင့္ တုိင္းရင္းသား ေဒသေတြအတြက္) အသံုးခ်ဖို႔ လိုပါတယ္၊

ဒုတိယ အေရးႀကီးတာက အစိုးရ၊ စစ္တပ္အသုိင္းအ၀ုိင္းနဲ႔ ကင္းတဲ့ ပုဂလိက စီးပြားေရး စြန္႔ဦးတီထြင္သူေတြကို လုပ္ကိုင္ခြင့္ ေနရာေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ဘဏ္ေတြကိုယ္တုိင္ကလည္း ဒီလို လုပ္ငန္းေတြကို ေငြေခ်းႏိုင္ေလာက္တဲ့ လြတ္လပ္မႈေတြ ရွိလာဖို႔ လိုပါတယ္ (အထူးသျဖင့္ စိုက္ပ်ဳိးေရးက႑အတြက္ပါ)။

ျမန္မာျပည္ဟာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတခု စတင္လုပ္ကိုင္ႏုိင္ဖို႔ ကမၻာေပၚမွာ အကုန္အက်အမ်ားဆံုး ႏိုင္ငံတႏုိင္ငံျဖစ္ေနပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းဆုိင္ရာ တရား၀င္ ဥပေဒေတြကလည္း လံုး၀မရွိေသးတာ၊ သို႔မဟုတ္လည္း ရွိရက္နဲ႔ မလုိက္နာ ၾကတာမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။

လက္ရွိ အစိုးရရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို ၾကည့္ရင္လည္း ပံုမက်ပမ္းမက်နဲ႔ မွန္းရခက္တဲ့ အေျခမ်ဳိး ဆိုက္ေန ပါတယ္။ ဥပမာအေနနဲ႔ လယ္သမားေတြက ကိုယ္စိုက္ခ်င္တဲ့ သီးႏွံကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္မရွိတာမ်ဳိး၊ ဆန္းစပါးထုတ္လုပ္မႈမွာ အကန္႔အသတ္ ျဖစ္ေနတာမ်ဳိးေတြပါ။

ဒါေတြကို ေျပာင္းလဲလုိက္ဖို႔ လိုေနပါၿပီ၊ ရင္းႏွီးျမွဳပ္မႈနဲ႔ ထုတ္လုပ္မွဳက႑မွာ တိုးလာတာနဲ႔အတူ လူေတြလည္း ခ်မ္းသာလာဖို႔ ဆုိရင္ ပုဂလိက ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံသူေတြရဲ႕ ပစၥည္းဥစၥာပိုင္ဆုိင္ခြင့္ကို ေလးစားဖို႔၊ အကာအကြယ္ေပးမွ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိတာကို အစိုးရကိုယ္တုိင္က အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒီလုိျဖစ္လာဖို႔ သင့္ေတာ္တဲ့ ဥပေဒေတြ၊ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ ခ်မွတ္ လုပ္ေဆာင္သင့္ပါတယ္။ ဥပမာအေနနဲ႔ အတည္မျပဳႏုိင္ေသးတဲ့ ေျမယာပိုင္ဆုိင္ခြင့္ ဥပေဒသစ္လို ကိစၥမ်ဳိးေတြပါ။

တတိယ အေရးႀကီးတာက အစိုးရအေနနဲ႔ သြင္းကုန္၊ ထုတ္ကုန္အေပၚမွာ အမ်ဳိးမ်ဳိးအေထြေထြ စည္းကမ္းတင္းက်ပ္ ထားတာေတြကို ဖ်က္သိမ္းပစ္ၿပီး၊ ႏုိင္ငံျခား တုိက္ရုိက္ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈကို အားေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒီလို လႊတ္ေပးလိုက္မွသာ စီးပြားေရးလုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ လည္ျမိဳညွစ္ခံထားရတဲ့ ဘ၀က လြတ္ေျမာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ ေရနံနဲ႔ ဓာတ္ေငြ႔မဟုတ္တဲ့ တျခား ထုတ္လုပ္မႈေတြ အရွိန္ရလာပါလိမ့္မယ္။

ေငြလဲလွယ္ေရးစနစ္သစ္ေပၚလစီ၊ ေလာက္ေလာက္လားလား ႏုိင္ငံျခား တုိက္ရိုက္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမွဳေတြ၊ သက္ေတာင့္သက္သာ ႏုိင္ငံျခား အရံေငြ (သြင္းကုန္တန္ဖိုးရဲ႔ ၉ လစာ ပမာဏ) ေတြ ရွိလာမယ္ဆုိရင္ အစိုးရအေနနဲ႔ ေငြေၾကးတန္ဖုိး အက်ပ္အတည္းေတြ႔မွာကို စိုးရိမ္ ေၾကာင့္ၾကကင္းကင္းနဲ႔ ကုန္သြယ္ေရး တံခါးေတြ က်ယ္က်ယ္ဖြင့္လာႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။

စတုတၳ ဦးစားေပးကိစၥကေတာ့ ျမန္မာ့သံယံဇာတ၊ အထူးသျဖင့္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔၊ ေရအားလွ်ပ္စစ္၊ ကြ်န္းသစ္၊ ေက်ာက္မ်က္ထုတ္လုပ္မွဳက႑ေတြမွာ အေျခအေနေတြ တုိးတက္ေကာင္းမြန္လာဖို႔ပါ၊ တခ်ိန္တည္းမွာ မက္ခရို စီးပြားေရးအေပၚ အႏၱရာယ္က်ေရာက္ေစတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိး၊ ေဒသရဲ႕ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ လူမႈေရး ျပသနာေတြကို ထိခုိက္ေစတာမ်ဳိး မျဖစ္ ဖို႔လိုအပ္တယ္။

သဘာ၀ သံယံဇာတေတြကို အကို္င္တြယ္မတတ္ရင္ က်ိန္းစာတခုျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။ နည္းလမ္း လမ္းမွန္နဲ႔ စီမံႏုိင္ရင္ေတာ့ ဆုလာဘ္တပါးဆုိတာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ Hartwick’s rule ဆုိတဲ့ အယူအဆကေတာ့ ကုန္ခမ္းသြားႏုိင္တဲ့ သဘာ၀အရင္းအျမစ္ေတြကို ငွားရမ္းသံုးစြဲ (ထုတ္ယူသံုးစြဲ) မယ္ဆုိရင္ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ျပန္လည္ထုတ္ယူႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ က႑ေတြမွာ ျပည္လည္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံထားသင့္တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္၊ ျမန္မာျပည္အေနနဲ႔ ဒီဥပေဒသကို ေသေသခ်ာခ်ာ လုိက္နာဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

ဒီအခ်က္ဟာ ျမန္မာျပည္လိုမ်ဳိး သဘာ၀သံယံဇာတေတြ အေျမာက္အျမားကို တုိင္းရင္းသား ေဒသေတြမွာ ေတြ႔ရွိေနတဲ့ ႏုိင္ငံ၊ တုိင္းရင္းသားေတြက ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ေပးဖို႔ ဗဟိုအစိုးရဆီကေန ဆယ္စုႏွစ္ေတြခ်ီျပီး ေတာင္းဆုိေနတဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိးအတြက္ ပိုလို႔ေတာင္ အေရးၾကီးပါတယ္။

လံုေလာက္တဲ့ အစီအမံေတြ အကာအကြယ္ေတြ မရွိဘူးဆုိရင္ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ႔အျမင္မွာ သူတို႔ ေဒသက သဘာ၀ သံယံဇာတေတြဟာ ေဒသေရရွည္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ မျဖစ္စေလာက္ေလးနဲ႔ အလ်င္အျမန္ ေျပာင္တလင္းခါကုန္ပါလားလုိ႔ ျမင္လာႏုိင္ပါတယ္။

ဒီလိုမျဖစ္ဖို႔ နည္းလမ္းကေတာ့ သဘာ၀သံယံဇာေတြဆီကေန ရတဲ့ ေငြေတြကို အျပစ္ေျပာစရာမရွိတဲ့ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္မႈ၊ ရွင္းလင္းတဲ့ စည္းကမ္းေတြနဲ႔ ပြင့္လင္းျမင္သာတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ ရန္ပံုေငြတရပ္ ထူေထာင္ထား ရွိဖုိ႔ပါပဲ။ အဲဒီ ရန္ပံုေငြက ေရရွည္အျမတ္အစြန္းေတြကို တုိင္းရင္းသား ေဒသေတြ အပါအ၀င္ ျပည္သူလူထုအတြက္ ေရရွည္ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးမွာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံဖို႔ လိုပါတယ္။

ဒီကိစၥဟာ ျမန္မာျပည္အတြက္ အခုေနအခါမ်ဳိးမွာ ဘယ္လုိမွ မလြယ္ကူတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုရည္မွန္းခ်က္ဆီကို ဦးတည္လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ဳိးကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းပဲ စတင္ထားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္၊

ပဥၥမနဲ႔ ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ အာရွဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘဏ္၊ ကမၻာဘဏ္တို႔ကို ေပးစရာရွိတဲ့ ေၾကြးေဟာင္းေတြကို ေလွ်ာ္ပစ္ႏုိင္ဖို႔ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ုိင္းနဲ႔ လက္တြဲလုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ပါပဲ။ ဒါမွသာ ျမန္မာျပည္အေနနဲ႔ ဒီလို ေငြေၾကး အဖြဲ႔အစည္းေတြဆီကေန လက္လႊတ္ထားရတဲ့ အရင္းအျမစ္ေတြကို ျပန္ရလာ ႏုိင္ပါတယ္၊ (ဘဏ္နွစ္ဘဏ္စလံုးက ေၾကြးေဟာင္းျပန္မဆပ္ဘဲ ေၾကြးသစ္ ခ်ေပးတဲ့ အစဥ္အလာမရွိပါဘူး)။

ျမန္မာျပည္က ႏုိင္ငံျခား ေၾကြးၿမီက အေမရိကန္ေဒၚလာ ၅ဒသမ၅ ဘီလီယံ ရွိပါတယ္၊ ဒီထဲမွာ ႏုိင္ငံခ်င္းအလုိက္ဆုိရင္ ဂ်ပန္ဆီက အေၾကြးက (၄ ဘီလီယံ) နဲ႔ အမ်ားဆံုးျဖစ္ေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာ ေငြေၾကးအဖြဲ႔အစည္းေတြက ဆုိရင္ အာရွဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဘဏ္၊ ကမၻာဘဏ္တို႔ကို ေပးရမယ့္ အေၾကြးက အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း ၇၅၀ ေက်ာ္ရွိပါတယ္၊ အစိုးရအေနနဲ႔ ဒီအေၾကြးေတြကို ျပန္မဆပ္ႏုိင္ဘူး ဆုိတာကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ (တုိင္းျပည္ရဲ႔ ႏုိင္ငံျခားအရံေငြက ၆ ဘီလီယံပဲ ရွိပါတယ္)

ဒါေၾကာင့္ အလွဴရွင္ တႏိုင္ငံခ်င္းအလုိက္ အေၾကြးကိစၥကို ရွင္းေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ေစတနာေပၚလာေအာင္ ႏွစ္ကို္ယ္ၾကားစည္းရံုးဖို႔ပဲရွိ ပါတယ္။

ႏုိင္ငံတကာအသုိင္းအ၀ုိင္းရဲ႔ သံဓိဌာန္

ဦးစားေပးကိစၥ ငါးရပ္ဆိုၿပီး အက်ဥ္းခ်ဳပ္ခဲ့ေပမယ့္ လက္ေတြ႔ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမွာ စိန္ေခၚမွဳေတြက ေျခာက္ျခားစရာအတိနဲ႔ပါ။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြကို မျဖစ္မေန လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ခ်က္ရွိရင္ အရွိန္အဟုန္ ရလာပါလိ့မ္မယ္။ ျဖစ္ေပၚ တုိးတက္မွဳေတြ အေပၚမွာ အစိုးရကိုယ္တုိင္နဲ႔ ႏုိင္ငံတကာအသို္င္းအ၀ို္င္းက ကြ်ဲျမီးမတုိသင့္ပါဘူး။ အေျပာင္းအလဲေတြဟာ ျဖည္းျဖည္း မွန္မွန္၊ ႏွဳိင္းႏွဳိင္းခ်ိန္ခ်ိန္၊ တုိင္းျပည္ရဲ႔ လုပ္ႏုိင္ကို္င္စြမ္းနဲ႔ သင့္တင္ေလွ်ာက္ပတ္တာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ဖို႔ လိုပါတယ္၊

အစိုးရနဲ႔ အတူတူလုပ္ကိုင္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ုိင္းကလည္း စိတ္ေတြကို ဆြဲဆန္႔ထားဖို႔ လိုပါတယ္၊ အႀကံဥာဏ္ေတြ၊ အရင္းအျမစ္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေပးရင္ အတူတူတြဲလုပ္သြားဖို႔ လိုပါတယ္၊ ဒီေနရာမွာ တုိင္းျပည္မွာ ရွိေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို ဆန္႔က်င္တာမ်ဳိးလည္းမဟုတ္၊ ပတ္ခ်ာလည္ကေန ၀ုိင္းႀကီးပတ္ပတ္လုပ္ေနတာမ်ဳိး မျဖစ္ဖို႔ လိုပါတယ္၊ တခ်ိန္တည္းမွာ သူတုိ႔ကို မႏုိင္၀န္ထမ္းခုိင္းတာမ်ဳိးလည္း မျဖစ္ဖို႔ လုိပါတယ္၊

အဆင္မေျပမွဳေတြ မလြဲမေရွာင္သာ ေတြ႔လာတဲ့အခါမွာ ႏုိင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀ုိင္းက အခ်ိန္ယူေျဖရွင္းတာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္၊ ျမန္မာျပည္ရဲ႔ မဟာဗ်ဴဟာ က်တဲ့ တည္ေနရာမ်ဳိး၊ သဘာ၀သံယံဇာတေတြ ၾကြယ္၀ပံုမ်ဳိးဟာ တျခား ႏုိင္ငံအနည္းငယ္ေလာက္မွာပဲ ရွိႏုိင္တဲ့ အားသာခ်က္ေတြပါ။

ဒီလို ထူးျခားတဲ့ ရွိေနၿပီးသား အခြင့္အေရးေတြကို ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္ အသံုးခ်မယ္ဆုိရင္ ေရရွည္ တည္တံ့ၿပီး၊ အားလံုး ခံစားစံစားႏုိင္တဲ့ စီးပြားေရးဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ ေရခံေျမခံေတြကို တည္ေဆာက္ႏုိင္မယ္ဆုိတာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ